zaterdag 23 juli 2011

DJ Jane Doe on the road

DJ Jane Doe, Queen of he Dutch decks
België - Gent - Woensdag 20 juli - Op naar de Gentse Feesten waar DJ Jane Doe een gig heeft op Willem’s birthday bash: All Eyes On Hip Hop. En ik hou ze op de weg. Amsterdam-Utrecht-Breda-Antwerpen et voilà: Gent. De underground Hip Hop hits doen het goed op de dansvloer. Ook Tupac blijft bewijzen klassiek materiaal gemaakt te hebben. All around the world the same song.

Onderweg naar Gent twee rookpauzes en één keer tanken. Terwijl we van een koffie genieten en Jane een sigaret rookt kletsen we over de nieuwe stijl van inrichting van het tankstation ergens tussen Utrecht en Breda. Als een oude kruidenierswinkel uit oma’s tijd maar dan modern.


Ouderwetse gezelligheid teruggebracht in een moderne setting. De kassadame komt even naar buiten, ook ouderwets klantvriendelijk, om te vragen of we niet willen vergeten de tankbeurt te betalen. Dat was, eerlijk waar, ons helemaal ontgaan. Met ouderwetse schaamte betalen we.

We spreken onderweg over muziek en het leven. Of we beide de juiste keuzes maken. Hoe je komt tot wat je doet en of je dat goed doet. “Het is moeilijk natuurlijk. De keuzes tussen dat doen wat je wilt doen en wat je moet doen om de rekeningen te kunnen betalen,” zegt Jane.

Als we beide een vaste baan zouden hebben was het niet mogelijk om een gig midden in de nacht, midden in de week, midden in een ander land te doen. Om te kiezen voor de vrijheid om dit soort avonturen te ondernemen geef je aan de andere kant veel vrijheid weg. Het is werken voor elke cent die je kan verdienen.

In het donker de weg vinden in een vreemde stad is altijd een uitdaging. In Gent staan we verbaasd voor een verkeerslicht. Tegelijk groen en rood. Voor de zekerheid wachten we tot alleen het groene licht brand. Terwijl we de weg zoeken in een voor autoverkeer afgezet uitgaanscentrum vragen we ons af wat nou de clou was. Rare jongens.


White Cat is de plek om te zijn. Een grote kelder in de oude binnenstad. Warm en druk met pompende muziek en barmedwerkers. De mensen zijn vriendelijk en mooi. Vooral de vrouwen, althans vind ik. Jane let op andere dingen. Belgische biertjes worden vanuit de fles of glas genuttigd.

Voor het publiek is het feest. Ze kijken de dj’s letterlijk op de vingers. Volgen elke beweging. Bij Jane Doe reageren ze luid met goedkeuring op bijna elk nummer dat Jane in de mix gooit.


Voor ons is het werk. We genieten van het publiek. Ik twijfel of ik mijn meesterlijke charming skills in de strijd zal gooien om een fantastische indruk op één van de aantrekkelijke Belgische dames te maken. Nah, ik ben de bob en moe, ga dus niet drinken. En als ik al succes zou hebben, in een paar uur tijd ben ik toch weer weg.

Om 4 uur ‘s ochtends handelt Jane de zaken af, neemt nog een radio shout-out op en geeft toe aan een interview. Het publiek gaat door in een roes of gaat naar huis om hun roes uit te slapen. Wij lopen naar de auto, nuchter en moe. We stinken naar zweet en rook. En verheugen ons op douchen, in een bed te kunnen ploffen en slapen. Lang slapen.


De ochtend breekt aan boven de snelweg om Antwerpen. Het verkeersbord dat aangeeft hoe de ringweg verdeeld is in 1 (west) en 2 (oost) lijkt op een DJ’s koptelefoon. Onderweg zijn, naar huis, naar optredens, naar het werk, naar de muziek. Onderweg. Vermoeiend, slopend. Wat doen we onszelf toch weer aan? Het is de funk die roept. En het is de funk die altijd weer een verslavende voldoening geeft. En na de douche en een uurtje slapen weer de vraag oproept: Wanneer kunnen we weer?

