maandag 30 maart 2009

West Coast Festival verplaatst

Net via de 'Things To Do In Amsterdam' mailing van Daria er achter gekomen dat het West Coast Festival in Zuidoost verplaatst is naar de Melkweg. Dit wegens tegenvallende kaartverkoop.

Van het zwarte doosje naar een Melkweg, dat laat genoeg ruimte over voor roddels en speculatie. En een goede reden voor de 1st Priority organisatie om vriendelijker met de nationale en regionale Hip Hop pers om te gaan, dat levert namelijk ook weer 'publicity' op, m.a.w. promotie.

Auke

Meer info:
Heineken Music Hall
1st Priority


Met dank aan (voor de info):
Daria: tildiekontop@hotmail.com

26-03, The Heist, Club Panama - Hartstikke gezellig maar…


Een nieuwe Hip Hop podium in Amsterdam dat wordt georganiseerd door The Realness i.s.m. met Club Panama. Op de eerste avond optredens van o.a. Ado’Nis, Hef, Crooks , DJ MP & Mike Tibbert, Zwart Licht en natuurlijk onze eigen DJ Jane Doe, M.O. & Brakko. Op zich was het de bedoeling om een heel verslag te doen, echter daar kwam dus niks van terecht.

JPK, die het zou moeten schrijven maar moest ergens anders heen en ik moest de volgende dag vroeg op om mee te helpen met een verhuizing (zie: ‘Pennen die niet schrijven’), dus kon ik het ook niet laat maken. Of het feest dus geslaagd was, kan ik niet beoordelen. Voor de tijd die ik er was had ik het goed naar mijn zin, maar dat lag meer aan de kwaliteit van de mensen die ik ontmoette dan de kwantiteit.

Ik zag Roy ‘RMF Streetware’ weer eens na jaren. En zo ook mijn goede en oude vrienden Rafles (‘Zuidoost Posse’ en iets met ‘tikketje voor volwassenen’) met zijn beeldschone vrouw Gabi en de Zuidoost Don Kiddo Cee. En natuurlijk ook de meester muzikale-dope dealer Robert ‘Bijlmer Style’ Coblijn. Heb ik mijn props gegeven naar Fly-Bro voor zijn nieuwste video clip en toen was het voor mij weer einde verhaal. Tijd om de laatste bus, lijn 41 KNSM Eiland- Gaasperplas vice versa, terug te pakken.

Daarover had ik de de pest in want ik had DJ MP met Mike Tibbert en Hef met Ado’Nis live willen zien. Ik ben nogal een fan van DJ MP. Maar ik heb wel even met MP mogen kennismaken en van hem zijn album gekregen. Enfin, ik vond het gezellig maar of het een succes was moet je echt een ander vragen.

Auke

Meer foto’s:

In mijn photodatabase

Meer info:

The Realness
DJ MP
Don Kiddo Cee
Fly-Bro
Bijlmer Stijl
Rafles La Rose
M.O. & Brakko

zondag 29 maart 2009

Pennen die niet schrijven


Verhuizen is een hels karwij. De ene keer een noodzakelijk kwaad en dan weer eens een welkome afwisseling. Afgelopen vrijdag was ik mijn moeder en mijn stiefpa aan het helpen om wat spullen over te sjouwen naar hun nieuwe tijdelijke woning in Middelie, Gemeente Zeevang, ergens ten noorden van Amsterdam.

Hun huidige huis in Warder, paar km ten oosten van Middelie, hebben ze verkocht en de nieuwe tijdelijke woning staat (nog steeds) te koop. Zolang het niet verkocht is, kunnen mijn moeder en haar man het huren zodat ze de tijd hebben om te kijken welk huis zij zelf gaan kopen. In ieder geval niet dit huis wat te duur en te onmogelijk is. Maar dat is een ander verhaal.

Het volgende huis van ma en stiefpa moet dan eindelijk het huis worden waar ze de rest van hun dagen kunnen slijten. Zodat mijn moeders last famous words: “Dit is de laatste keer dat ik verhuis!”, die ze twaalf verhuizingen eerder uitsprak, ook eindelijk eens voorzien kunnen worden van de daad.

Mocht je het allemaal niet meer kunnen volgen, dan maakt dat ook helemaal niet uit. Wat ik wil is namelijk je aandacht voor het volgende vragen. In het nieuwe huis staan nog spulletjes van de verhuurder. Een gepensioneerde vrouw die nu in Portugal woont en haar werkzame leven een vertaalster was. Eén van de kamers staat nog vol met prachtige boeken en een mooi bureau. Het ademt allemaal de sfeer van het schrijvers vak.

En dan kom ik in de schuur ook allemaal kistjes met rommeltjes en gereedschap etc. tegen. Waaronder een kistje met het etiquette: ‘Pennen die niet schrijven’. Dat prikkelt de fantasie en om deze prikkeling niet te bederven heb ik nog niet in de doos gekeken. Echter ik kan er niks leuks bij bedenken. Dus misschien weet jij een leuk verhaal te verzinnen bij volgende foto? Zo ja, krijg je van mij een fles wijn.

Auke

dinsdag 24 maart 2009

Enfin. Het ging natuurlijk allemaal om M.O. & Brakko


Donderdag 19 maart, Groningen. Een optreden van M.O. & Brakko in Simplon, de voormalige regenjassen fabriek en nu het poppodium in de Groningse provincie hoofdstad. In het voorprogramma de lokale King’s Men en als na-programma: Kempi. Helemaal vanuit het Eindhovense Woensel, represent! Daar is mijn lieve opa geboren, getogen en woont er nog steeds. M.a.w. Kempi is mien menneke. Dus daar keek ik wel naar uit, om Kempi eens live te zien. En de hoofdact, natuurlijk, M.O. & Brakko vanuit de Bijlmer.

De grote zaal was voor een zaal knap laag. Daadoor konden de vele lampen die wel aan het plafond en het grid hingen niet voluit gebruikt worden met als resultaat te weinig licht om lekker te fotograferen. De gemiddelde afstand tussen een persoon en een theater lamp was een meter. Als dan zo lamp aanstond was het knap heet. Dus jammer van het weinige licht, maar naar mijn weten was er in ieder geval niemand gebraden.

Maar hé


De kleedkamer was zodanig klein dat het duidelijk de opmerking verdiende: “Tyfus, wat klein!” Na het optreden kwam de band begeleidster van Simplon ons vriendelijke mededelen dat we de kleedkamer moesten verlaten want Kempi kwam eraan. Iets wat normaal, en nu ook, de reactie zou komen oproepen: “Wat, ster allures?! Gaat hij dadelijk ook niet optreden omdat de zaal niet uitverkocht is?” Maar met zo’n kleine kleedkamer was het ook wel begrijpbaar.

Met zijn allen verhuisde we naar de backstage van de kleine zaal, die vele malen groter was, en o.a. was ingericht tot rokers honk voor het personeel. Daar zaten we met de artiesten van een Fries folks bandje, die ook net had opgetreden in de kleine zaal. M.O. werd meteen besprongen: “Ooh, weed! Mag ik ook een trekje?” M.O. keek de beste man bezwaarlijk aan, ontdooide en zei: “Normaal doe ik dat niet, maar hé, neem maar een trekje.”



Wrange oproep


Voordat we de lange mistige weg terug gingen naar Zuidoost, keken we nog wel een deel van Kempi’s show. Kempi werd gehyped aangekondigd door de host met de mededeling dat het publiek moest laten horen waarom Kempi vaker naar Groningen moet komen. Leek mij een beetje wrange oproep, was hij niet juist in het gevang beland wegens een geniale daad in Groningen?

Aldus Wikimedia:
“In maart 2007 ging hij echter weer in de fout: Kempi was betrokken bij een woordenwisseling in een discotheek in Wildervank, waar met een pistool werd gedreigd. Volgens het Dagblad van het Noorden had iemand van zijn rapformatie een pistool getrokken, volgens omstanders was het Kempi zelf.”



Anticlimax


Met grote verwachtingen keek ik uit naar Kempi. Zijn muziek mag ik wel, komt uit de stad en wijk die ik goed ken en het kan niemand ontgaan zijn dat deze artiest nogal gehypte was door de promotie machine van Top Notch. Dus daar was hij dan, de eerste keer dat ik hem zou zien en hij begint met Startiblues… Dat is dan ook de eerste keer van mijn leven dat ik een Hip Hop optreden met een langzaam nummer geopend zag worden. Voelde beetje aan als een anti climax.

Een langzaam nummer doe je toch als iedereen even op adem moet komen? Daarbij werd het publiek opgeroepen om de handen in de lucht te steken en van links naar rechts te zwaaien en vice versa op de maat als het ware een up tempo nummer? Beetje een mismatch. Waardoor iemand tegen mij zei: “Top Notch, hadden ze hem niet kunnen begeleiden hoe je een show in elkaar zet die eer aandoet aan zijn materiaal?” In die opmerking kon ik me wel vinden.

Wat mij opviel en ik echt te gek vond, was dat het publiek grotendeels Kempi’s teksten meezongen of rapte. Ondertussen verbaasde ik me ook weer over de zes back up rappers c.q. personen op het podium. “Beter dat we naar de andere kleedkamer waren verkast. Zou echt krap zijn geweest met minstens veertien man…”, zei ik tegen Jane Doe die begrijpelijk ja knikte.

Enfin. Het ging natuurlijk allemaal om M.O. & Brakko. Die gaven een soepel een gedegen show. Leuk om te zien. Niet slecht, niet bijzonder maar wel weer een leuke avond gehad. Zie de rest van de foto’s op mijn site.

Auke

Met dank aan:

M.O., Brakko, Jane Doe, Mortier, Micheal en Spliff

Meer foto’s:
www.AukeVanderHoek.com
http://www.aukevanderhoek.com/gallery/index.php?album=music%2FMO_Brakko

Meer informatie:

http://www.myspace.com/moenbrakko
http://www.tiskempi.nl/
http://nl.wikipedia.org/wiki/Kempi

http://www.simplon.nl/
http://nl.wikipedia.org/wiki/Woensel
http://nl.wikipedia.org/wiki/Bijlmermeer_(wijk)

maandag 23 maart 2009

Magazine checken: Colors - Cease Fear


“Een magazine dat schrijft over de rest van de wereld”, aldus één van de Colors magazine’s slogans, maar dan in het Engels. Het is een wereldwijde uitgave dat per kwartaal verschijnt, waar ik nog alles behalve veel van weet. Wie mij er meer over kan vertellen is welkom. De huidige editie ‘75’ staat in het teken van ‘Cease-Fear’, wat is afgeleid van ‘Cease-Fire’ en vrij vertaald ‘Stop Het Vuren’ betekent. In dit geval dus ‘Stop De Angst’. Het is de winter 2008/2009 editie en ligt nog maar even in de winkel, lijkt me, aangezien de lente is aangebroken.

Bij het zoeken naar wat te lezen afgelopen zaterdag, kwam ik het bovengenoemde magazine tegen. De foto en Hip Hop tijdschriften bleven in het schap staan, het Colors magazine, voor maar zes euro, was het enige magazine dat me overhaalde om het ook daadwerkelijk te kopen. En nog beter maar niet vanzelfsprekend, ook helemaal uit te lezen! Het heeft me zo enthousiast gemaakt, dat ik het graag aanraad aan jou. Dus ren naar de winkel en koop een exemplaar.

Wie maakt het magazine? Fabrica: Benetton’s communication research centre. Que? Het is tweetalig, Engels en Frans. Er zijn ook nog combinaties met Spaans en Italiaans met Engels verkrijgbaar. Er zijn geen advertenties, dus wat voor financiering zit er achter? Geen idee, Fabrica? Voor alleen zes euro die de verkoop per stuk opbrengt krijgt de lezer wel een heel goed magazine.

Goede foto’s, goede artikelen, mooie vormgeving en goed gedrukt. En nog het mooist, met een knip oog de onzinnigheid van de ‘War On Terrorisme’ belichten. Met een lach een zeer beangstigende situatie aankaarten die alleen op te lossen is door het stoppen van de angst. Om een idee te geven citeer ik een stuk tekst van Bruce Schneier.

