vrijdag 10 juli 2009

Moto-Taxi's en Paul Biya


Politiek en zaken doen in Kameroen is vooral een spel van ‘wie-kent-wie’ en ‘wie heeft er de poen voor wat er te halen valt’. President Paul Biya is sinds jaar en dag meester in dit spel. Dit jaar heeft hij voor de 33ste keer de regering opgefrist. En 48 ministers aangewezen en een premier uit de opstandige North-West Region benoemd: Yang Philemon.

De North-West Region wordt beschouwd als de bakermat van de oppositie. In het klimaat van vriendjes politiek zorgde dit ervoor dat de North-West lang werd genegeerd. Dit boven op de al moeilijke relatie tussen de voormalige Britse ‘Southern Cameroon’s’ en ‘French Cameroon’ die samen nu de Kameroense Republiek vormen. De North-West en de South-West regio’s liggen regelmatig in de clinch met de acht andere Franstalige regio’s. Dus na jarenlang genegeerd te zijn is er nu eindelijk een premier uit de North-West.

‘Jippie!’ Er volgen meteen parades om Paul Biya te bedanken voor het vertrouwen en om loyale steun te geven aan de president. Alles op een rijtje, ruikt het naar een addertje onder het gras. ‘Stinky’.

Om een kort verhaal nog langer te maken. De moto-taxi’s deden enthousiast mee aan de parade. De vorige premier, Ephraim Enoni, had de moto-taxi’s striktere regels opgelegd. Ze moesten allemaal een helm dragen, uit het centrum en in de wijken blijven, een vergunning voor commercieel vervoer en (ook niet onbelangrijk) een rijbewijs hebben. De nieuwe premier, Philemon’s, schrapte dit reglement. Tot groot genoegen van de moto-taxi’s die enthousiast als dank voorop gingen in de parade.

Een blik op de Kameroense wegen en het chaotische verkeer laat zien dat dit niet een besluit was in het algemeen belang. Maar één voor het makkelijke gewin aan populariteit.




Daarbij werden de moto-taxi’s betaald om mee te doen aan de parade. Bij het uitwisselen van contact gegevens met een journalist van de CRTV Bamenda (Cameroon Radio and Television) komt er een moto-taxi chauffeur naar ons toe. Hij wilt dat we zijn naam ook op schrijven, zodat hij ook betaald wordt. Nadat alle journalisten weer weg waren, werden de zakelijke handelingen afgehandeld. Met het gebruikelijke gedonder over wie hoeveel hoeveel geld krijgt. Dat ging net zoals de moto taxi’s rijden: chaotisch.

Kortom: Paul Biya paait de opstandige provincies met een benoeming van een man afkomstig uit deze provincie. De mensen uit de provincie paaien Paul Biya met een parade en loyaliteit omdat ze betaald worden.

Auke

woensdag 8 juli 2009

Tripoli International Airport


Deze foto is in de yard van ons huis, niet in Libië dus…

Libië is een van de rijkste landen van Afrika. Vooral met dank aan de export van olie. Lange tijd was het de vijand van het westen. Het steunde terroristische aanslagen (Lockerbie) en werd door Amerika gebombardeerd. Al dat gedonder achter zich, timmert het nu hard aan de weg om een betrouwbare en belangrijke handelspartner te worden in de wereld.

Op de datum 9-9-1999 startte Afriqiyah Airways (Afriqiyah = Afrika in het Arabisch). Met als doel Afrika, met nadruk op West- en Centraal-Afrika beter te verbinden met Europa en het Midden Oosten. Waar de Europese luchtvaartmaatschappijen onmogelijke prijzen vragen, kan men met de Afrikaanse maatschappijen nog eens veroorloven om het moederland te bezoeken. Dus daarmee is het voor de gewone wereldburger een zeer welkome partij.

Top 3

Zijn deze maatschappijen, zoals Afriqiyah Airways en Air Maroc, betrouwbaar? Een kleine opsomming bewijst van wel. Air-France en KLM staan beide in de top 3 van maatschappijen die de meeste koffers kwijtraken. “Maar Libië schiet vliegtuigen uit de lucht?!”, riep Quinta angstig. “Dat doen ze twee decennia al niet meer. En daarbij ze hebben nog nooit hun eigen vliegtuig neergeschoten”, was het relativerend antwoord dat haar angst wegnam. Daarbij verdween op die dag van haar vraag een nieuw vliegtuig van Air-France boven de Atlantische Oceaan.

Rondje Afrika

De kisten van Afriqiyah zijn in Europa ietsje ouder. In Afrika een stuk ouder. M.a.w. het zijn kisten die zich dubbel en dwars hebben bewezen met beproefde technieken. Van Amsterdam naar Tripoli hadden we meer luxe met video’s en games op een eigen beeldscherm. Luxere stoelen. Het rondje Afrika, in ons geval Tripoli-Cotonou-Douala-Tripoli, wordt gedaan met tweedehands Airbussen, overal Engelse en een Oost Europese tekst. Geen luxe stoelen, geen video, wel meer ruimte. Waardoor we wel veel lekkerder zaten en we wat konden slapen. Met Jelle languit van links naar rechts.

Toon van de fone

Het is een islamitische maatschappij. Dat wilt zeggen geen alcohol. Jammer dat je jezelf niet inslaap kan drinken, het voordeel, geen irritant aangeschoten mensen. En in de getoonde films zijn alle alcoholische en het te veel aan bloot weg gecensureerd. Zelfs een onschuldige film als de Pink Panher ontkwam er niet aan. Lekker eten en vriendelijke stewards met een aangename kritische houding tegen over de Francofone mentaliteit:

“Madame, please sit down. We are about to take off!”
“Why don’t you speak french?!”
“Why don’t you speak Arabic?”
“…”
“So I speak to you in the international language.”

Oftewel de Franse slag blijft komische genoeg en tot ergernis van elke-andere-phone niet beperkt tot Frankrijk. Jammer. Het leven zou een stuk comfortabeler zijn.

Speelgoed vliegtuigjes

In het restaurant van Tripoli International Airport genieten we van vers geperste mango sap. Mama heeft een set van drie speelgoed vliegtuigjes gekocht bij de Zeeman in de Amsterdamse Poort. Jelle mag die nu dan eindelijk uitpakken en in elkaar zetten. Er is een rode, een gele en een blauwe. De gele heeft allemaal race termen op de vleugels. De blauwe vredesduiven en de rode U.S.A Air-Force bombers… Het blauwe en gele vliegtuig vliegen tot grootvermaak van de aanwezige door de wachtruimte. Het wakend oog van het portret van Khadafi kijkt streng toe. Het rode vliegtuig heb ik maar niet in elkaar gezet.

Transit of Tripoli

Bij het inchecken voor de vlucht naar Douala moet ik mijn camerakoffer openmaken.
“Camera?”
“Yes, une, deux et three lenses.”
De beveiligingsbeambte vindt mijn Photo Reporter press-pass.
“Journalist?”
“Yes, journalist.”
“From Tripoli or transit?”
“Transit.”
“No Tripoli?!”
“Euhm, no transit!”
“O.k. no problem. Have a good journey.”
“Thank you.”


En wat foto's vanuit Bamenda. Lijkt in het niks op Tripoli. Enige link is dat we in Tripoli waren om in Bamenda terecht te te kunnen komen. Ach ja, logica…


Gratis entertainment vanaf het balkon van Royal Restaurant


Small Quinta, niet zo klein meer



Auke

Tripoli International Airport.

Libië is een van de rijkste landen van Afrika. Vooral met dank aan de export van olie. Lange tijd was het de vijand van het westen. Het steunde terroristische aanslagen (Lockerbie) en werd door Amerika gebombardeerd. Al dat gedonder achter zich, timmert het nu hard aan de weg om een betrouwbare en belangrijke handelspartner te worden in de wereld.

Op de datum 9-9-1999 startte Afriqiyah Airways (Afriqiyah = Afrika in het Arabisch). Met als doel Afrika, met nadruk op West- en Centraal-Afrika beter te verbinden met Europa en het Midden Oosten. Waar de Europese luchtvaartmaatschappijen onmogelijke prijzen vragen, kan men met de Afrikaanse maatschappijen nog eens veroorloven om het moederland te bezoeken. Dus daarmee is het voor de gewone wereldburger een zeer welkome partij.

Top 3

Zijn deze maatschappijen, zoals Afriqiyah Airways en Air Maroc, betrouwbaar? Een kleine opsomming bewijst van wel. Air-France en KLM staan beide in de top 3 van maatschappijen die de meeste koffers kwijtraken. “Maar Libië schiet vliegtuigen uit de lucht?!”, riep Quinta angstig. “Dat doen ze twee decennia al niet meer. En daarbij ze hebben nog nooit hun eigen vliegtuig neergeschoten”, was het relativerend antwoord dat haar angst wegnam. Daarbij verdween op die dag van haar vraag een nieuw vliegtuig van Air-France boven de Atlantische Oceaan.

Rondje Afrika

De kisten van Afriqiyah zijn in Europa ietsje ouder. In Afrika een stuk ouder. M.a.w. het zijn kisten die zich dubbel en dwars hebben bewezen met beproefde technieken. Van Amsterdam naar Tripoli hadden we meer luxe met video’s en games op een eigen beeldscherm. Luxere stoelen. Het rondje Afrika, in ons geval Tripoli-Cotonou-Douala-Tripoli, wordt gedaan met tweedehands Airbussen, overal Engelse en een Oost Europese tekst. Geen luxe stoelen, geen video, wel meer ruimte. Waardoor we wel veel lekkerder zaten en we wat konden slapen. Met Jelle languit van links naar rechts.

Toon van de fone

Het is een islamitische maatschappij. Dat wilt zeggen geen alcohol. Jammer dat je jezelf niet inslaap kan drinken, het voordeel, geen irritant aangeschoten mensen. En in de getoonde films zijn alle alcoholische en het te veel aan bloot weg gecensureerd. Zelfs een onschuldige film als de Pink Panher ontkwam er niet aan. Lekker eten en vriendelijke stewards met een aangename kritische houding tegen over de Francofone mentaliteit:

“Madame, please sit down. We are about to take off!”
“Why don’t you speak french?!”
“Why don’t you speak Arabic?”
“…”
“So I speak to you in the international language.”
Oftewel de Franse slag blijft komische genoeg en tot ergernis van elke-andere-phone niet beperkt tot Frankrijk. Jammer. Het leven zou een stuk comfortabeler zijn.


Speelgoed vliegtuigjes

In het restaurant van Tripoli International Airport genieten we van vers geperste mango sap. Mama heeft een set van drie speelgoed vliegtuigjes gekocht bij de Zeeman in de Amsterdamse Poort. Jelle mag die nu dan eindelijk uitpakken en in elkaar zetten. Er is een rode, een gele en een blauwe. De gele heeft allemaal race termen op de vleugels. De blauwe vredesduiven en de rode U.S.A Air-Force bombers… Het blauwe en gele vliegtuig vliegen tot grootvermaak van de aanwezige door de wachtruimte. Het wakend oog van het portret van Khadafi kijkt streng toe. Het rode vliegtuig heb ik maar niet in elkaar gezet.

Transit of Tripoli

Bij het inchecken voor de vlucht naar Douala moet ik mijn camerakoffer openmaken.
“Camera?”
“Yes, une, deux et three lenses.”
De beveiligingsbeambte vindt mijn Photo Reporter press-pass.
“Journalist?”
“Yes, journalist.”
“From Tripoli or transit?”
“Transit.”
“No Tripoli?!”
“Euhm, no transit!”
“O.k. no problem. Have a good journey.”
“Thank you.”

Auke

woensdag 1 juli 2009

Gedachtekronkel: paniek en rijmen

Hier in huize VanderHoek is het grote paniek. Beter gezegd in mijn hoofd is het grote paniek. A.s. zondag vertrekken we (vrouw, kind en ik) dan eindelijk voor zes weken naar Kameroen. Dus ik ben al een maand bezig met tassen in en uit te pakken. Wat gaat wel en wat gaat niet mee? Stressen welke tas etc. Mezelf een zenuwinzinking aan het bezorgen… Het is mijn vrouwelijke kant, fototassen passen, en ik ben daar dan ook echt een mietje in.

Naar Kameroen. Opzoek naar verhalen en foto’s. Naar werk en ontspanning. Op zoek naar een familielid waarvan het redelijk zeker is dat het de laatste keer zal zijn dat we haar zullen zien: overgroot oma. De enige oma waarvan ik ooit eens een geit heb gekregen, weer eens wat anders dan Lego of een boekenbon…. En naar familie leden die we nog vaak genoeg met genoegen zullen zien en natuurlijk familieleden die ons opzoeken die we niet wensen te zien. Ach ja, familie…

Voor alle inbrekers: wees gerust het huis blijft bewoond door Opa en Mischa met de honden. En JPK zal door het fotoarchief bladeren voor het 10 jaar HIJS boek. Nu, vandaag, alles nog opruimen en de laatste handelingen plegen. Toch nog even wat hier op het blog zetten. Even de gedachten bij iets anders, rust…

Viel het volgende mij op. Op State staat de beste man Casper Knipscheer in de Statestafette. Hij is de oprichter van House Of Hip Hop. Zeer actief bijtje en baasje in de wereld van het rijmen. Na het lezen, vroeg ik me af hoe de volgende twee uitspaken met elkaar rijmen:

Aan het begin:
“Verder herken je me misschien van wat acteer dingen en als back-up mc van Sluwe Voszz…, …en sinds kort als DJ van SugaCane.”
En dan aan het einde:
“Op de middelbare school kwam ik er helaas ook achter dat ik totaal niet muzikaal ben aangelegd…”


Auke

State
House Of Hip Hop