Auke VanderHoek

Meer info:
http://www.facebook.com/event.php?eid=171269292936877
http://www.facebook.com/alleyesonhiphop?ref=ts&sk=wall

DJ Jane Doe
http://www.facebook.com/djjanedoe

AukeVanderHoek
http://www.facebook.com/auke.vanderhoek

©2011 Auke VanderHoek, op dit artikel rust copyright. 

zondag 17 juli 2011

Pico bestaat 36 jaar en gaat door


Oprichter Pico Records Kees Kuipers op 15 juli 2011 overleden
Amsterdam Zuidoost - Edumbe - Op vrijdag 15 juli is Kees Kuiper overleden. Hij was de oprichter en eigenaar van Pico Records. Zijn platenzaak was een begrip bij muziek liefhebbers en in de muziekindustrie. Hieronder één van zijn laatste interviews die hij gaf. Over zijn zaak, cultureel erfgoed en overleven in een moordende concurrentie strijd. Geschreven voor en gepubliceerd op Buurtleven.nl vorig jaar.

Pico Records bestaat dit jaar (2011) 36 jaar. In al die jaren is het uitgeroeid tot een belangrijke leverancier van het Surinaamse erfgoed. Volgend jaar neemt het huidige personeel, nu aandeelhouders, de zaak geheel over van eigenaar Kees Kuiper. Kees: “In onze beste jaren hadden we een winkel van 322 m2. Nu is het 133 m2. Maar wel met hetzelfde assortiment. Dat is even flink passen en meten. Maar het is gelukt.” In een verrekte klein kantoor, waar de cd voorraad zelfs boven het systeemplafond is opgeborgen vertelt Kees over zijn winkel.

Pico in de Canon van Amsterdam
Pico Records is een begrip in Zuidoost. In de Surinaamse en Midden- en Latijns-Amerikaans gemeenschappen in Nederland worden de winkelmedewerkers herkend. Eigenaar: Kees Kuiper: “Ik kwam een Surinamer tegen in Maastricht, ‘hé Pico’. Maar ook in het Buitenland. In Paramaribo kennen ze me ook, maar daar lopen dan ook heel veel Nederlandse Surinamers rond.”

Midden in de Poort klinkt de muziek
Mocht je toch een geheugensteuntje nodig hebben, Pico Records is de muziekwinkel naast de Albert Heijn in de Amsterdamse Poort. Waar zes dagen per week de muziek uit de speakers aan de gevels komt. Kees: “Binnenkort ook op zondag. Steeds meer winkels in de Poort gaan nu ook op zondag open.”

De beste jaren liggen in het verleden
“Negen jaar geleden zaten we op de hoek, dat waren de beste jaren. En nu hebben we de winkel teruggebracht naar 133 vierkante meter. Dat is wel even flink proppen en elke ruimte wordt gebruikt. De neergang in de muziekhandel begon toen de winkels in het centrum ook op zondag open mochten. Dat scheelde toch 2.500,- gulden aan omzet per week. En toen kwam Media Markt,” vertelt Kees.

Moordende concurrentie
Kees: “Ze zeggen dat het goed is voor de werkgelegenheid die mass-retail winkels. Maar ik had hier 11 mensen in dienst.” Een mass-retail winkel zoals de Media Markt heeft in verhouding veel minder personeel. En drukt vele kleinere winkels uit de markt. Kees is daar niet blij mee: “Zij verkopen hun muziek voor prijzen waarvoor ik het nog niet eens kan verkopen. En ze mogen alles ook nog eens terug sturen als het niet verkoopt. Ik zou willen dat ik iets terug mocht sturen naar de leverancier. Daarom kan je beter zeggen dat we na 36 jaar nog steeds staan.”

Belangrijk voor het Surinaamse erfgoed
Kees: “Het huidige team moet minstens nog 12 jaar door voordat zij met pensioen kunnen. Deze winkel is heel belangrijk voor het Surinaamse culturele erfgoed. We verkopen veel Surinaamse muziek en films. Als dit weg zou vallen, zou dat zonde zijn. We draaien nu veel op RnB, Soul en Latin muziek. Ook de kaartverkoop voor concerten is belangrijk. En daarbij verkopen we steeds meer muziek gerelateerde kleding en sierraden. Veel wat andere winkels niet aanbieden.”

De Hip Hop generatie koopt geen CD’s meer
Kees: “Daarbij verkopen we ook steeds meer muziek gerelateerde kleding en sierraden. De Hip Hop generatie koopt geen CD’s meer. Dat heeft de industrie ook aan zichzelf te danken. Als de prijzen van CD’s, toen 42,- gulden, niet zo hoog waren. Maar gewoon 5,- of 10,- euro dan zouden veel meer mensen kiezen voor een origineel exemplaar in plaats te downloaden.”

Cultuurverschil
Kees: “Het is ook een cultuurverschil. Als een blanke man hier binnen loopt voor de nieuwe uitgaven van Pink Floyd dan wilt hij niks anders. Een Surinamer komt hier binnen voor de nieuwste van die of die, maar hebben we die nog niet, dan vraagt hij wat we wel hebben en loopt met de nieuwste van een ander de deur uit. Onze klandizie laat zich graag in de winkel informeren over nieuwe muziek.”


In loondienst of eigen baas
Kees leerde het vak bij de V&D. Kees: “Maar ze wilde dat ik een concurrentiebeding tekende toen ze erachter kwamen dat ik ook een eigen winkeltje had. Ik moest een kiezen of voor hen werken of voor mezelf.” De keuze mag duidelijk zijn. In het oude Aanloopcentrum, waar nu de wijk Vogeltjesweide staat had hij een ruimte van 4x2 meter. Daarna verhuisde de winkel naar Ganzenhoef met zelfs een koffie corner die succesvol zelfstandig verder ging. Om uiteindelijk op de hoek in de Amsterdamse Poort te komen.


Begonnen in de G
Kees Kuiper woonde op kamers in Zuid toen hij een woning kreeg in Grunder. Later verhuisde hij naar Groenhoven. En nu is hij bezig om te verhuizen naar Gambia. Dus je blijft bij in de G hangen? Een echte ‘G’. Kees: “Ja, zo zou je het wel kunnen zeggen, haha.” Volgend jaar wordt de winkel volledig eigendom van het personeel. Kees: “Ze zijn nu aandeelhouders.” En wilt hij van zijn pensioen gaan genieten in Gambia.




©2011 Auke VanderHoek, op dit artikel rust copyright. 

maandag 11 juli 2011

Maandagochtend shit


Amsterdam Zuidoost - Shopperhal - Even alle dagelijkse shit bespreken, wandeling maken en koffie doen. Dat is een goed begin om de week te beginnen. Met goede vriendin en collega zzp-er Alona en haar hond Neena wandelen we via de velden van de D-Buurt in het zonnetje naar de Bagels & Beans in de Shopperhal. Ondertussen wat foto's maken.

Lekker aan de grote cappuccino en de jus d’ Orange. Alona neemt daarbij ook een bagel ontbijt. Neena krijgt een bak water. En ik bedenk dat ik even mijn ochtendbolus er uit moet gooien. Ik had thuis al flink ontbeten.

De Shopperhal is een bazar met daarin allemaal kleine winkels, één Vomar en eettentjes. Waarvan een aantal, zoals Bagel & Beans, geen eigen WC hebben. Daarentegen runt een oudere vriendelijke dame een hele goede openbare toiletservice. Kosten € 0,50. Heb ik alleen geen kleingeld op zak. Shit! Leg mijn probleem uit en vraag om vijftig cent aan de beste man van de Bagels & Beans. Geen probleem. Met vijftig cent op zak op pad naar de wc. Shit! Die is nog dicht. Maandagochtend en de meeste winkels in de Shopperhal zijn nog dicht…

De beste man van Bagels & Beans zegt dat ik naar het toilet kan van het grotere Turkse restaurant schuin tegenover zijn toko. O.k. dan, op naar die pot. Het kan. Ik ga zitten en gooi het eruit. En ik zie dat een totaal van anderhalf wc-papier-velletje aanwezig zijn. Shit! Nergens een reserverol. Heel efficiënt gebruik ik het papier. De rest met de hand. Dat kon, zittend op de pot kon ik zo bij het fonteintje. Klaar, broek omhoog met mijn linkerhand en dan goed de handen wassen. Zeep is op.




Natuur in de E-Buurt
Velden in de D-Buurt
Aangenaam verrast: Kno'ledge Cesare op de Loesje toer






©2011 Auke VanderHoek, op dit artikel rust copyright. 

zaterdag 9 juli 2011

Hip Hop Kemp 2011: Tent test


Amsterdam - Camping Sporenburg aka JPK’s voortuin - Verslag van het verslag maken van de AQ en JPK’s road trip naar Hip Hop Kemp 2011. Ken je het verhaal van JPK en AQ die naar Hip Hop Kemp in Tsjechië gingen? Nou, die gingen niet… Dat was lang het verhaal en de running gag tot eigen vermaak van de heren gonzo reporters.

Een aantal jaren geleden deed JPK hard zijn best om naar Hip Hop Kemp te komen. Ivm met een freelance klus kon hij niet de tijd vrij nemen om met de trein te gaan. En het vliegtuig had niet het juiste vluchtschema. Wat dan? Met de auto! Maar in je eentje 950+ km aan één stuk rijden? Dat is niet te doen. AQ hoorde destijds JPK’s dilemma aan. En zei: “Ik heb geen opdrachten lopen dus geen problemen met werkroosters. Ook geen geld, by the way, maar dus wel de tijd. Ik rij je wel daarheen.”

In een week tijd werden alle mogelijkheden om een auto te huren geprobeerd. Het lukte niet. Dit jaar 2011 borrelde het weer op. En verrek: AQ heeft een Auto. Een Citroën XM Break. Dus bedachten JPK en AQ: (A) We hebben een auto. In dit geval een voiture, een echte dame. (B) Groot genoeg om zeer comfortabel lange reizen te maken. Relax en comfort is a must. (C) Beide wat tijd en een beetje geld. Maw: poging nummer twee! Op naar Hip Hop Kemp in Tsjechië. En een goede voorbereiding is het halve werk.  Op zaterdag de tent testen in de voortuin van JPK ook wel Camping Sporenburg.

Dus:
1 Deurbel, check
2 Tent, check
3 Grondzeil, check
4 Keukentafel, check
5 Kantoortafel, check
6 Bureaustoelen, check
7 Lounge stoelen, check
8 Haringen, fail

JPK wilt het grondzeil vastzetten in de grond. “Haringen?”, vraagt JP. AQ: “Euhm… die liggen nog in de fotostudio.” JPK: “Goed dat we een generale repetitie houden hier. In Tsjechië erachter komen dat de haringen in Amsterdam liggen is niet handig.” Goed, AQ springt in de dame. Haalt de haringen op. Bij terugkomst dan aan de slag. De timer aan: hoe lang duurt het om de tent op te zetten? 42 minuten en 37 seconden. Het afbreken en keurig inpakken, inclusief de haringen, in slechts 16 minuten en 24 seconden. Tussen het opbouwen en afbreken de bbq getest met Wendy, Ramses en Jelle. Dat duurde dan wel weer een paar uur. En daarin geen #fail of defect te ontdekken.

Boodschappenlijstje gemaakt. Nog even twee extra tentstokken voor de achterluifel, twee gaslampjes voor het licht, een volle camping-gas gastank voor de keuken, grote en opvallend gekleurde wasknijpers voor de scheerlijnen en anti-muggen spul. Een kleine jerrycan met benzine als reserve, voor het geval de tank leger blijkt te zijn dan bedacht, lijkt ook wel een raadzaam idee. JPK: “Mochten we bij Sint Petersburg erachter komen dat we iets te ver zijn doorgereden.”












©2011 Auke VanderHoek, op dit artikel rust copyright. 

Zomaar: foto's uit het archief



Amsterdam Zuidoost - Edumbe - Zomaar: foto's uit het archief. Bezier in Frankrijk…



©2011 Auke VanderHoek, op dit artikel rust copyright.