woensdag 8 juli 2009

Tripoli International Airport.

Libië is een van de rijkste landen van Afrika. Vooral met dank aan de export van olie. Lange tijd was het de vijand van het westen. Het steunde terroristische aanslagen (Lockerbie) en werd door Amerika gebombardeerd. Al dat gedonder achter zich, timmert het nu hard aan de weg om een betrouwbare en belangrijke handelspartner te worden in de wereld.

Op de datum 9-9-1999 startte Afriqiyah Airways (Afriqiyah = Afrika in het Arabisch). Met als doel Afrika, met nadruk op West- en Centraal-Afrika beter te verbinden met Europa en het Midden Oosten. Waar de Europese luchtvaartmaatschappijen onmogelijke prijzen vragen, kan men met de Afrikaanse maatschappijen nog eens veroorloven om het moederland te bezoeken. Dus daarmee is het voor de gewone wereldburger een zeer welkome partij.

Top 3

Zijn deze maatschappijen, zoals Afriqiyah Airways en Air Maroc, betrouwbaar? Een kleine opsomming bewijst van wel. Air-France en KLM staan beide in de top 3 van maatschappijen die de meeste koffers kwijtraken. “Maar Libië schiet vliegtuigen uit de lucht?!”, riep Quinta angstig. “Dat doen ze twee decennia al niet meer. En daarbij ze hebben nog nooit hun eigen vliegtuig neergeschoten”, was het relativerend antwoord dat haar angst wegnam. Daarbij verdween op die dag van haar vraag een nieuw vliegtuig van Air-France boven de Atlantische Oceaan.

Rondje Afrika

De kisten van Afriqiyah zijn in Europa ietsje ouder. In Afrika een stuk ouder. M.a.w. het zijn kisten die zich dubbel en dwars hebben bewezen met beproefde technieken. Van Amsterdam naar Tripoli hadden we meer luxe met video’s en games op een eigen beeldscherm. Luxere stoelen. Het rondje Afrika, in ons geval Tripoli-Cotonou-Douala-Tripoli, wordt gedaan met tweedehands Airbussen, overal Engelse en een Oost Europese tekst. Geen luxe stoelen, geen video, wel meer ruimte. Waardoor we wel veel lekkerder zaten en we wat konden slapen. Met Jelle languit van links naar rechts.

Toon van de fone

Het is een islamitische maatschappij. Dat wilt zeggen geen alcohol. Jammer dat je jezelf niet inslaap kan drinken, het voordeel, geen irritant aangeschoten mensen. En in de getoonde films zijn alle alcoholische en het te veel aan bloot weg gecensureerd. Zelfs een onschuldige film als de Pink Panher ontkwam er niet aan. Lekker eten en vriendelijke stewards met een aangename kritische houding tegen over de Francofone mentaliteit:

“Madame, please sit down. We are about to take off!”
“Why don’t you speak french?!”
“Why don’t you speak Arabic?”
“…”
“So I speak to you in the international language.”
Oftewel de Franse slag blijft komische genoeg en tot ergernis van elke-andere-phone niet beperkt tot Frankrijk. Jammer. Het leven zou een stuk comfortabeler zijn.


Speelgoed vliegtuigjes

In het restaurant van Tripoli International Airport genieten we van vers geperste mango sap. Mama heeft een set van drie speelgoed vliegtuigjes gekocht bij de Zeeman in de Amsterdamse Poort. Jelle mag die nu dan eindelijk uitpakken en in elkaar zetten. Er is een rode, een gele en een blauwe. De gele heeft allemaal race termen op de vleugels. De blauwe vredesduiven en de rode U.S.A Air-Force bombers… Het blauwe en gele vliegtuig vliegen tot grootvermaak van de aanwezige door de wachtruimte. Het wakend oog van het portret van Khadafi kijkt streng toe. Het rode vliegtuig heb ik maar niet in elkaar gezet.

Transit of Tripoli

Bij het inchecken voor de vlucht naar Douala moet ik mijn camerakoffer openmaken.
“Camera?”
“Yes, une, deux et three lenses.”
De beveiligingsbeambte vindt mijn Photo Reporter press-pass.
“Journalist?”
“Yes, journalist.”
“From Tripoli or transit?”
“Transit.”
“No Tripoli?!”
“Euhm, no transit!”
“O.k. no problem. Have a good journey.”
“Thank you.”

Auke

1 opmerking:

Martijn zei

Hoi Auke!

Let wel dat de vliegtuigen met dubbelbeproefde techniek nog wel blijven slijten he?

;)

Begint in elk geval al prachtig met “Why don’t you speak Arabic?”!

:D

Groetjes,
Martijn