“Wired to fear:

Terrorist attacks are rare and deaths are few. In the United States, on average about 42.000 people die in car crashes and zero in terrorist attacks each year. 2001 was the big year for terrorist deaths, and even then, 14 times more people died in car crashes. Cancer, heart diseases and accidents kill many times more people each year than the past ten years of terrorism combined. Other Western countries have similar statics.

Yet terrorism is what we fear.…”

“Terrorism is a crime against the mind, with random violence as the weapon. To do our part, we need to refuse to be terrorized. By living in fear, we greatly magnify the effect of terrorism, even so far as giving the terrorist what they want without them having to commit a terrorist act. By refusing to be terrorized, we deny terrorists success, even if their plans see fruition.”





Het magazine laat door middel van praktijk voorbeelden, reportages, interviews en opsommingen van cijfers en het bieden van perspectief op een fascinerende manier zien hoe stom zinnig ‘The War On Terror‘ eigenlijk is. En dat we met zijn alle een angst worden aangepraat waardoor we als makke schaapjes onze vrijheden opgeven waarvoor onze voorvaderen zo hard hebben gevochten. Zonder dat we het eigenlijk door hebben, wordt ons een westerse politie staat verkocht.

Terwijl we allemaal nieuwsgierig naar documentaires zitten te kijken over de geheime diensten in het voormalige oostblok. En schande spreken over dictatoriale regimes, worden we door onze eigen regime steeds meer nauwlettend in de gaten gehouden. Met medewerking van plichtgetrouwe mede burgers vol met angst en vol van gebrek aan boeren verstand:

“Neither Verna nor Pete could remember precisely when they started with the patrol, but over the years, they have seen and reported on some strange doings: an ice cream truck parked at a school at 10.oo am in the morning, an unlocked construction fence, an old men with some boys on an athlethic field, a cow on the road.

Pete and Verna haven’t foiled any terrorist attacks, at least none that they know of, but they know they are making a difference as there has not been a repeat of 9/11”


Je zou bijna zeggen dat de Euro is ingevoerd om te zorgen dat er geen kwartjes meer kunnen vallen.

Auke


Klik voor meer informatie:.
http://www.colorsmagazine.com/cease-fear/
http://www.fabrica.it

zaterdag 21 maart 2009

Eerlijke snorders & kut taxi’s

Aan het eind van de avond is JPK onder te veel invloed van genotmiddelen zodat de verantwoordelijke, maar tevens ook in de wolken zwevende Denis, JPK verbiedt om nog auto te rijden. En daarmee gaat mijn genot om even thuis gebracht te worden met de auto, in rook op.



“Nou, dan loop ik wel even naar huis”, zeg ik tegen JPK en bedenk dat ik dan tenminste ook weer fris voel als ik thuis aankom. Ik zelf had maar één biertje en daarna twee koffie op; daarmee in theorie dus niet onder invloed ‘van…’; zoals vrienden weten, rook en blow ik niet. Maar ook zoals zij weten, zal ik gewoonlijk weer genoeg mee hebben ingeademd en een uur in de wind te stinken naar rook. Dus een nachtelijke wandeling is zo slecht nog niet.

“Niks daarvan, ik bel een taxi voor je”, exclameert JPK. Dat wijs ik af: “Veel te duur en onzinnig.”. “Als ik voor veertig euro aan weed op tafel neer kan zetten, dan kan ik ook een taxi betalen.” Tja, JPK belt een taxi en we wachten hem op, op straat.

Van Daniel Goedkoopstraat naar mijn huis in de Edumbe: 4,2 km. Meer dan Euro 10,- kan het niet zijn. Althans, volgens de TCA berekening methode op hun web site is het EURO 13,-. Dat is dus ongeveer omgerekend naar ouderwetse guldens: FL28,-. Toch ook al pittig.

Men zegt dat je niet meer terug mag rekenen naar guldens. Dat zegt men vooral omdat men niet wilt dat jij en ik realiseren hoeveel de kosten omhoog zijn gegaan. Maar niet onze inkomens. Wat dan ook weer de volgende vraag oproept: ‘Wie’ zijn die ‘men’ dan, die niet willen dat jij en ik daar besef van hebben? Enfin, lees mee met het volgende gesprek dat plaats vond:

Zaterdag 3.00 uur ‘s ochtends in de Daniel Goedkoopstraat:
Auke: “Aha, daar is de taxi.”
Chauffeur: “U had gebeld?”
JPK: “Ja. Hoe duur is naar Edumbe?”
Auke: “Echtenstein in de Bijlmer? (Edumbe staat nog niet in de Tom Tom)”
Chauffeur: “Is dat de D, E of de K buurt?”
Auke: “E-Buurt, zoals in de E van Echtenstein.”
Chauffeur: “Oh, ongeveer EURO 26,- tot EURO 28,-”
JPK: “……?”
Auke: “EURO 28,-? Dan wil het volgende even vragen, vroeger (in het gulden tijdperk) was het vanaf het Leidseplein naar de F-Buurt, naast de ArenA, FL 25,- tot FL 30,-. Dat was van centrum Amsterdam naar midden Bijlmer. Dat zou nu in EURO’s dus ongeveer EURO 15,- moeten zijn. En u zegt dat, van waar we nu zijn naar de E-buurt, dus EURO 28,- is? Hoe kan dat? Het is maar vijf kilometer.”
JPK: “Dat is minstens een verdubbeling van viermaal.”
Chauffeur: “Tja, ik weet niet precies waar ik nu ben en dus weet ik niet goed de afstand.”
Auke: “U staat ongeveer naast de Bijlmer Bajes. Plus minus V-I-J-F kilometer van hier naar mijn huis.”
Chauffeur: “Ja, dat zou dan toch ongeveer EURO 28,- worden.”
Auke: “……”
JPK: “……”
Auke: “Nou JPK en beste chauffeur, dat vind ik veel te duur! Ik ga wel lopen en neem een snorder.”
Chauffeur: “……?!?”
JPK: “Haaa! Daar ben ik het helemaal mee eens! Hier heb je het geld voor de taxi en ik zie je morgen.”
Auke: “Zie je morgen, slaap lekker.”
Chauffeur: “…”



Met de grootste lol gaan we ieder onze eigen weg. Op een afstand hou ik nog even in de gaten wat de chauffeur doet. Hij blijft er tien minuten verbaast en pissed off naast zijn taxi staan. Nu is het niet een stereotype foute taxi chauffeur in een auto vol met deuken. Het is een nette Mercedes. Chauffeur van gemiddelde leeftijd en ziet er netjes, representatief met stropdas, gekleed uit. Maar toch… Om 03.35 rol ik thuis, helemaal fris, mijn bed in.

Wie zei er nou dat ‘we’ van snorders af willen? Ik in ieder geval niet! Zolang taxi chauffeurs absurde bedragen vragen en moedwillig hun klanten proberen op te lichten, luid mijn devies: fok hen! Ik support de Afrikaanse snorder chauffeurs uit mijn eigen buurt. Voor een zeer schappelijk bedrag prima service tot aan de deur.

Auke

Info:
http://www.tcataxi.nl/
Zuidoost wilt van Snorders Af
http://aukevanderhoek.blogspot.com/2009/02/knipsel-zuidoost-wil-af-van-snorders.html

donderdag 12 maart 2009

Persbericht:

Ingezonden Persbericht
Wegens het uitvallen van twee van de acts op het R&B Throwback concert, wat plaats zou vinden op vrijdag 27 maart 2009 in de Heineken Music Hall, zal het concert verplaatst worden naar vrijdag 30 oktober 2009. De organisatie heeft dit besloten omdat zij geen onvolledig programma aan hun publiek wilt aanbieden.

Op 27 maart zouden de R&B -en soulnummers weer de goede herinneringen van vroeger terugbrengen zoals dit werd gedaan op de eerste editie in november 2008.
Helaas is het klimaat van de muziekmarkt nu wat ongunstig wat voor R&B Throwback leidt tot het niet volledig kunnen aanbieden van de bekend gemaakte line up. Om toch de R&B liefhebbers een gezellige avond met de herinneringen van vroeger te geven zal het concert nu plaats gaan vinden op vrijdag 30 oktober 2009.

Reeds gekochte kaarten voor dit evenement blijven geldig of kunnen bij het verkoopadres weer worden ingeleverd.

Houd de website in de gaten voor uitbreiding van de line up.
www.1stpriority.nl
www.sfgent.com

Einde persbericht

Persbericht: Ne-Yo 5 juli ’09 in HMH Amsterdam

Ingezonden persbericht:
Voorverkoop begint aanstaande zaterdag 14 maart 2009!
In januari stond Ne-Yo in de totaal uitverkochte Heineken Music Hall. Door het succes van toen is besloten Ne-Yo nog eenmaal terug te halen zodat ook de fans die het spektakel hebben gemist, nogmaals de kans krijgen om de hit na hit makende artiest weer live on stage te zien. Op zondag 5 juli zal Ne-Yo + live band in de Heineken Music Hall een ware performance neerzetten zoals menig muziekliefhebber van hem gewend is.


De Amerikaanse zanger/producer/tekstschrijver Ne-Yo, geboren als Shaffer Chimere Smith, dankt zijn artiestennaam aan de hoofdpersoon Neo uit de filmtrilogie ‘The Matrix’. Zijn eerste album ‘In my own words’ kwam uit in 2006 bij platenlabel Universal. Het welbekende ‘So sick’ van dat album leverde hem internationale bekendheid op.

Een klein jaar later bracht hij het succesvolle album ‘ Because of you’ uit, een openhartige ode aan zijn fans. Ondanks zijn eigen succes vond hij ruimte in zijn drukke schema om de hits ‘Irreplacable’ voor Beyoncé en ‘Unfaithfull’ en ‘Take a bow’ voor Rihanna te schrijven.

In september bracht hij zijn derde studioalbum ‘Year of the gentleman’ uit . De singles ‘Closer’ en ‘Miss independent’ afkomstig van dat album staan hoog genoteerd in alle hitlijsten en ook zijn meest recente single ‘Mad’ doet het goed in de hitlijsten
Als producer werkte hij ook samen met artiesten als Mary J. Blige, Musiq Soulchild, Jennifer Hudson en Leona Lewis.

Ne-Yo zal met zijn liveband op zondag 5 juli het publiek nogmaals zijn hits ten gehore brengen.

Radio 538 presents Ne-Yo + Live band.
5 juli 2009 Heineken Music Hall
Kosten: 47,50 euro.
Viptickets: 85,- euro.

De reguliere kaartverkoop start aanstaande zaterdag 14 maart bij bekende vvk adressen & pico store.

Meer info:
www.1stpriority.nl
www.radio538.nl

Einde persbericht

dinsdag 10 maart 2009

Artikel 12: een illegaal radiostation


De allereerste Art.12 op papier. Artikel 12 begon als een illegaal radio station. En daarvoor moest geflyerd worden. Een flyer met die promotie maakt voor een illegaal radio station? Daarin zat dus een probleem. Het idee wat volgde was één die niet werkte: “Een flyer vermomd als simpel tijdschriftje met daarin een code verwerkt waarin dan de wisselende uitzendtijden stonden vermeld.” Dus men neme een pen en wat papier en een kopieer machine.

Het radiostation heeft maar één en een halve keer uitgezonden. Maar het idee voor een Hip Hop magazine voor de Nederlandse scene was geboren. En nu dan de enig overgebleven allereerste Art.12 gedigitaliseerd en op het net gezet. Veel leesplezier, uhm, veel is het niet overigens.

Auke


Link voor download:
ART12_nr1

maandag 9 maart 2009

Boekenborrel: Patrick Neate - Where You’re At

'Where You’re At: Notes from the frontline of a Hip Hop planet’, is een boek van de Brit Patrick Neate uit 2003. Hij leende de titel van Rakim’s beroemde lyric: “It ain’t where you’re from, it’s where you’re at”. In het (Engelstalige) boek gaat de schrijver op onderzoek uit om beter te leren begrijpen waarom Hip Hop zo wereldwijd aansloeg’.

Daarmee gaat hij eigenlijk opzoek naar de essentie van Hip Hop. In een jaar tijd reisde hij de wereld rond: hij begon in New York, waar hem verteld werd dat de de New Yorkse underground music scene haar meeste geld verdiend in Japan. Dus op naar Tokyo, via Rome naar Johannesburg en Cape Town om te eindigen in Rio de Janeiro.

Context

Patrick Neate gaat diep in op de culturele en historische context van de scene’s die hij aandoet. Om vervolgens tot dezelfde conclusie te komen als de later gemaakte graffiti documentaire Bomb-It! De laatste doet echter breder verslag van de wereldwijde ontwikkeling en geeft daarmee een beter beeld van Hip Hop.
Ondanks dat de documentaire zich beperkt tot het element graffiti en het boek zich alleen bezig houdt met de muzikale kant.

Als je nu al geen zin meer hebt om verder te lezen kun je beter Bomb-It! gaan zien wat wel een echte aanrader is. Het boek raad ik dan ook alleen aan als je van lezen houdt en nieuwsgierig bent. De materie op zich is overigens interessant genoeg. En je komt te weten waarom Dead Prez een flater sloegen in Zuid-Afrika met de cover van hun 'Let’s Get Free' album.

Materie verrijkt

De eerste zin van het eerste hoofdstuk liet mij dubbel liggen van het lachen, ik zag het helemaal voor me: “So I’m in New York without a plan. This could be a mistake.” Dat beloofde dus veel goeds! Maar wat was ik blij dat ik het boek uit had, ik heb me moeten aanzetten om door te lezen. Ik kon mijn aandacht er met moeite bijhouden. De schrijver wist me dus niet beet te pakken. Nu een week nadat ik het uit heb, zit ik toch weer na te denken over wat Patrick Neate allemaal vertelde. De materie heeft me wel degelijk verrijkt.

In het boek staat een vraag centraal waar hij vijftien jaar mee heeft rondgelopen: ‘How far can you get from the ghetto? (Hoe ver kun je van de ghetto vandaan komen?)’. Op de veertiende verjaardagsfeestje van een rijk vriendje, ‘Posh Joss’ en pa’s Jag staat voor het huis, hoort hij voor het eerst Hip Hop muziek. Het jaartal was 1985 en nummer was ‘World Class’, van de World Class Wrecking Crew. Hoe veel verder? Veel verder dan zestien km voorbij Chippenham, Gloucestershire, UK vandaan, lijkt de schrijver in eerste instantie niet mogelijk.

Verschil tussen Coca-Cola en Hip Hop

Vijftien jaar later is Hip Hop een wereldwijde muziek cultuur. Van de Bronx naar elke uithoek in de wereld als een flesje Coca-Cola uit Atlanta. Waar de Cola altijd volgens hetzelfde recept wordt gemaakt en eigendom was, is en blijft van dezelfde old boys in de USA, is dat met Hip Hop anders. Het is de eerste muziekstroming die zo wijdverspreid globaliseerde en vervolgens weer helemaal plaatselijk eigen werd gemaakt met een duidelijke lokaal kleur.

Overal en in elke scene was er de eerste generatie die opgroeide met het absorberen van de Amerikaanse Hip Hop en een plek voor haar zelf begon op te eisen. In Nederland waren dat o.a. 24K, D.A.M.N. en de artiesten van de Dutch Legend Tour bijvoorbeeld. Daarna volgde er een generatie die het ging vertalen naar de eigen spreektaal en/of culturele context. Zoals Osdorp Posse, Extince, Spookrijders en Postmen.

Of zoals in Zuid-Afrika (blz.123):
“It was Ready D who said that if we we’re going to take back Hip Hop, let’s do a whole album in the way we speak… …To hell with English emceeing! So all our lyrics are in our own Cape slang.”

Om vervolgens nu een hele generatie te hebben die is opgegroeid met Hip Hop van eigen bodem. Een hele generatie die naar muziek van artiesten als Opgezwolle, Winne, M.O. & Brakko en Tim Beumers luistert maar nog steeds dezelfde cola drinkt; dat overal ter wereld wel hetzelfde is gebleven. Wat hebben deze lokale artiesten globaal allemaal met elkaar gemeen? Dat is een vraag die beantwoord wordt in het boek.

Globaal lokaal

De term ‘glocal’ komt in het boek dan ook naar voren als een samentrekking van de termen ‘global’ en ‘local’. En wordt omschreven als een zeer sterke karakter eigenschap van de Hip Hop cultuur. Praktisch uitgelegd: een M.O. & Brakko, bijvoorbeeld, rappen in het Nederlands en voor een beperkte markt met gevoelens die zij als geen ander beter weten te verwoorden. Dat is M.O. & Brakko’s lokale kracht. En tegelijkertijd zijn ze uitwisselbaar met hun broeders en zusters in Parijs, Kaapstad en Rio de Janeiro: de essentie is het zelfde.

Eén van de conclusies in het boek is dat ‘vervreemding’ de grote gemene deler is. Vervreemding als in ‘onderscheiden’ van de massa c.q. dominerende cultuur. Met opzet onderscheiden in de betekenis van afzetten tegen de massa zoals in Japan. En onderscheiden door het buiten gesloten worden door de dominerende cultuur zoals in Zuid-Afrika. Patrick Neate (blz 159): “Hip Hop is and will continue to be a global gladiator for expression for the unexpressed, representation for the unrepresented and value for the unvalued; as simple as that.”

Talking all that Jazz

Een vaak over het hoofd gezien probleem bij het schrijven van een boek zoals ‘Where you’re at’, wordt ook door Patrick Neate genoemd als hij in Cape Town is (blz.152): “I feel like we’re rhyming, Shaheem and me, like we’re on exactly the same wavelength. But then he smiles and starts to shake his head. “Trouble is, what you’re saying is academic. You know how sceptical people are about academics?…”

“…It doesn’t matter wether I agree with you or not. Because people are mad suspicious. White people come and take photographes and bring their friends and whatever. They take their pics, write some shit up, publish books and get permission to go all over the world talking about it.”

“But the cats who actually do the Jazz? They’re on the street fucking dying of TB! That’s what I’, expplaining to you.” Patrick Neate eindigt in het boek in het na woord met de gedachten: “…I’m wondering who will read it and more to the point, wether they will care?”

Auke


Boek:

‘Where You’re At’, Patrick Neate. ISBN 0-7475-6383-7
Bloomsbury Publishing, 2003.

Links voor meer informatie:
Patrick Neate
Bloomsburry Publishing
Bomb It!

zondag 8 maart 2009

Gedachten kronkel 2: Gehoord

Gehoord:
“Ik heb het in het zwembad gehangen om het te drogen.”

De badmeester vertelt aan de barman dat hij de nat geworden administratie (koffie) over de verwarming naast het zwembad heeft gehangen.

Auke

Informatie:
Bijlmer Sportcentrum

Gedachten kronkel 1: Waarom oh waarom?

Het is zondagochtend en ik zet eens TMF NL aan, nieuwsgierig wat er allemaal te zien is. “Waarom oh waarom?”, vraag ik mezelf af.

1 Wat doet sinterklaas en zwarte piet in Dio’s Tijdmachine videoclip?
2a Nemen Nederlandse artiesten een clip op in het buitenland?

Boris in New York, overigens een leuke clip maar waarom niet op de Dam? Weet-ik-wie in London, en weet-ik-veel wit bandje tussen de lieve-muzikale-lokale op de Antillen?

2b Och wat vond ik het te gek om een Postmen videoclip te zien die was opgenomen in een Nederlandse school. Dat was een video clip waarmee ik me kon identificeren. Waarom doen meer artiesten dat niet?

Auke


You Tube:
Postmen - The Morning After
Dio - Tijdmachine

donderdag 5 maart 2009

HIP HOP HAP meets Z-DAY


Op 15 maart worden overal ter wereld bijeenkomsten georganiseerd naar aanleiding van de film Zeitgeist. Deze dag heet Z-Day. Naar aanleiding van de film is er een movement aan het ontstaan van mensen, die de door de reguliere media aangeboden informatie niet voor zoete koek slikt. Zij trekken hun eigen conclusies uit alle beschikbare bronnen.

De Z-Day in Amsterdam wordt dit jaar voor de 2e keer georganiseerd in de Kauwgomballenfabriek Studio’s. Op deze locatie werd eerder ook de HipHopHap georganiseerd: een combinatie van eenvoudig, lekker eten en Hip Hop. Op 15 maart werken beide organisaties samen om een 12-uurs programma neer te zetten met veel informatie, discussie, lekker eten en gevarieerde muziek.


Wat kun je verwachten?
- Willem de Ridder vertelt
- Presentaties over o.a. Spiegelogie en 432 Hz vs 440 Hz.
- Vertoning van een verkorte versie van de film Zeitgeist Addendum
- Discussie over deze onderwerpen

- Het eten van de HipHopHap heeft als thema ‘De Vloek Op De Overvloed’ en daarom is er gekozen voor basic Hollandse pot: boerenkool, zuurkool, andijvie, spek, worst en ballen.

- Live optredens van Gaia Nostra (folk/world), Junkbeat (techrock) Last Crewsaders (Hip Hop) en Manu (Hip Hop)
- DJ Set Jenday (432 Hz)

Het ‘festival’ duurt van 14.00 uur ’s middags tot 2.00 uur ’s nachts. De entree is gratis en eten/drinken betaalbaar.

JPK

De HipHopHap is een JPK Produktie
Meer info vind je op www.ZeitgeistMovement.nl

Locatie:
Kauwgomballenfabriek Studio’s
Daniel Goedkoopstraat 12-28
Amstel Businesspark, Amsterdam
Op loopafstand van Metrostation Spaklerweg en Over Amstel

Persbericht: EMINEM’S ‘RELAPSE’ SET FOR RELEASE MAY 15TH; FOLLOW-UP, ‘RELAPSE 2’, COMING BEFORE END OF THE YEAR


ingezonden persbericht:

SANTA MONICA, CA - March 5, 2009 – Eminem, the biggest selling music artist of the decade, officially announced the street date of his eagerly awaited new album; his first original studio album in over four years.  Relapse (Interscope/ Aftermath/Shady) will be released on May 15, 2009.  The first single from the album and its accompanying video will see a simultaneous release on April 7th.   
 
Anticipation for Relapse has been building since the fall, when Eminem first announced the album title and debuted the freestyle, “I’m Having A Relapse,” during an interview on his Shade 45 satellite radio station.  Last month, the release of “Crack A Bottle” from Eminem, Dr. Dre and 50 Cent brought that anticipation to a head.  The track soared to #1 on the Billboard Hot 100 (Eminem’s second #1 after 2002’s “Lose Yourself”) and set a Nielsen SoundScan record for opening week download sales (418,000).  The recording ranked third in the history of all weekly download sales.  “Crack A Bottle” will be included as an album track on Relapse. 
 
With the announcement of the release date for Relapse also comes confirmation of something that had been rumored in recent weeks: Eminem is already working on a follow-up album, Relapse 2, that fans can expect in the second half of 2009. "A lot of people were expecting Relapse to drop last year," said Eminem. "I was one of them. Then Dre and I went back in the studio in September for a few days, and that turned into six months. We were on such a roll; we wound up with a ton of new music produced by Dre.  Putting out Relapse 2 will let everyone get all of the best stuff."
 

Eminem has sold more than 75,000,000 albums worldwide.  His previous studio album, Encore, reached #1 and dominated the charts in late 2004.  Certified quadruple platinum and spinning off four Top 40 Hot 100 hits, the Grammy-nominated disc has sold more than 11,000,000 copies around the globe.  The #1, double platinum, 2005 greatest hits collection, Curtain Call: The Hits and #2, platinum, 2006 various artists compilation, Eminem Presents: The Re-Up, followed. In October 2008, Eminem released "Eminem: The Way I Am", a book compiling thoughts, stories, and memorabilia from various points in his life. The book entered the New York Times Best-Seller list at #11.

Einde persbericht

Het CD boekje…


Even terug naar de laatste cd van Bijlmer Style: Het Ondergronds Koninkrijk. Het heeft twee slechte waarderingen gekregen op de twee Hip Hop magazines van Nederland: State Magazine en Hip Hop In Je Smoel. Bij de laatste was het naast een tegenvallende waardering ook nog eens een slechte recensie. Kortom, het muzikale werk viel niet in de smaak bij de redacties, jammer…

En er werd geen zinnig woord geschreven over het art-work. Dat was ook jammer…. Met de vormgever Jeff (Vinger.nl) hadden we gehoopt op meer aandacht voor het CD boekje. Helaas dus…. De fotografen, Jeffrey Flu, Ed Regeer, Marques Malacia, Ilja Meefout en moi, hadden de vrijheid gekregen om de artiesten naar eigen inzicht op de plaat te zetten.

Auke




Hieronder de link naar het boekje:
www.AukeVanderHoek.com


Recensie op:
State http://www.statemagazine.nl/state.php/article?data[articleid]=5211
HIJS http://www.hiphopinjesmoel.com/articles/3092

Jeff
Vinger.nl
Bijlmer Style
BijlmerStyle.nl

woensdag 4 maart 2009

Persbericht: IFJ Launches Website to Promote Ethical Journalism Initiative Campaign

Begin persbericht:

The International Federation of Journalists (IFJ) has today launched a new website to promote its Ethical Journalism Initiative (EJI) Campaign about making core values of journalism an integral part in today's media worldwide. The website (ethicaljournalisminitiative.org) will host information about the campaign which is framed around key tenets of journalism such as truth telling, independence and fairness as well as humanity and solidarity.


"The EJI website is an important source of information for journalism practitioners and researchers," said Aidan White, IFJ General Secretary. "It provides access to key documents for the profession and showcases best practices by journalists and their unions across the globe."

The EJI website will have information about important events to promote the campaign with facilities to download material from the site. At the time of the launch, the site contains a book, To Tell you the Truth, which is an introduction to the background and some of the key themes to consider in building an ethical environment for journalism.

There is also information about current project activities and programs, some key texts and links to a network of campaigns and groups striving to make journalism work for democracy.

"The role of media in helping to build democracy has never been more important," added White. "Journalism provides the analysis, context and commentary that keep citizens informed and allows them to play their part in the life of society."

For all information concerning the EJI campaign, please contact Ms Pamela Morinière on pamela.moriniere@ifj.org
For more information contact the IFJ at +32 2 235 2207
The IFJ represents over 600,000 journalists in 123 countries worldwide

Einde persbericht

Meer info:
www.EthicalJournalismInitiative.org

maandag 2 maart 2009

2Real aka Charles Nana Kwasi: "Nooit!"

“Mijn moeder gaf mij tweehonderd gulden en de mededeling dat ze over een maand terug zou zijn. Nou wat kocht ik als tiener? Twee Nintendo spelletjes.” Nadat het licht en gas afgesloten waren volgde een brief van woningcoöperatie Rochdale; er stonden zes maanden huur open. “Geen huur, huis stopte; geen ouder, eten stopte; maar wel een leven dat doorging.”


Die één maand van zijn moeder werden jaren. “Ik was aan mijn lot overgelaten…” De in de jaren tachtig geboren Charles Nana Kwasi stond met 12 jaar er in zijn eentje voor. “Toen iedereen weg ging uit Groeneveen wegens de vliegtuigramp, brak ik juist daar in om een slaapplek te hebben. Dat is toch ziek?”*1


In Hip Hop kon hij ontsnappen aan de dagelijkse realiteit. Onder zijn artiestennaam 2Real kon hij zijn energie en agressie kwijt. Eerst met rappen en later vanaf 1997 als producer. Het gaf hem een houvast om uit zijn ellende te kunnen klimmen. Met zijn muziek wilt hij zijn verhaal doen en jongeren stimuleren.

Niet meer mijn lieve mama…


Charles moeder kwam vanuit Ghana naar Nederland om hier snel geld te verdienen en dan weer terug te gaan naar Ghana. Totaal niet van plan om hier een bestaan op te bouwen. Over redenen van zijn moeder houdt Charles zichzelf voor: “Ze moest doen wat ze moest doen. Wat de reden precies was, daar zijn we nog niet over uit.”

Ik wijs hem erop dat ik geen deskundige in de psychologie ben maar zijn redenering mij in de oren klinkt alsof hij een excuus zoekt om de schuld niet bij zijn moeder neer te hoeven leggen. Hij kijkt me even bedenkelijk aan, vervolgt zijn verhaal: “Op een gegeven moment zijn we wel weer bij elkaar gekomen. Het is niet meer hetzelfde. Zij is mijn moeder, daarom hou ik van haar. Maar het is niet meer mijn lieve mama. Er zijn heel wat emoties waar ik niet zomaar overheen kan…..”

Een ervaring die niet in de koude kleren gaat zitten. Ik bied hem wat te drinken aan, misschien een Johnnie Walker? Hij bedankt vriendelijk. Geen dorst. “Sinds ik weer in contact kwam met ma zit ik met een probleem. Ik zoek, inderdaad, een excuus voor haar. Maar ik wil sorry van haar horen. Maar zij ziet het niet…. Ze ziet niet wat ze deed….” Een stilte volgt. “Uhm, doe me toch maar een Red Label.”

Dat is gewoon pure hel

Als beloning voor goede resultaten op de basisschool, het overgaan naar de volgende klas, kreeg Charles van zijn moeder een ticket om naar Ghana te gaan. “Voor één jaar. Ze snapte het niet helemaal.” Drie keer is hem dat overkomen. “De eerste keer was ik vier of vijf jaar. Tweede keer acht en de laatste keer tien jaar. Als dat niet was gebeurt was ik nu doktor of zo. Ik was goed op school.”

Zijn moeder nam hem dan mee naar Ghana, ging zelf na een maand terug naar Nederland: “En parkeerde mij bij familie. De mensen daar zijn niks anders gewend, maar ik moest maar mee proberen te komen op de flow. Je krijgt daar pas te eten als een ander vindt dat jij er hongerig genoeg uit ziet. Je wordt dan heel snel volwassen.” Een kind achterlaten bij familie, in Afrika in dit geval, wordt krachtig omschreven door Charles: “Dat is gewoon pure hel.”

Wat je ook had, je was het kwijt


En dan als tiener achtergelaten worden in Nederland. Hij wist niet dat en hoe hij kon aankloppen voor hulp. Voor onderdak kon hij terecht bij zijn vriend KLF. “Ondanks dat ik er zelf eigenlijk niks aan kon doen schaamde ik me wel, helemaal afhankelijk van vreemde. Ik werkte op kermissen, maar een kind kan niet voorzien in zijn levensbehoefte…”.

Zijn vriend leerde hem hoe aan geld te komen door roof, “… dus ik ging roven. Zoeken naar slachtoffers. Jij komt zwak over. Ik lokte je uit, zocht ruzie met je en dan pakte ik je spullen af. Ik wist dat ik fout bezig was. Dus ik zocht een reden om dat gevoel uit te kunnen schakelen. Als je dacht dat jij een beer was die zijn mannetje kon staan, ‘Oh ja, dacht je dat’… Als ik dan zou verliezen dan was dat eerlijk.”

“Maar als ik zag dat je echt zwak was, begon te huilen, dan liet ik je gaan. Of, ik trapte je ook gewoon hard in het gezicht. Maar als er bloed kwam, stopte ik.” Cynisch voegt hij er nog aan toe: “Man, ik was de emotionele rover.”

Als een pleister op een zwerende wond geeft hij als excuus dat hij nooit geroofd heeft voor de luxe. “Ik heb nooit geroofd voor de bling. Ik moest eten.” Simpel, zo kon hij zijn schuldgevoel uitschakelen. Met verbazing en afschuw verteld hij over zijn leermeester. “Gewoon echt ziek. Die kon het niks schelen. Hij pakte je gewoon, geen gevoel. Kwam je met je brommer een tunnel inrijden staat hij daar en ik hier. Je werd gewoon van je brommer getrapt. Maakte niet uit. Wat je ook had, je was het kwijt.”


Blijft spoken


Op zijn dertiende zag hij op het maaiveld voor de flat Develstein voor het eerst een overval. Een vrouw werd beroofd van haar handtas door twee junkies. De vrouw schreeuwde om hulp terwijl Charles toe keek. Wat kon hij daar doen? Vraagt hij zich nog steeds af. “Dat is de enige roof die in mijn hoofd blijft spoken. Het blijft me najagen, had ik iets moeten doen?” Zonder er erg in te hebben heeft hij de vrouw waarschijnlijk geholpen door te blijven staan en toe te kijken. De daders wisten waarschijnlijk dat ze gezien werden en gingen daarom er sneller vandoor.

Naar hun kinderen luisteren


In Hip Hop kon hij ontsnappen aan de dagelijkse realiteit. Onder zijn artiestennaam 2Real kon hij zijn energie en agressie kwijt. Eerst met rappen en later vanaf 1997 als producer. Het gaf hem een houvast om uit zijn ellende te kunnen klimmen. Met zijn muziek wilt hij zijn verhaal doen en jongeren stimuleren.

Ondertussen heeft hij zijn schapen op het drogen. "Ik ben nu wie ik ben. Ik voel me geen Ghanees of Nederlander. Ik kom hier uit de Bijlmer…. Ik probeer te schreeuwen. De maatschappij wakker te schudden: LUISTER NAAR JE KINDEREN!! Ghanezen staan er om bekend om dat ze niet naar hun kinderen luisteren. Mensen weten niet wat er allemaal met kinderen gebeurt hier in de Bijlmer.”

Stille getuige

Nadat ik op de bank een ‘verhaaltje-voor-het-slapen-gaan’ heb voorgelezen aan mijn zesjarige zoontje, die nu met zijn hoofd op mijn schoot in slaap is gevallen, laat ik Charles verhaal nog een keer de revue passeren. Begin ik de jaartallen terug te rekenen. Bedenk me dat Charles en ik in dezelfde buurt hebben gewoond. En realiseer me dat het goed mogelijk is dat ik een paar keer stille getuige ben geweest van zijn rooftochten. ‘Dat geluid, toen dat voorval, die schreeuw, die noodkreet’. Oef…

En inderdaad, wat gebeurt er met mijn kind als ik er niet meer ben? Dat is toch de nachtmerrie van elke ouder? Wie geeft dan de liefde aan mijn kind die ik zou geven? Met mijn rechterhand aai ik zachtjes over het haar van mijn zoontje. In de steek worden gelaten door degene die jouw als kind het meest lief behoren te hebben, het gebeurt. Ik zie en ik luister. Mijn God, laat me het ook op tijd horen.

Je hele kind zijn wordt ontnomen


Charles: “Je hele kind zijn wordt ontnomen. Ik zal zorgen dat mijn kinderen kind kunnen zijn. Dat ze hun jeugd niet zullen missen. Vrij zijn en echt opgevoed worden. Met een echte vader en moeder. En nooit zal ik mijn kinderen alleen laten. Nooit!”

Auke


Noot:
*1 Groeneveen zat aan de flat Kruitberg vast totdat een El Al Boeing er tegen aan vloog, 4 oktober 1992.
Dit interview had ik eens eerder op mijn blog gezet, begin dit jaar geschreven als een schrijfoefening. Nu, naar aanleiding van het nummer Het Spijt Me opnieuw met mp3 gepubliceert.


Luister:
Het Spijt Me
Download hier:

Het Spijt Me
Of hier:
Het Spijt Me http://www.ElijahRecords.biz/downloads/index.php
Contact gegevens:
www.ElijahRecords.biz
Mail: info@elijahrecords.biz