dinsdag 16 juli 2013

Goed mis

Amsterdam Zuidoost - Voor Miss Mundo - In mijn bedrijfsuniform stond ik maar wat te staan in het kantoor van de Media Markt. Mijn chef vroeg wat er was. Ik barstte in huilen uit en het duurde even voordat ik weer op adem kwam. “Of ik niet naar huis wilde dan?”, vroeg mijn chef. Nee, wat moest ik thuis? Ik voelde me verloren. “Laat me maar op de verkoopvloer en in het magazijn scharrelen. Laat me maar even begaan, reken niet op me, laat de routine van het werk me door de dag brengen.” De chef van mijn chef zei o.k.

Die middag kwam mijn vriendin, de moeder van mijn zoon, me ophalen van werk om samen te lunchen tijdens mijn pauze. Ze wilde niet thuis zijn dus had ik haar gezegd me te komen opzoeken. Bij Jinso zaten we aan een tafeltje elkaar aan te staren. Onze tranen probeerden we in te houden. We wisten totaal geen raad met ons beider verdriet. Stilte. De minuten leken uren te duren. We moesten nog behappen wat we die nacht hadden meegemaakt, voordat we het zouden kunnen verwerken. Een miskraam.


De chef van mijn chef kwam binnenlopen. Hij zag ons, knikte en gaf blijk van erkenning van ons verdriet. Mijn chef liep achter hem ook naar binnen. Zag ons ook, keek me ook aan en tikte op zijn horloge om te zeggen dat mijn pauze al voorbij was en ik weer aan het werk moest. Ik wist nog net de pols van mijn vriendin vast te houden en zo te voorkomen dat ze explodeerde en niet met het mes in haar hand haar verdriet een plek zou geven. “Niet doen schat, we hebben nog een kind thuis. Niet doen.”


©2013 Auke VanderHoek, op dit artikel rust copyright. 

Geen opmerkingen: