vrijdag 25 januari 2013

Miss Mundo: Nieuwe vrouw voor papa

Voor Miss Mundo - In de rij voor de kassa van de supermarkt kom ik twee klasgenootjes van mijn zoontje Jelle tegen. Het is ‘tussen de middag’. Het zijn Blessing en Giselle. Tijdens het wachten, hebben we een leuk gesprek. Eerst hebben we het over wat ik met Jelle’s verjaardag zal doen. Een fuif, met de hele klas dansen? Nee, dat vinden ze maar eng. De meisjes zijn pas elf jaar oud. Alhoewel Giselle best zelfverzekerd is. Giselle: “Ik ga mijn moves laten zien.” Zwemmen dan? Dát willen ze, ze reageren dolenthousiast. Ik bedenk hoeveel werk de verschillende scenario’s kosten en kom tot de conclusie dat ze allemaal in het zwembad donderen geen slecht idee is.

Dan komt het gesprek op de nieuwe vriend van mijn zoontjes moeder. “Hij is lang!” Ze zijn onder de indruk. Op mijn beurt vertel ik dat hij aardig en lief is voor Jelle en dat zijn moeder gelukkig is bij hem. “Maar zijn jullie dan uit elkaar?”, vraagt Giselle. Blessing rolt haar ogen: “Al lang!” Waarop Giselle vraagt: “Dus Jelle woont niet meer bij jou?” Hierop antwoord ik met trots: “Jawel, Jelle woont bij mij en logeert in het weekend meestal bij zijn moeder.” Daar moet Giselle even over nadenken en zegt dan: “Dat hoor je ook niet vaak.”

“Dus wat voor nieuwe vrouw moet het zijn voor de papa van Jelle?”, vraag ik de meisjes. “Een Nederlandse! Wit, niet bruin,” zeggen ze beide. “Jullie zijn hier geboren en ook bruin?”, stel ik kritisch, even verrast door hun reactie. Blessing: “Ja… of lichtbruin, zoals Jelle.” Blessing’s ouders zijn beide bruin en komen uit Ghana. De ouders van Giselle zijn ook bruin, Afro-Surinaams. Blessing: “Of Surinaams, dat is leuk.” Maar Ghanees zoals de moeder van Blessing mag niet. Ondertussen gaan mijn gedachten langs de vele mooie en intelligente vrouwen van Ghanese komaf die ik ken. “Dat is niet goed,” zegt ze terwijl ze nog diep nadenkt en mij daarmee verbaast.

Giselle: “Antilliaans! Dan gaat ze alles kopen wat Jelle wil!” Blessing: “Ja! Een Antilliaanse”. Jelle heeft alles wat hij nodig heeft, denk ik en zeg: “Van wiens geld? Van mij dus.” Dat is een foute redenering, maar ik wil even kijken hoe de dames erop reageren. Giselle: “Ja, dat is ook weer waar.” O.k.?!? Denk ik bij mezelf. Maar ze vinden toch dat het een Antilliaanse moet worden. “Of Surinaams…”, mompelt Blessing. Na het afrekenen lopen ze vrolijk terug richting school. En ik geniet nog na van het gesprek. Het zijn mooie pientere meiden. Jelle is in goed gezelschap.


©2013 Auke VanderHoek, op dit artikel rust copyright. 

Geen opmerkingen: