donderdag 4 oktober 2012

Nog steeds stiltes en woorden van verdriet



Amsterdam Zuidoost - uit archief - “Going down, going down, copied? Going down.”* Het zijn de laatste woorden van gezagsvoerder Itzak Fuks van El Al 1862. Het was 17:35:27 op 4 oktober 1992. Tien seconden later is de Bijlmerramp was een feit: een vrachtvliegtuig stortte neer op Kruitberg. 

Nu 19 jaar later hebben nabestanden nog steeds behoefte om hun verdriet te verwoorden. De één door in stilte een bloemetje neer te leggen of door hard op te spreken. Gregory Wiebers legt voor de ceremonie een bloemetje neer en gaat dan ook weer weg. Gregory: “Het wordt me te veel.” 

In een eerder interview vertelde Diane Luc haar verhaal. Ze lag te slapen in haar woning, Kruitberg 99 toen de klap kwam. Ze woont nu met haar twee kinderen in de Rosa Luxemburgstraat. Diana: “Om 4.30 ‘s ochtends beginnen ze over te vliegen. Bij het eerste geluid ben ik klaarwakker, slapen doe ik dan niet meer. Sta ik voor het raam de vliegtuigen te tellen. Ik vertel het niet aan mijn kinderen. Ik wil de angst niet overgeven.” Een stilte. Diana: “Ik zou mijn verhaal willen vertellen op de herdenking.” Toch was ze niet aanwezig op de herdenking, vorig en dit jaar. 

Carel Boer was reddingswerker destijds. Carel: “Ik was het die de twee kinderen (Graciëlla en Guillermo Truiderman, red.) in het tunneltje vond.” Na de officiële ceremonies neemt hij het woord en houdt zijn toespraak tegenover ‘De boom die alles zag’. Hij spreekt luid zijn verontwaardiging uit over het ontbreken van de brandweer. Vele brandweerlieden hebben destijds in de gevaarlijke puinhopen gestaan om mensen te redden en slachtoffers te bergen. Carel is ook boos dat hij niet de kans kreeg om te spreken tijdens de ceremonie. Carel: “Daarom doe ik het maar zo.” Hij krijgt veel bijval uit het publiek. 








©2012 Auke VanderHoek, op dit artikel rust copyright. 

Geen opmerkingen: