dinsdag 28 februari 2012

Zuidoostenrijk wintersportvakantie 2012


Oosternrijk - Maunterndorpf - En toen waren Jelle en Auke VanderHoek onverwachts meegenomen en getrakteerd op een wintersportvakantie. Wunderbar, ganz toll und super.





































©2011 Auke VanderHoek, op dit artikel rust copyright. 

maandag 20 februari 2012

Ondernemers uit de Poort aan het woord


“Aangezien ik nogal lang ben noemen ze me
ook wel de schoenenreus”, vertelt Peter lachend.
Uit het archief, voor de stadsdeelkrant Zuidoost.Amsterdam.nl - Stadsdeelkrant - De Amsterdamse Poort, gebouwd in 1986, is in 25 jaar tijd uitgegroeid tot het stadshart van Zuidoost. En het hart klopt! Het winkeleiland in het midden is grondig gerenoveerd. De plannen om de Arena Boulevard door te trekken de Amsterdamse Poort in liggen klaar. Het bruist van het leven en de handel. In gesprek met vier succesvolle winkeliers.
Vorig jaar namen Ivo Donkersloot en zijn zakelijke partner Boekhandel Schippers over. Een eigen boekwinkel was altijd een droom van hen. “Dan kan je blijven dromen. Of het gewoon proberen en zien waar het schip strandt. Of we succesvol zijn, moet nog blijken. Maar we zijn in ieder geval begonnen,” vertelt Ivo. Hoe kwam hij in de Amsterdamse Poort terecht? Ivo: “Eerst zochten we binnen de ring A10 naar een boekhandel om over te nemen. Klonk logisch omdat we zelf ook binnen de ring wonen.” 
Boekhandel Barends en Donkersloot heeft een
groot assortiment Surinaamse en Antilliaanse boeken

Maar ze konden niet vinden wat ze wilden. Ivo: “Ik kreeg een tip dat deze winkel te koop stond. Zijn we hier gaan kijken en ontdekten we een heel leuk gezellig winkelcentrum.” Surinaamse en Antilliaanse boeken Boekhandel Barend en Donkervoort heeft een groot assortiment Surinaamse en Antilliaanse boeken. Daarmee onderscheidt het zich van andere boekwinkels in Amsterdam. “Ik ken geen andere winkel met zo’n aanbod als deze. Ja, twee winkels in Rotterdam.”

25 jaar op dezelfde plek
Patrick Spaander van Ringfoto De Boer zag de Amsterdamse Poort gebouwd worden. Patrick: “Mijn vader nam mij mee en liet me zien waar de nieuwe winkel zou komen. In 1994 heb ik samen met mijn vrouw de winkel van mijn vader overgenomen.” Het was een moeilijke tijd voor de fotohandel. Via internet werd alles goedkoper verkocht dan in een winkel. En met de digitale camera’s kochten klanten ook geen filmrolletjes meer die ontwikkeld moesten worden. De oude ontwikkelmachines werden verkocht en verscheept naar Ghana. 
Patrick: “Vier jaar geleden besloten we om een machine voor het afdrukken van digitale foto’s neer te zetten. Die staat nu midden in de winkel.” Patrick: “We geven service en kwaliteit. En dat is een succes. We maken goede fotoafdrukken. Klaar terwijl je wacht. Ook hele grote vergrotingen en op canvas. We lijsten het ook meteen in als de klant dat wil. En we zijn al 25 jaar hofleverancier van officiële pasfoto’s voor het stadsdeelkantoor,” vertelt Patrick trots.
Patrick: “We geven service en kwaliteit. En dat is een succes. 
We maken goede fotoafdrukken.

Straatfotografen
Zijn winkel is ook een thuis voor een typisch Afrikaans tafereel: de straatfotograaf. Zij maken op straat, bij feesten en kerkdiensten op verzoek een portretfoto. De foto verkopen ze aan hun klanten bij het volgende feest. Of op het kleine Bijlmerplein waar de klanten hen meestal kunnen vinden bij de houten bankjes. 
Ze drukken hun foto’s af bij Patrick. In zijn winkel staat een lange tafel waar ze regelmatig op hun laptops de foto’s bewerken. Onder en tegen de tafel staan hun koffers vol stapels foto’s. Patrick: “Ik heb een goede relatie met hen opgebouwd. Ze kunnen me altijd bellen als ze technische problemen hebben. Ze weten dat ik eerlijk ben. Dat is ook het fijne van de Amsterdamse Poort: dat je eerlijk kan zijn. Je mag zeggen wat je op je hart hebt.”
Gehecht aan de buurt
Peter Scholten van Nelson Schoenen verkoopt al schoenen sinds het begin van de Amsterdamse Poort. “Aangezien ik nogal lang ben noemen ze me ook wel de schoenenreus”, vertelt Peter lachend. “Bij de bouw van het winkelcentrum kwam ik hierheen. Het was commercieel aantrekkelijk. Nu ben ik ondertussen echt gehecht aan de buurt.
De culturen, de diversiteit, het leven. Ik wil hier niet meer weg. Ik ken mijn klanten, de mensen en wat ze zoeken. Zo bepaal ik mijn aanbod. Je moet brengen wat de mensen willen. Zoals de winkel hier is, moet je het niet in Maastricht of Eindhoven neerzetten en andersom. Dat werkt niet.”

Richard. “Klanten komen voor de service en de aandacht.”
Vierde winkel
Richard Ronkes heeft zijn winkels naar zijn zoon vernoemd: Ricardo. Hij heeft eind vorig jaar zijn nieuwste winkel: Moda di Ricardo voor zakelijke en modieuze kleding geopend. De andere Moda di Ricardo is voor jeans en casual kleding. Voor de dames heeft hij de winkel Donna di Ricardo. Richard: “Ik begon in de Shopperhal met Franci Fashion. En heb nu in totaal vier winkels in de Poort.”
Achter je product staan
“De bedrijfsleiders bepalen zelf wat we inkopen. Zo zorg ik ervoor dat ze achter ons product staan. Als je achter je product staat, kan je het goed verkopen en de klanten helpen. Je moet niet te beroerd zijn om iemand te helpen, ook als je daar direct niks mee verdient,” vertelt Richard. “Klanten komen voor de service en de aandacht.” Samen met zijn zoon staat hij trots achter de toonbank. Richard: “Wat ik zelf graag zou willen zien in de Poort? Een groot warenhuis zoals de Bijenkorf of een V&D.”


©2011 Auke VanderHoek, op dit artikel rust copyright. 

vrijdag 17 februari 2012

Poëzie spreekt tot de verbeelding


Justin Samgar: "Poëzie is een andere vorm van taal. 
Het is gevoel overbrengen, het raakt het gevoel."
Voor de Zuidoost.Amsterdam.nl - Op de nationale Gedichtendag (26 januari) droegen twee dichters, Justin Samgar en Amber Helena Reisiger, hun gedichten voor op het Metrostation Bullewijk. Justin: “Normale taal is voor de redenering en om dingen duidelijk te maken. Poëzie is een andere vorm van taal. Het is gevoel overbrengen, het raakt het gevoel. Spreekt tot de verbeelding. En dat is waarom ik het doe, ik wil mensen aanraken.”
Justin Samgar woont naast het metro-station in de Creative Community Heesterveld. Zijn bedrijf heet The Poetry Pusher. Hij verkoopt poëzie aan bedrijven, festivals en andere organisaties. Wat doet poëzie met jou? Justin: “Het is mijn manier om mezelf uit te drukken. Dat heb ik altijd al gedaan maar ik ben met poëzie nooit echt naar buiten getreden. Twee jaar geleden begon ik dat wel te doen en sindsdien ben ik ook succesvol. Daarvoor was ik bezig met ander werk, alleen maar geld verdienen. Ik kreeg een burn-out en ik moest daardoor eens kritisch naar mezelf kijken. Ik ontdekte dat een poëet zijn iets is wat ik wil! Dat besef had ik eigenlijk altijd al. Maar nu heb ik het vertrouwen en de zelfverzekerdheid om het ook te doen en om er mijn beroep van te maken.”
Rennende forens
Om beurten staan de twee dichters op een goudgeverfd aardappelkistje. De uitgesproken woorden weerkaatsen op het beton en worden geabsorbeerd door voorbijgangers. Regelmatig onderbreken de overrijdende metro’s en treinen de voor- dracht. Justin spreekt soms met de megafoon en gebruikt verschillende stemvolumes om nuances in zijn teksten kracht bij te zetten. Hij draait naar een forens die komt aanrennen en luidsprekend in zijn telefoon door de groep luisteraars loopt. Justin volgt hem met een draai, via de tele- foon reizen de woorden van de dichter ver- der en sneller dan de forens met haast.
Laagdrempelig en luchtig
Saskia Beer organiseerde alles. Ze probeert met haar project GlamourManifest met minimale middelen Amstel III op te vrolij- ken. Zo had ze al eens honderd goudgeverfde kabouters geplaatst. Saskia: “Ik doe dit vanuit de overtuiging dat dit gebied met minimale middelen een stuk aantrekkelijker kan worden. Ik ben van huis uit architect, maar er is zoveel gebouwd in Nederland dat er niet nog meer gebouwd hoeft te worden. Dertig procent van alle kantoren hier staat leeg. Maar dit gebied kan veel meer tot leven komen. Kunst is dan goed. Maar ook het laagdrempelig maken en de luchtigheid vergroten vind ik heel belangrijk.”

Auke VanderHoek


©2012 Auke VanderHoek, op dit artikel rust copyright. 

Ouderwets mooi voetbal


Livio Leetz, Mervin Groenhart, Alvino Sedoc en
Patrick Marits (v.l.n.r.) laten altijd mooi voetbal zien
Voor Zuidoost.Amsterdam.nl - Het veteranen team van Zuidoost United - Je weet nooit wat het gaat worden, het gaat zoals het balletje rolt. “Gaan we verliezen, gelijkspelen, winnen?,” vraagt Mervin. Het Veteranenteam bestaat uit spelers van boven de 35 jaar die nog graag op wedstrijdniveau willen voetballen. Patrick: “Het is en blijft voetbal. Het gaat om winnen. De benaming is anders en, oké, het tempo ligt wat lager.” De thuiswedstrijden van Veteranenteam van Zuidoost United zijn altijd op zaterdag om drie uur ‘s middags.


In het clubhuis in het Bijlmer Sportpark zitten we aan tafel met de mannen Alvino Sedoc, Mervin Groenhart, Livio Leetz en Patrick Marits. Onderwerp van gesprek is het Veteranenteam van de voetbalvereniging Zuidoost United. Zelf zijn ze niet meer zo nieuw, allemaal op middelbare leeftijd. Toch spreken ze over elkaar als de jongens. Patrick: “Voetballen om het hoogste niveau te bereiken doe je tot een bepaalde leeftijd. Totdat je spieren niet meer kunnen. Wat doe je dan? Stop je of ga je met vrienden door in een nieuw team? Dan ben je ook weer met jongens die je van vroeger kent, die nog plezier hebben in het spelletje. Ondanks dat we dan veteranen zijn, proberen we toch op hoog niveau te spelen. ” Mervin: “We zijn het veteranenteam van Zuidoost United en zitten in een elitepoule met Ajax. Wij willen de beste en natuurlijk beter zijn dan Ajax. Ook voor het publiek is dat leuk. In onze poule spelen we heel aantrekkelijk voetbal.”
Wat is het doel?
Livio: “We gaan ervoor om op hoog niveau te spelen. Voor het sportieve en de wedstrijddrang. We vinden het belangrijk dat we prestatiegericht zijn. Bij andere Veteranenteams, de doorsnee, om het even ongenuanceerd te zeggen, gaat het om het balletje trappen en de derde helft: het biertje drinken in de kantine na afloop. Wij trainen niet meer zo fanatiek als vroeger, niet meer driemaal, maar éénmaal per week.” Mervin: “We zijn een club binnen de club Zuidoost United. We hebben een eigen trainer en fysiotherapeut. En ook niet onbelangrijk, we hebben jongens in de ploeg die zelfstandig ondernemer zijn en weten hoe alles strak te organiseren en voor sponsoren te zorgen.” Patrick: “Het doel is ook om een stuk saamhorigheid te hebben, beetje tegen de bal schoppen, om op zaterdag toch leuk voetbal te kunnen spelen en met plezier je leven te leiden.” Alvino: “Ik trap dan geen balletje maar ik doe dus de fysiotherapie. Ik ben professioneel masseur. Het hele team draait op vrijwilligers.” Livio: “We hebben alles van de grond af opgebouwd en zijn nu nog aan het bouwen. We zijn nog een boompje maar we groeien uit tot een grote beuk.”
Is het team goed voor netwerken en als rolmodel? 
Mervin: “Ja, veel jongens van ons zijn ondernemer. Of vertegenwoordigen een bedrijf.” Patrick: “Netwerken doe je zodra je de deur uitgaat. Daar ben je bewust en onbewust al mee bezig. Je kan altijd wel weer iemand tegenkomen die je zakelijk weer verder helpt. Het draait hier natuurlijk wel om voetbal, een stuk ontspanning, met daarom heen een stuk gezelligheid. Maar je leert ook weer nieuwe mensen kennen.” Alvino: “En inderdaad, voor de jongeren en jong volwassen in de hele club zijn we ook een rolmodel.” Livio: “Het is ook leuk om te zien dat wat wij als team doen en neerzetten begint op te vallen. We merken dat anderen zeggen: ‘He, dit is goed georganiseerd.’ Dat mensen komen kijken en denken ‘hé, daar staat wat op het veld.’ Dat is ook leuk voor de club.”
Wat is nou zo mooi aan voetbal?
Patrick: “Er zijn tal van sporten, ook teamsporten. Het mooie van voetbal is om tegen de bal te schoppen. Maar ook om daar dan iets mee te doen via het team en de techniek. En het is een stuk ontspanning.” Livio: “Waar je naartoe leeft. Door de week denken: zaterdag lekker voetballen.” Patrick: “Het geeft een voldaan gevoel. Bijvoorbeeld, we hadden tegen Zwanenburg gevoetbald. Dat is een goede ploeg. We kwamen steeds ach- ter maar ook steeds terug en uiteindelijk hebben we gewonnen. Dat hebben we als team gepresteerd. Dat geeft een goed gevoel. En natuurlijk ook de derde helft, het biertje in de kantine na afloop, is heel belangrijk.” Mervin: “Het is ook de onzekerheid die je hebt. Je weet nooit hoe het balletje zal rollen. Wat gaat het worden? Gaan we winnen of verliezen. Het is de onvoorspelbaarheid in het spel. Zoveel factoren hebben er invloed op.” Mervin: “We hebben hier 2-2 gespeeld tegen Ajax!” Patrick: “Iemand die bij ons langs de lijn staat ziet altijd wel mooi voetbal. Mooie goals, de strijd om de wedstrijd te winnen. Leuke sfeer, de kinderen, en soms ook de ‘voetbalvrouwen’.”
Auke VanderHoek




©2011 Auke VanderHoek, op dit artikel rust copyright. 

zaterdag 4 februari 2012

Zooitje foto's


Amsterdam Zuidoost - Zooitje foto's…

























©2011 Auke VanderHoek, op dit artikel rust copyright.