maandag 27 augustus 2012

Een droom komt uit



Op en neer naar Billund - Donderdag ‘s ochtends maak ik Jelle zachtjes wakker. “Wil je nog naar Legoland?” Ik vraag het hem enkele malen, met steeds ‘vijf minuten’ ertussen. De laatste keer wordt hij daadwerkelijk wakker en loopt hij naar de douche met de slaap in de ogen die volverwachting beginnen te stralen. Zijn droom gaat uitkomen, we gaan nu echt naar Legoland, Billund in Denemarken!

Ikzelf zou het liefst terug het bed inrollen. Ik had me voorgenomen om iets na vier uur ‘s ochtends te gaan rijden maar ik heb voor geen meter geslapen en ben pas laat, om half twee, naar bed gegaan. Als alleenstaande ouder ondervond ik dat het best veel werk is om nog snel even een camping tocht te organiseren. Wat in gedachten snel gepland en gedaan is, gaat in het echt dus een stukkie lastiger. Een understatement. 

‘Jouw cd, mijn cd’, gaat nog wel zoals Acda en de Munnink zingen. Maar ‘Mijn luchtbed maar het ventiel ligt bij jou’ zorgde voor paniek bij mij. Laat in de avond nog naar de ex rijden om de doos met camping-essentials, inclusief de ventielen voor de luchtbedden op te halen. De kist, waarvan ik dacht dat ik het zo praktisch zou zijn als die onder de trap voor het grijpen zou staan om zo snel even een camping tocht te kunnen ondernemen, moet dan wel onder de trap staan voor het grijpen. En dan voor mij, niet voor de ex’s verhuizers. In de planning altijd rekening houden met het ongeplande. 

Uiteindelijk alles ingepakt. Tom Tom geleend van goede vrienden Bart en Jacqueline en ‘off we go’. In de auto merkt Jelle op: “Hé, Bart wilt een race-wagen zijn. Koel!” Op het grote Tom Tom scherm heeft de cursor de vorm van een Formule 1 auto. 

De dag ervoor kwam ik op het idee om Bart te vragen om de Tom Tom te lenen. Leek me wel praktischer dan de uitgewerkte papieren landkaart. Met Bart besprak ik de route. Via Google-Maps bestudeerde we de snelste route, via Hengelo, en de wat leukere routes, via Groningen. Google gaf de routes aan als route 1, 2 en 3. De alternatieven routes. Dus op de Tom Tom kies ik, de volgende ochtend vroeg, niet voor de snelste route. Zonder nader te bekijken de knop ‘alternatief’ aangetikt. Om in het mooie Ostfriesland na uren provinciale wegen, vele stoplichten en afvragend waar de Autobahn gebleven is, erachter te komen dat ‘alternatief’ staat voor de ‘toeristische route’. “Stom stom”, mopper ik op mijzelf en niemand die ik de schuld kan geven.

Aan de rand van een boerenweggetje, naast een boomgaarde, houden we een plas pauze en voeren de bestemming opnieuw in. Om zo, zo snel mogelijk terug te komen op der Autobahn. Terwijl ik mezelf loop te vervloeken, bedenk ik me op de pont over de Elbe, dat het ook wel goed is. Het hoort bij het avontuur. En als verassing een boottocht van een halfuur brengt rust. We genieten van het uitzicht en Jelle maakt een broodje hagelslag.

Aan de andere kant van de Elbe is het nog even wat zig-zaggen voordat we weer op de snelweg zijn. Op de brug over het Nord-Ostsee Kanal heeft de wind veel vat op het verkeer. Het snelheidslimiet is daarom 60 km per uur. ‘Even stoppen’ kunnen we niet, Jelle lukt het nog om wat foto’s te maken. Net over de grens worden alle personenwagens naar een parkeerplaats gedirigeerd door de politie en wij worden eruit gepikt. “Waar wij heen gaan?” Legoland. “Hoe lang we blijven?” Twee dagen. “Hebben we reserveringen?” Nee, dat was niet nodig. Een politieagent bestudeert de kofferbak en vindt gemorste hagelslag. Twee andere agenten bestuderen onze paspoorten, die van Jelle is een maand verlopen. Bestuderen ons en laten ons met een glimlach en vriendelijke groet verder gaan. 

In Denemarken hebben we ook voor het eerst regen. Om zeven uur ‘s avonds komen we aan in Sønder Omme op de camping Omme Å Camping. Omme is een riviertje. De camping is zeer mooi, rustig en goed uitgerust. Een wasmachine, wasdroger en een rij fornuizen staan tot de beschikking van de gasten. Zeker een A, maar lijkt me dat de Å daar niet voor staat.  

Het Deense stel Jan Spangsberg Nielsen en Dorte Broodin Nielsen hebben de camping een jaar geleden gekocht. Dat had ik gelezen op de site. Bij kennismaking vertelt de vrouw dat ze nog allebei een full-time baan hebben naast het full-time runnen van de camping. Ze hebben hun oude huis nog steeds niet kunnen verkopen en zitten met dubbele lasten opgescheept. Ook in Nederland een veel voorkomend probleem. 

Ze excuseert zich dat ze zo gestrest is. Zij en haar man hebben al twaalf jaar een pleegkind. De overheid heeft jaren lopen aandringen of ze er nog één kind bij willen nemen en zijn kennelijk overstag gegaan. Net vijf minuten voor onze aankomst kreeg ze een telefoontje, dat een moeder met twee kinderen over een kwartiertje komen kijken. De moeder is ziek en kan niet voor haar kinderen zorgen. Buiten heeft Jelle het grote springkussen ontdekt en glijdt in volle vaart ervan af. Het is nat. 

Het hoogseizoen is voorbij en er is genoeg ruimte. We mogen zelf ons plekje uitzoeken. Jelle zet in zijn ééntje de tent op terwijl ik de rest organiseer. En net voordat hij klaar is, is het mij gelukt om een pot kaneelthee te maken. Een echte kop, ik heb geen plastic spul meegenomen, met een lepeltje honing. Jelle een kop Coca-Cola. Samen een hi-five. We genieten. Terwijl ik me bedenk hoe de nog gedeeltelijk bevroren kipfilet klaar te gaan maken, duikt Jelle de tent in met zijn schooltas, gevuld met Lego steentjes. Daarmee is hij aan het bouwen totdat de kip klaar is. 

De volgende ochtend heeft Jelle heerlijk geslapen. En uiteindelijk, duurde even, ik ook. Maar nu is het dan toch echt tijd om naar Legoland te gaan. We staan om halfnegen voor de gesloten poorten. Het land gaat pas om tien uur open. Dat wist ik van te voren. Maar een stuiterende Jelle is een stuk aangenamer hier dan in een tentje. En bij de ingang is toch wat spannender en leuker wachten. 

En dan, dan naar binnen. In het kort: qua attracties doet Legoland onder voor Walibi, Duinrell en de Efteling. Eén attractie springt eruit: Ice Pilots School. Ergens heeft een robot technicus een geniale ingeving gehad. Twee stoeltjes aan de kop zetten van een robot-arm. Zo’n robot die normaal gesproken wordt gebruikt om auto’s aan de lopende band in elkaar te lassen. In een halve minuut wordt je van links naar rechts, onderste boven en weer terug gedraaid. Geslingerd is het betere woord. Jelle en ik hebben de hele hal bij elkaar geschreeuwd tot vermaak van de wachtende mensen en het personeel. 

Maar Legoland heb je het na een halve dag wel gezien. Op één punt na dan: Miniland. Het Madurodam gebouwd met miljoenen Lego steentjes. Dat houdt ons uren zoet. Steeds keren we er terug. En steeds weer blijft het ons fascineren. Ook de tamme eend weet de aandacht van Jelle lang vast te houden. Ik bestudeer de gele onderzeeboot die ook daadwerkelijk onderwater vaart en weer bovenkomt. 

De autootjes rijden rond over de magnetische, of wat het ook zal zijn, baan. En de bootjes worden voorgetrokken door kabeltjes die via wielen op de bodem van het water lopen. In het schaalmodel van Amsterdam, ik heb geen ‘red-light’ kunnen ontdekken, geeft de zware regen, van de afgelopen weken, problemen. Het water staat te hoog voor de rondvaartboten om onder de lage bruggen door te kunnen.  Een boot heeft de helft van haar dak verloren en wordt krachtig onder een brug getrokken door de kabel. 

Na een flinke Deense hamburger gaan we terug naar de camping. Daar besluiten we om de auto om te bouwen tot camper en de tent alvast in te pakken. Zodat we de volgende dag vroeg weg kunnen. De Citroën XM Break als camper, een luchtbed achterin op de opgeklapte bank, slaapt heerlijk. De volgende ochtend om half acht zijn we weg. Dit keer via de snelste route. Jelle houdt op de landkaart bij wat de Tom Tom aangeeft. Met om de twee uur een kwartier pauze, zo nu en dan wegwerkzaamheden en een maaltijd komen we in een stortbui weer in Nederland. Om vijf uur ‘s middags zijn we op zaterdag weer thuis. Kort, krachtig en duur. Maar een droomreis die in vervulling ging voor Jelle. En ik heb me als alleenstaande vader ook heerlijk vermaakt. De eigenaars van de camping hebben er twee pleegkinderen erbij en gaan één full-time baan opzeggen. 























©2012 Auke VanderHoek, op dit artikel rust copyright. 

1 opmerking:

rob alberts zei

Een pracht reis en een pracht verhaal.
Jullie hebben genoten.
Wat wordt nu de volgende reis?
Zonnige zomergroet