woensdag 9 oktober 2013

Niet haar dochter

Amsterdam Zuidoost - Voor Miss Mundo - Mensen die de link missen tussen een kind en de ouder. Het komt voor. Bijvoorbeeld mensen die even de connectie missen tussen mijn zoon en mij omdat mijn zoon een ander huidskleur heeft dan ik. Het is iets wat gemakkelijk gebeurt op plekken waar de variatie in huidkleuren minimaal is. Zowel in Nederland als in Kameroen waar mijn zoon geboren is. Ik ben eraan gewend. In mijn eigen woonwijk, Amsterdam Zuidoost, heb ik daar geen last van. Meestal hebben anderen en ikzelf snel genoeg door welk kind bij wie hoort. We zijn eraan gewend om verder te kijken dan de tint van de huid.

Dat sluit blunders en flaters echter niet uit. Een oudere man heeft me twee jaar ‘meester’ genoemd op de school van mijn zoontje. Ervan uitgaand dat ik als witte man een leraar was. Het gezicht dat hij trok toen hij eindelijk ontdekte dat ik gewoon ook maar een papa ben… Na een jaar waarin ik stug heb volgehouden om hem te blijven groeten, inclusief een onderdrukte glimlach, groet hij me eindelijk ook weer.

Maar een totaal ander kind toegeschreven krijgen als je eigen? Dat had ik nog niet meegemaakt. Tot voor kort. Met mijn goede vriendin Mil ben ik in de Amsterdamse Poort aan het shoppen. Mil moppert dat ze eigenlijk nog even naar de wc had moeten gaan bij mij thuis. “Geen probleem. Je kan bij Eetcafé 100% Zuidoost even naar het toilet”, zeg ik. We lopen erheen en op het terras spreek ik de serveerster aan die ik ken. “Mag mijn vriendin even gebruik maken van het toilet?”, vraag ik. “Natuurlijk mag dat”, antwoordt ze. En samen wijzen we haar de weg in koor: “Achter in de zaak, links af”.

Terwijl dit allemaal gebeurt, loopt een vaste klant met zijn dochtertje achter hem aan het eetcafé binnen. Gevolgd door Mil, die naar het toilet gaat. De serveerster en ik kijken even of Mil de weg vindt. Zegt de serveerster: “Haar dochtertje lijkt echt op haar.” Verrast kijk ik de serveerster aan en antwoord: “Dat is niet haar dochter. Dat is het dochtertje van je vaste klant die daar staat,” en ik wijs naar de beste man die nu met zijn dochtertje, van vijf jaar schat ik, aan een tafeltje gaat zitten. “Oh, euhm…” zegt de serveerster, “ze heeft dezelfde gelaatstrekken.”, probeert ze uit te leggen. 

Een creools Surinaams meisje linken met een donkere Zuid-Afrikaanse. Dat alle witte of zwarte mensen op elkaar lijken voor iemand die zelden wordt blootgesteld aan de onmeetbare variatie in een andere kleur dan de persoon gewend is, is te begrijpen. Maar voor iemand die woont en werkt in Zuidoost zou het toch niet één pot nat moeten zijn. De serveerster kijkt zelf ook even verbaasd over haar vergissing. Aan de andere kant, bij ons in Zuidoost is alles mogelijk.


©2013 Auke VanderHoek, op dit artikel rust copyright. 

Geen opmerkingen: