woensdag 20 november 2013

Tipje van de sluier


Amsterdam Zuidoost - voor Miss Mundo en GetMixed.fm - Trouwen: een dame in bruidsjurk licht een tipje van de sluier. Zo clichématig als het maar kan. Achter de coulissen van de Miss Charme 2013 verkiezingen is het een drukte. 21 kandidaten zijn zich aan het omkleden. De ‘little black dress’ ronde is gedaan en de jonge dames zijn in de weer om de bruidsjurken aan te trekken voor de laatste ronde. 

Op een afstand, aan de andere kant van de gang, ben ik foto’s aan het maken van de silhouetten. Diverse kandidaten die zich in jurken hijsen met een bouwlamp als tegenlicht. Het geeft een mooi beeld. Dan komt één van de dames statig en sierlijk mijn kant op lopen. Ik sta voor de make-up tafel. Een pracht van een dame die in haar handen de sluier vasthoudt, in haar ogen een schittering. Zij ‘draagt’ de jurk. In een trouwjurk lopen is iets anders dan in een ‘little black dress’. “Waauw!”. En ik sta ademloos te kijken. Ik krijg een idee hoe het moet voelen om voor het altaar te staan en je verloofde naar voren zien komen. Gewoon nog een keer, “Wauw!”



Acht andere kandidaten volgen, wat dan een beetje het gevoel van overkill geeft. Het moment is voorbij. Maar ik ben onder de indruk. Ook even stil van dat het kleine moment dat zoveel indruk op me maakte. Ik begin te begrijpen wat vrouwen die dromen over een sprookjeshuwelijk hebben met ‘hun’ bruiloft.

Nadat de moeder van mijn kind en ik uit elkaar zijn gegaan, stortte ik me op het begrip ‘single zijn’ en daten. Over de taboes, (voor)oordelen, datingsites, emotionele bagage en de hele rataplan. We kunnen nog zo goed over ons zelf oordelen, dat we nu niet gelukkig getrouwd zijn, let wel met klem op gelukkig, maar als alleenstaande ouder of single door het leven gaan, geeft aan dat niet alles ging zoals de meesten het voor zichzelf gepland hadden. Dus zelf bepalen hoe het allemaal ‘goed moeten doen’, doen we niet zo goed.

Ja, ik wil graag een ‘tweede leg’, zoals een vriendin van me het noemde. En nee, zo’n drama als vorige keer wil ik niet nog een keer. Dus werk aan de winkel om mezelf te verbeteren. In dat acceptatie-, leer- en ontwikkelingsproces was ik tot de ontdekking gekomen dat ik eerst nog heel veel verdriet te verwerken had. En mezelf ‘heel’ moest maken voordat ik verder kon.

Ook mijn beeld over trouwen en het huwelijk moest ik veranderen. Dat kwam een tijdje geleden opeens boven water. Met een vriendin had ik het over opvoeden. Bij het hebben en krijgen van kinderen kwam het instituut van ‘het huwelijk’ op tafel. Ze zei: “Eerst wil ik trouwen voordat ik kinderen krijg.” Dat raakte me als een stomp in mijn maag. Waarom raakte het me zo? Hier ontdekte ik dat ik helemaal geen goede relatie met het begrip had. Een dossier dat ik eerst moest verwerken voordat ik door kon, kwam onder het stof vandaan.

Blij en fijn op een heuveltje in het moeras met aan de andere kant een berg met een ruïne die ‘huwelijk’ heet, daar zag ik mij staan. Opgegroeid met geen enkel positief beeld van het huwelijk. Als kind nooit naar bruiloften van familieleden geweest. Opgegroeid met vrienden met gescheiden ouders of slechte huwelijken. Geen trek om door het moeras te gaan en de ruïne mijn thuis te maken. Trouwen resoneerde niet bij me. Toch wilde ik alles wat bij een huwelijk hoort zonder, zonder de bruiloft en het instituut.



Vergelijk het met een oliestel-houdertje op tafel. Flesjes azijn en olie, potje peper en zout, zachte en hete peper. Zes voorwerpen probeerde ik in mijn handen te houden zonder het ‘houdertje’. Met een beetje handigheid lukte dat. Maar dan geen deur open of juist dicht doen, daar heb je dan geen hand meer voor vrij. Soms gaat het goed door de ellebogen of iets anders te gebruiken. Vaak gaat het dan, voorspelbaar, toch fout. En lazert er wat uit de handen. Daarom een ‘houdertje’. Alles past erin en het is met één vinger te dragen. Met de andere hand nog vrij. Dat houdertje symboliseert ‘het huwelijk’ nu voor mij.

De heuvel heb ik verlaten en ik begeef me op weg door het moeras, hoe verder ik me ontwikkel hoe meer het opdroogt, naar de overkant de berg op. Naar de ruïne die begint te veranderen in een kasteel nog mooier dan Camelot, het legendarische kasteel van koning Arthur. In dat proces ben ik als ik back-stage bij Miss Charme verkiezing sta. En wat ik in dat ene moment proef, daar wil ik meer van. Dat is mooi. Als ik voor de ophaalbrug van Camelot sta, met de juiste vrouw aan mijn zijde, dan wil ik ook, zoals in het Engels mooi gezegd wordt, ‘the whole nine yards’.


Auke VanderHoek
©2013 Auke VanderHoek, op dit artikel rust copyright. 

Geen opmerkingen: