vrijdag 7 januari 2011

Fuck wat Hollywood doet

Amsterdam Zuidoost - Ganzenhoef/No Limit - Door Glynis Terborg - Fuck what Hollywood is doing! 
Niemand minder dan Spike Lee komt langs. In de Bijlmer! Het is 14 december 2010 en de legendarische filmmaker wil voordat hij naar de toch enigszins elitaire Stadsschouwburg gaat, ook nog even naar Amsterdam Zuidoost.

Ik ben een van de 150 bevoorrechte mensen die zich op tijd heeft aangemeld voor een groepsgesprek met hem. Zenuwachtig, maar met een missie loop ik naar de ontmoetingsplek, jongerencentrum No Limit. Mr Lee is dé man om te vragen wat je moet doen om je grootste dromen waar te maken.

Verdiepen in recent werk
Eerlijkheidshalve moet ik wel bekennen dat ik de recente verhalen van deze Amerikaanse regisseur, producent, acteur en schrijver niet heb gezien. Behalve dan This is it van Michael Jackson puur omdat je daar vanwege de dood van de megaster niet omheen kon.


Voor oplettende kijker
De laatste film die ik zag is Bamboozled uit 2000. Ik loop dus behoorlijk achter en doe twee weken van te voren wat inhaalwerk. Op het scherm Miracle at St.Anna uit 2008. Ik word niet teleurgesteld; Een script dat staat als een huis, een prachtige ontknoping, niet geschikt voor de onoplettende kijker en gevuld met politieke statements. Helemaal in mijn straatje en helemaal Spike Lee.

Film fragmenten flitsen voorbij
De filmduizendpoot is in Amsterdam om zijn boek Spike Lee: Do the right thing te promoten. Het boek is een eerbetoon aan zijn doorbraakfilm uit 1989. Fragmenten uit deze film flitsen door mijn hoofd terwijl ik bijna bij de ingang ben. Gelukkig.



Mond houden en luisteren
Mijn naam staat inderdaad op de gastenlijst. Ik ga zitten en de spanning stijgt. Angelo Bromet, Maarten van Hinte en Maureen Healy zijn aan het woord en de vragen in de zaal worden geïnventariseerd. Zal ik straks ook een vraag stellen? Nee. Ik besluit gewoon mijn mond te houden en te luisteren. Lekker veilig.

Mister! Van mister Lee
Spike Lee arriveert en het vragenvuur kan beginnen. Tot mijn verbazing begint 70% van de vragen die gesteld worden niet met mister Lee maar met: 'Hello Spike, what up Spike' en 'How are you doing Spike?' Volgens mij is het toch Mister Lee! Dat is de minste titel die deze man heeft verdiend. Blijkbaar heeft iedereen met hem in de klas gezeten.


Goedkeurende hoofdknik
Zal ik daar dan wat van zeggen? Nee. Ik hou mijn mond. Lekker veilig! Het lijkt mister Lee echter niet te deren. Hij beantwoordt alle vragen bedachtzaam, bijna te langzaam, op dezelfde kalme, waardige, humorvolle en ook nederige manier. Al bespeur ik wel een lichte goedkeurende hoofdknik bij de vragen die wél met Mister Lee beginnen.

Plaatsvervangende schaamte
Ik wil iets horen over de manier waarop hij verhalen vertelt door middel van film. Of over hoe hij zowel als kunstenaar als zakenman zijn eigen wegen heeft gecreëerd en niet de gewone paden heeft bewandeld. Mijn nieuwsgierigheid wordt al snel plaatsvervangende schaamte bij de gemiddelde vraag aan Spike Lee.


Filmmaker, niet Obi Wan Kenobi
Kan hij ons helpen met onze ‘al dan niet black issues’ in Nederland? “I dont have all the answers. I’m not Obi Wan Kenobi I’m just a filmmaker,” antwoordt Spike Lee lachend. Hij vertelt dat hij bij bezoeken aan Londen dezelfde soort vragen krijgt: “Can’t you, Oprah, Denzel Washinton and Will Smith come over here and help us?”

Ons zelf helpen
Waarom stellen we dit soort vragen? Waarom die eeuwige slachtoffermentaliteit? Het wordt tijd dat we onze eigen gevechten gaan leveren. Tijd dat we ons zelf gaan helpen.

Hoe sta je op?
Wat ik graag had wil horen zijn persoonlijke verhalen. Goodmorning Mister Lee. Hoe ga je door als een droom in duigen valt? Hoe sta je op als je valt? Wat heb jij gedaan om anderen te laten investeren in jouw plannen? Maar ja. Ik hou nog steeds mijn mond. Lekker veilig.

Hoeven niet afhankelijk te zijn
Onafhankelijk filmmaker Jeffrey Levenstone merkt gelukkig terecht op: We hebben nu zoveel meer mogelijkheden door alle technologische ontwikkelingen dat we niet meer afhankelijk hoeven te zijn van anderen om onze eigen dingen te doen. En dat klopt. We don’t have an excuse anymore!

Waar een wil is…
Maar hebben we de drive. Willen we het echt? Willen we er voor vechten?
Iedereen moet natuurlijk voor zichzelf besluiten of, waar en hoe ze willen vechten. Onafhankelijk, via Youtube of commerciële film maar al die gevechten moeten wel vanuit ons zelf plaats vinden.


Samenwerken en op eigenkracht
Zo wandel ik na de ontmoeting met mister Lee, fight the power neuriënd, No Limit uit. Met een idee voor 2011. Een soort gezamenlijk goed voornemen voor Zuidoost. Laten we samenwerken en op eigen kracht dingen te weeg brengen. De techniek en het talent is er. De verhalen zijn er.

Antwoord op ongestelde vraag
Mijn prangende vraag heb ik niet gesteld, maar door spike Lee en het verloop van de ochtend heb ik toch antwoord gekregen en ik start door te stoppen met veilig mijn mond te houden. Als er een ding is waartoe Spike Lee inspireert is het: “Fuck what Hollywood is doing!”


…is een weg
Wat doen wij? Begin gewoon! Vecht voor waar je in gelooft. Creëer, vertel verhalen en doe zaken. Doe het onafhankelijk. Doe het op je eigen voorwaarden. Met je eigen middelen. Of de middelen en kennis van anderen die ook geïnspireerd of geraakt zijn door jouw passie. Die de potentie zien. Ga er voor. Op eigen kracht. Het kan!


©2011 Glynis Terborg en Auke VanderHoek, op dit artikel rust copyright. 

Geen opmerkingen: