maandag 2 maart 2009

2Real aka Charles Nana Kwasi: "Nooit!"

“Mijn moeder gaf mij tweehonderd gulden en de mededeling dat ze over een maand terug zou zijn. Nou wat kocht ik als tiener? Twee Nintendo spelletjes.” Nadat het licht en gas afgesloten waren volgde een brief van woningcoöperatie Rochdale; er stonden zes maanden huur open. “Geen huur, huis stopte; geen ouder, eten stopte; maar wel een leven dat doorging.”


Die één maand van zijn moeder werden jaren. “Ik was aan mijn lot overgelaten…” De in de jaren tachtig geboren Charles Nana Kwasi stond met 12 jaar er in zijn eentje voor. “Toen iedereen weg ging uit Groeneveen wegens de vliegtuigramp, brak ik juist daar in om een slaapplek te hebben. Dat is toch ziek?”*1


In Hip Hop kon hij ontsnappen aan de dagelijkse realiteit. Onder zijn artiestennaam 2Real kon hij zijn energie en agressie kwijt. Eerst met rappen en later vanaf 1997 als producer. Het gaf hem een houvast om uit zijn ellende te kunnen klimmen. Met zijn muziek wilt hij zijn verhaal doen en jongeren stimuleren.

Niet meer mijn lieve mama…


Charles moeder kwam vanuit Ghana naar Nederland om hier snel geld te verdienen en dan weer terug te gaan naar Ghana. Totaal niet van plan om hier een bestaan op te bouwen. Over redenen van zijn moeder houdt Charles zichzelf voor: “Ze moest doen wat ze moest doen. Wat de reden precies was, daar zijn we nog niet over uit.”

Ik wijs hem erop dat ik geen deskundige in de psychologie ben maar zijn redenering mij in de oren klinkt alsof hij een excuus zoekt om de schuld niet bij zijn moeder neer te hoeven leggen. Hij kijkt me even bedenkelijk aan, vervolgt zijn verhaal: “Op een gegeven moment zijn we wel weer bij elkaar gekomen. Het is niet meer hetzelfde. Zij is mijn moeder, daarom hou ik van haar. Maar het is niet meer mijn lieve mama. Er zijn heel wat emoties waar ik niet zomaar overheen kan…..”

Een ervaring die niet in de koude kleren gaat zitten. Ik bied hem wat te drinken aan, misschien een Johnnie Walker? Hij bedankt vriendelijk. Geen dorst. “Sinds ik weer in contact kwam met ma zit ik met een probleem. Ik zoek, inderdaad, een excuus voor haar. Maar ik wil sorry van haar horen. Maar zij ziet het niet…. Ze ziet niet wat ze deed….” Een stilte volgt. “Uhm, doe me toch maar een Red Label.”

Dat is gewoon pure hel

Als beloning voor goede resultaten op de basisschool, het overgaan naar de volgende klas, kreeg Charles van zijn moeder een ticket om naar Ghana te gaan. “Voor één jaar. Ze snapte het niet helemaal.” Drie keer is hem dat overkomen. “De eerste keer was ik vier of vijf jaar. Tweede keer acht en de laatste keer tien jaar. Als dat niet was gebeurt was ik nu doktor of zo. Ik was goed op school.”

Zijn moeder nam hem dan mee naar Ghana, ging zelf na een maand terug naar Nederland: “En parkeerde mij bij familie. De mensen daar zijn niks anders gewend, maar ik moest maar mee proberen te komen op de flow. Je krijgt daar pas te eten als een ander vindt dat jij er hongerig genoeg uit ziet. Je wordt dan heel snel volwassen.” Een kind achterlaten bij familie, in Afrika in dit geval, wordt krachtig omschreven door Charles: “Dat is gewoon pure hel.”

Wat je ook had, je was het kwijt


En dan als tiener achtergelaten worden in Nederland. Hij wist niet dat en hoe hij kon aankloppen voor hulp. Voor onderdak kon hij terecht bij zijn vriend KLF. “Ondanks dat ik er zelf eigenlijk niks aan kon doen schaamde ik me wel, helemaal afhankelijk van vreemde. Ik werkte op kermissen, maar een kind kan niet voorzien in zijn levensbehoefte…”.

Zijn vriend leerde hem hoe aan geld te komen door roof, “… dus ik ging roven. Zoeken naar slachtoffers. Jij komt zwak over. Ik lokte je uit, zocht ruzie met je en dan pakte ik je spullen af. Ik wist dat ik fout bezig was. Dus ik zocht een reden om dat gevoel uit te kunnen schakelen. Als je dacht dat jij een beer was die zijn mannetje kon staan, ‘Oh ja, dacht je dat’… Als ik dan zou verliezen dan was dat eerlijk.”

“Maar als ik zag dat je echt zwak was, begon te huilen, dan liet ik je gaan. Of, ik trapte je ook gewoon hard in het gezicht. Maar als er bloed kwam, stopte ik.” Cynisch voegt hij er nog aan toe: “Man, ik was de emotionele rover.”

Als een pleister op een zwerende wond geeft hij als excuus dat hij nooit geroofd heeft voor de luxe. “Ik heb nooit geroofd voor de bling. Ik moest eten.” Simpel, zo kon hij zijn schuldgevoel uitschakelen. Met verbazing en afschuw verteld hij over zijn leermeester. “Gewoon echt ziek. Die kon het niks schelen. Hij pakte je gewoon, geen gevoel. Kwam je met je brommer een tunnel inrijden staat hij daar en ik hier. Je werd gewoon van je brommer getrapt. Maakte niet uit. Wat je ook had, je was het kwijt.”


Blijft spoken


Op zijn dertiende zag hij op het maaiveld voor de flat Develstein voor het eerst een overval. Een vrouw werd beroofd van haar handtas door twee junkies. De vrouw schreeuwde om hulp terwijl Charles toe keek. Wat kon hij daar doen? Vraagt hij zich nog steeds af. “Dat is de enige roof die in mijn hoofd blijft spoken. Het blijft me najagen, had ik iets moeten doen?” Zonder er erg in te hebben heeft hij de vrouw waarschijnlijk geholpen door te blijven staan en toe te kijken. De daders wisten waarschijnlijk dat ze gezien werden en gingen daarom er sneller vandoor.

Naar hun kinderen luisteren


In Hip Hop kon hij ontsnappen aan de dagelijkse realiteit. Onder zijn artiestennaam 2Real kon hij zijn energie en agressie kwijt. Eerst met rappen en later vanaf 1997 als producer. Het gaf hem een houvast om uit zijn ellende te kunnen klimmen. Met zijn muziek wilt hij zijn verhaal doen en jongeren stimuleren.

Ondertussen heeft hij zijn schapen op het drogen. "Ik ben nu wie ik ben. Ik voel me geen Ghanees of Nederlander. Ik kom hier uit de Bijlmer…. Ik probeer te schreeuwen. De maatschappij wakker te schudden: LUISTER NAAR JE KINDEREN!! Ghanezen staan er om bekend om dat ze niet naar hun kinderen luisteren. Mensen weten niet wat er allemaal met kinderen gebeurt hier in de Bijlmer.”

Stille getuige

Nadat ik op de bank een ‘verhaaltje-voor-het-slapen-gaan’ heb voorgelezen aan mijn zesjarige zoontje, die nu met zijn hoofd op mijn schoot in slaap is gevallen, laat ik Charles verhaal nog een keer de revue passeren. Begin ik de jaartallen terug te rekenen. Bedenk me dat Charles en ik in dezelfde buurt hebben gewoond. En realiseer me dat het goed mogelijk is dat ik een paar keer stille getuige ben geweest van zijn rooftochten. ‘Dat geluid, toen dat voorval, die schreeuw, die noodkreet’. Oef…

En inderdaad, wat gebeurt er met mijn kind als ik er niet meer ben? Dat is toch de nachtmerrie van elke ouder? Wie geeft dan de liefde aan mijn kind die ik zou geven? Met mijn rechterhand aai ik zachtjes over het haar van mijn zoontje. In de steek worden gelaten door degene die jouw als kind het meest lief behoren te hebben, het gebeurt. Ik zie en ik luister. Mijn God, laat me het ook op tijd horen.

Je hele kind zijn wordt ontnomen


Charles: “Je hele kind zijn wordt ontnomen. Ik zal zorgen dat mijn kinderen kind kunnen zijn. Dat ze hun jeugd niet zullen missen. Vrij zijn en echt opgevoed worden. Met een echte vader en moeder. En nooit zal ik mijn kinderen alleen laten. Nooit!”

Auke


Noot:
*1 Groeneveen zat aan de flat Kruitberg vast totdat een El Al Boeing er tegen aan vloog, 4 oktober 1992.
Dit interview had ik eens eerder op mijn blog gezet, begin dit jaar geschreven als een schrijfoefening. Nu, naar aanleiding van het nummer Het Spijt Me opnieuw met mp3 gepubliceert.


Luister:
Het Spijt Me
Download hier:

Het Spijt Me
Of hier:
Het Spijt Me http://www.ElijahRecords.biz/downloads/index.php
Contact gegevens:
www.ElijahRecords.biz
Mail: info@elijahrecords.biz

2 opmerkingen:

Anoniem zei

Intrigerend / interresant (levens) verhaal.
Mooie foto's.
Het Spijt Me track is nice ookal vondt ik de tekst een beetje kort.

Respect naar deze man. Het leven spaart niemand.

Groet Rapide van Het Rapaille

Gommakoekie zei

Je verhaal,je woorden,je pokoe's raken me altijd weer zo diep!

Dat je het zo moeilijk had ,heb je me eens al verteld,maar nu ik het lees raakt het me zodanig dat ik de tranen laat vallen!

Ik wens je alleen maar meer geluk,succes en alles wat nog op je pad zal komen in positieve zin.
Zo iemand als jou zou ik nooit willen benijen.

My RESPECT...
From your TRUE Fan uit Su.
WAN LOBIE...Mer!