donderdag 25 juli 2013

Thuiskomen

Met vrienden op African Home Coming.
Foto van African Home Coming.
Amsterdam Zuidoost - voor Miss Mundo - Dit doen, dat doen, dat plannen, dit opvangen, daaraan denken, als nog doen wat ik vergeten was…  Als zelfstandige ondernemer, freelance journalist en fotograaf, is het al hectisch. Tel daar mijn gezinssituatie als alleenstaande papa bij op en je begrijpt dat het altijd een gegoochel is met de planning. Maar het begint me eindelijk te lukken om te genieten van mijn vrije tijd. Tijd waarin ik tot rust kan komen, waar ik thuis kan komen. 

Het komt voor dat ik een weekend voor de boeg heb, waarin ik alleen thuis ben. En dan loop ik over van de plannen. Na een lange relatie waarin ‘samen leuke dingen doen’ gelijk stond aan stress en ruzie, heb ik nu de drang om zoveel mogelijk schade in te halen. Een weekend helemaal voor mezelf? Dat is iets waar ik aan moet wennen. Ideeën genoeg maar het weekend in de betekenis van vrije tijd is ook bedoeld om te rusten en op adem te komen. Daarin liep ik mezelf voorbij.

Helaas komt de moeder van mijn kind haar afspraken vaak niet na voor haar mama-weekend. Waardoor die plannen voor mezelf niet door kunnen gaan want mijn elfjarige zoon is thuis, bij mij. Wat overigens geen enkel bezwaar is want ik heb niets liever dan dat Jelle bij mij is. Maar ik betrapte me mezelf erop dat ik steeds mijn plannen uitstelde of liet varen en wederom neerplofte op de bank. Daar moest verandering in komen. Dus festivals, concerten, theatervoorstellingen en tentoonstellingen uitzoeken die leuk zijn voor hem als kind en voor mij als volwassene. Zoals recentelijk het African Home Coming festival in de Tolhuistuin. 

Op het festival ontmoet ik veel bekenden en weet Jelle zich meteen te vermaken met vriendjes, de kinderen van mijn vrienden. Ik geniet en besluit mezelf eens te verwennen met de aanschaf van een handgemaakte uit Ethiopië geïmporteerde sjaal bij de stand van Afropolitan Luxury. Waar kan ik eigenlijk pinnen? Na rondvragen blijkt dat alleen te  kunnen bij een vage sigarenboer (het is zondag) of op het Centraal Station.

Met zichtbare tegenzin loopt Jelle in mijn kielzog als ik terug loop naar de pont. Dan bedenk ik me dat Jelle leuk aan het spelen was en hij heel veel mensen kent en nog meer mensen hem kennen op het festival. Mocht hem wat overkomen of mocht ik om wat voor reden dan ook niet bijtijds terug zijn, weet ik dat er genoeg vrienden zijn die over mijn zoon zullen waken. Dus kan hij net zo goed even ‘alleen’ op het terrein blijven. Helemaal blij rent hij terug. 

Een klein halfuurtje later loop ik het festivalterrein weer op en wordt meteen begroet door Naily: “Ik heb jouw en mijn zoontje wat te drinken gegeven. Ze zijn daar aan het spelen.”  Tijdens een salto in het springkasteel zwaait Jelle even om te laten zien dat hij me gezien heeft en voor de rest vergeet hij me helemaal de volgende uren. Om wat te eten en te drinken weten Jelle en het zoontje van Naily me wel steeds te vinden, maar daar ben ik dan ook papa voor. Terwijl ik de ene vriend of kennis wil aanspreken word ik door anderen op mijn beurt weer  aangesproken. Het is ons kent ons. En daar word ik even stil van. Ik ben omringd door ‘buiten zijn’, door mooie producten en mooie muziek. Bovenal ben ik omringd door mensen om wie ik veel geef en waarvan ik hou. Ik besef dat ik thuis ben. 


Auke

©2013 Auke VanderHoek, op dit artikel rust copyright. 

Geen opmerkingen: