dinsdag 8 februari 2011

Pinkstage: Homo’s. Geen mietjes.

Mensen met ballen: de organisatoren van Pinkstage
Amsterdam Zuidoost - Grand Café Het Vervolg - Noem het een uitdaging: Als zwarte lesbiennes en homo’s… en bi-, transseksuelen -kort gezegd LGBT, met de G voor gay- een roze-avond organiseren in Zuidoost. Pinkstage is de plek voor LGBTs om met elkaar van gedachten te wisselen en te genieten van muziek en optredens. Ze mogen dan worden uitgemaakt voor homo of pot, ze zijn zeker geen mietjes. Om jezelf bloot te stellen aan haat om de wereld te verbeteren, daar zijn ballen voor nodig.

In dit stadsdeel, Zuidoost, wordt over homoseksualiteit niet openlijk gesproken als een normale zaak. Als onderdeel van het dagelijks leven. En vaak wordt in populaire muziek verwezen naar homo’s als iets wat beter gedood kan worden: ‘kill the batty boy en 101 andere welbekende verwijzingen en oproepen tot haat zijn gewoon op de radio te horen. Want dat is cool om te zeggen. Om verslag te doen over een homo-avond, of normaal over te schrijven is ook niet cool. Dus hier gaat mijn goede reputatie. Als ik die al had.

Wel sjans
6 februari zondagavond. Weer eens wat anders in het Grand Café Het Vervolg: een homo-feestje. En wat is dan zo anders? Normaal gesproken leef ik in de waan dat ik wel een beetje sjans heb van een paar dames. Genoeg mooie dames aanwezig en ik ben zelf ook lesbisch. Maar wat ook duidelijk was, de dames hadden geen interesse in mij. Die duidelijkheid, niet in de waan zijn van, was weer eens verfrissend wat anders. Ik ontving wel weer geïnteresseerde blikken van mannen. Daar schiet ik alleen weer niks mee op. Dat doet het niet bij mij.

Het zelfde als anders
De muziek is het zelfde: Jay-Z, Alicia Keys, Bell Biv DeVoe, Hip Hop, RnB en Swingbeat. Maar ook die goede Disco kraker die je ‘normaal’ nooit hoort omdat het ‘homo’ muziek is. En veel van de mensen zijn het zelfde. Vrienden en kennissen die ik in het dagelijks leven ook tegenkom. Kijk bijvoorbeeld eens hoeveel gemeenschappelijke vrienden je hebt op Facebook. Nu, allemaal een stuk ongeremder. Gewoon hartstikke gezellig. Net zoals elk ander geslaagd feest.

Gilda Dannarag kreeg iedereen stil
Woorden werden gevoeld
Op het podium twee optredens van poëzie artiesten Gilda Dannarag en Zulile Blinker. Gilda Dannarag kreeg iedereen muisstil met haar zang, ze heeft een dijk van een stem. En Zulile vroeg een schone dame in een spijkerbroek voor haar te gaan staan, midden op de dansvloer. Vanaf het podium droeg ze een gedicht aan haar op. Voor de zekerheid vroeg ze wel even: “Je bent gay, toch?” Nee, dat was ze niet. Maar met de woorden die Zulile sprak wist ze de dame toch te raken. “Jezus”, sprak ze uit terwijl ze staand midden op de dansvloer stond te kronkelen.

Zulile Blinker's woorden werden gevoeld
Waarom die haat?
Als ik geconfronteerd word met haat ten opzichte van 'anders zijn' van anderen, sta ik altijd stil bij het feit dat genoeg mensen op deze planeet elkaar al de kop inslaan, leven zuur maken en in een levende hel veranderen. Waarom dan de haat tegen een aantal mensen die gewoon van elkaar houden? Waarom je daar nou druk over maken? Het blijft me verbazen. Deze haat en hoe ermee om te gaan, was ook het thema van de fototentoonstelling en de discussie.

Onbesproken uitgesproken
Homoseksualiteit is zo’n uitgesproken onderwerp dat het moeilijk is om het objectief te behandelen. Misschien dat ik het  kan illustreren met een voorval van een aantal jaren geleden. Mijn tante is met een vrouw 'getrouwd', beter gezegd woont samen en zijn partners. Al heel lang heb ik twee tantes voor de prijs van één.

Host Lerone Tilborg, fotograaf Edward Olivier
en organisator Ulrich Daniel
Reken uit
Ik hou van hun beide, ze zijn mij dierbaar. Mijn zwager kon het even niet bevatten dat ik, en daarmee zijn zus ook, lesbiennes in de familie heb. “Joh, tussen 1 op de 5 en 1 op de 10 mensen is homoseksueel. Hoeveel mensen ken je? Do the math…”, zei ik hem.

Nog steeds eng
"Homoseksualiteit was iets wat blanken hadden uitgevonden. Naar Afrika hadden geëxporteerd om zo met aids de Afrikanen uit te roeien. Homoseksualiteit was duivels, een ziekte en homo's moest uitgeroeid worden." Hier stond een dierbaar familielid van mij andere dierbare familieleden eigenlijk de gaskamers in te wensen. Daar was ik even stil van. Dat vond ik eng. Nog steeds.

Niet meer loslaten
Volgens hem kwam homoseksualiteit niet voor in Kameroen. Het land waar hij, mijn vrouw en mijn zoontje vandaan komen. Ik schoot in de lach. Hoe blind was hij? Nee, hij kende geen enkele homo. Ik vroeg hem: “Als jij nou homo was, zou je het dan aan iemand zoals jij durven te vertellen?” Hij antwoordde: “Nee. Want ik zou hem meteen… euhm…” Zijn zwijgen doorbrak een stilte. Ik keek hem aan en zei: “Juist. Heb je het? Niet meer loslaten.”

In de krant
In de stadsdeelkrant Zuidoost.nl over twee weken een uitgebreid interview met organisatoren Ulrich Daniel en Zulile Blinker. En waarom Pinkstage nodig is. Let op de brievenbus als je in Zuidoost woont. Of haal het op bij het Stadsdeelkantoor. 



©2011 Auke VanderHoek, op dit artikel rust copyright. 

Geen opmerkingen: