donderdag 25 juli 2013

Thuiskomen

Met vrienden op African Home Coming.
Foto van African Home Coming.
Amsterdam Zuidoost - voor Miss Mundo - Dit doen, dat doen, dat plannen, dit opvangen, daaraan denken, als nog doen wat ik vergeten was…  Als zelfstandige ondernemer, freelance journalist en fotograaf, is het al hectisch. Tel daar mijn gezinssituatie als alleenstaande papa bij op en je begrijpt dat het altijd een gegoochel is met de planning. Maar het begint me eindelijk te lukken om te genieten van mijn vrije tijd. Tijd waarin ik tot rust kan komen, waar ik thuis kan komen. 

Het komt voor dat ik een weekend voor de boeg heb, waarin ik alleen thuis ben. En dan loop ik over van de plannen. Na een lange relatie waarin ‘samen leuke dingen doen’ gelijk stond aan stress en ruzie, heb ik nu de drang om zoveel mogelijk schade in te halen. Een weekend helemaal voor mezelf? Dat is iets waar ik aan moet wennen. Ideeën genoeg maar het weekend in de betekenis van vrije tijd is ook bedoeld om te rusten en op adem te komen. Daarin liep ik mezelf voorbij.

Helaas komt de moeder van mijn kind haar afspraken vaak niet na voor haar mama-weekend. Waardoor die plannen voor mezelf niet door kunnen gaan want mijn elfjarige zoon is thuis, bij mij. Wat overigens geen enkel bezwaar is want ik heb niets liever dan dat Jelle bij mij is. Maar ik betrapte me mezelf erop dat ik steeds mijn plannen uitstelde of liet varen en wederom neerplofte op de bank. Daar moest verandering in komen. Dus festivals, concerten, theatervoorstellingen en tentoonstellingen uitzoeken die leuk zijn voor hem als kind en voor mij als volwassene. Zoals recentelijk het African Home Coming festival in de Tolhuistuin. 

Op het festival ontmoet ik veel bekenden en weet Jelle zich meteen te vermaken met vriendjes, de kinderen van mijn vrienden. Ik geniet en besluit mezelf eens te verwennen met de aanschaf van een handgemaakte uit Ethiopië geïmporteerde sjaal bij de stand van Afropolitan Luxury. Waar kan ik eigenlijk pinnen? Na rondvragen blijkt dat alleen te  kunnen bij een vage sigarenboer (het is zondag) of op het Centraal Station.

Met zichtbare tegenzin loopt Jelle in mijn kielzog als ik terug loop naar de pont. Dan bedenk ik me dat Jelle leuk aan het spelen was en hij heel veel mensen kent en nog meer mensen hem kennen op het festival. Mocht hem wat overkomen of mocht ik om wat voor reden dan ook niet bijtijds terug zijn, weet ik dat er genoeg vrienden zijn die over mijn zoon zullen waken. Dus kan hij net zo goed even ‘alleen’ op het terrein blijven. Helemaal blij rent hij terug. 

Een klein halfuurtje later loop ik het festivalterrein weer op en wordt meteen begroet door Naily: “Ik heb jouw en mijn zoontje wat te drinken gegeven. Ze zijn daar aan het spelen.”  Tijdens een salto in het springkasteel zwaait Jelle even om te laten zien dat hij me gezien heeft en voor de rest vergeet hij me helemaal de volgende uren. Om wat te eten en te drinken weten Jelle en het zoontje van Naily me wel steeds te vinden, maar daar ben ik dan ook papa voor. Terwijl ik de ene vriend of kennis wil aanspreken word ik door anderen op mijn beurt weer  aangesproken. Het is ons kent ons. En daar word ik even stil van. Ik ben omringd door ‘buiten zijn’, door mooie producten en mooie muziek. Bovenal ben ik omringd door mensen om wie ik veel geef en waarvan ik hou. Ik besef dat ik thuis ben. 


Auke

©2013 Auke VanderHoek, op dit artikel rust copyright. 

dinsdag 16 juli 2013

Grote brand met asbest in slooppand school


Amsterdam Zuidoost - Op dinsdagavond 16 juli wordt groot brandalarm geslagen voor een uitslaande brand in het ketelhuis van de voormalige Mytylschool. Aan de Drostenburg, naast de Dolingadreef en Daalwijkdreef. het gebouw wordt gesloopt en aan het hekwerk hangen waarschuwingslinten die waarschuwen voor de aanwezigheid van asbest. En dat asbest levensgevaarlijk is als het wordt ingeademd. Het kan kanker veroorzaken. 

Het publiek wordt op grotere afstand gehouden naarmate er meer politie eenheden ter plaatsen zijn. De politie waarschuwt toeschouwers en omwonenden op het gevaar van de rook. Buurtbewoners wordt geadviseerd om ramen en deuren gesloten te houden. De rook gaat over de naastgelegen wijk Strandvliet en de Amsterdam ArenA.

In de straten van de wijk Standvliet liggen brandresten en roetsporen van de brand die met de rook worden meegevoerd. De brandweer probeert te voorkomen dat de brand overslaat naar de nieuwbouw aangrenzend aan het oude pand.








©2013 Auke VanderHoek, op dit artikel rust copyright. 

Kwaku Summer Festival 2013 - zover…


Amsterdam Zuidoost - Kwaku Summer Festival 2013… tot zover
































©2013 Auke VanderHoek, op dit artikel rust copyright. 

Sloop parkeergarage Kleiburg - WC Kraaiennest


Amsterdam Zuidoost - Sloop parkeergarage Kleiburg - WC Kraaiennest






©2013 Auke VanderHoek, op dit artikel rust copyright. 

Goed mis

Amsterdam Zuidoost - Voor Miss Mundo - In mijn bedrijfsuniform stond ik maar wat te staan in het kantoor van de Media Markt. Mijn chef vroeg wat er was. Ik barstte in huilen uit en het duurde even voordat ik weer op adem kwam. “Of ik niet naar huis wilde dan?”, vroeg mijn chef. Nee, wat moest ik thuis? Ik voelde me verloren. “Laat me maar op de verkoopvloer en in het magazijn scharrelen. Laat me maar even begaan, reken niet op me, laat de routine van het werk me door de dag brengen.” De chef van mijn chef zei o.k.

Die middag kwam mijn vriendin, de moeder van mijn zoon, me ophalen van werk om samen te lunchen tijdens mijn pauze. Ze wilde niet thuis zijn dus had ik haar gezegd me te komen opzoeken. Bij Jinso zaten we aan een tafeltje elkaar aan te staren. Onze tranen probeerden we in te houden. We wisten totaal geen raad met ons beider verdriet. Stilte. De minuten leken uren te duren. We moesten nog behappen wat we die nacht hadden meegemaakt, voordat we het zouden kunnen verwerken. Een miskraam.


De chef van mijn chef kwam binnenlopen. Hij zag ons, knikte en gaf blijk van erkenning van ons verdriet. Mijn chef liep achter hem ook naar binnen. Zag ons ook, keek me ook aan en tikte op zijn horloge om te zeggen dat mijn pauze al voorbij was en ik weer aan het werk moest. Ik wist nog net de pols van mijn vriendin vast te houden en zo te voorkomen dat ze explodeerde en niet met het mes in haar hand haar verdriet een plek zou geven. “Niet doen schat, we hebben nog een kind thuis. Niet doen.”


©2013 Auke VanderHoek, op dit artikel rust copyright.