woensdag 25 februari 2009

Boekenborrel: Kim Osorio’s Straight From The Source


Een verhaal van een hoofdredacteur, direct van de bron…

Kim Osorio (geboren in 1974, in de Bronx, New York City),vertelt haar verhaal als hoofdredacteur, van wat de Bijbel van Hip Hop werd genoemd, het Amerikaanse tijdschrift: The Source. Als een concert-nieuwsbrief, opricht door David ‘Dave’ Mays en Jon Shecter, groeide het uit tot de spreekbuis van een wereldwijd ontpoppende jongeren cultuur dat meer was en is dan alleen muziek: Hip Hop. “The Source, the magazine of Hip Hop music, culture and politics”, was het onderschrift bij het beeldmerk. Ze beschrijft hoe ze de grootste oplage ooit haalde en hoe het allemaal kapot werd gemaakt.



De mening van The Source telde


Met acht miljoen abonnees wereldwijd, vertrouwde de Hip Hop gemeenschap op de integriteit en eerlijkheid van de journalisten. De mening van The Source telde. En deze werd zeer serieus genomen. Na de opvallende benoeming van een ‘mislukte’ rapper Raymond ‘Benzino’ Scott als mede-eigenaar kwam de journalistieke onafhankelijkheid in de problemen. Het tijdschrift werd letterlijk de spreekbuis van Raymond ‘Ray’ Scott: “The true power of The Source”, aldus Kim Osorio (blz. 18). Ze komt in het jaar 2000 aan boord als ‘associate music editor’ (muziek redacteur). Maakte promotie in 2003, werd hoofd-redacteur en in 2006 ontslagen na het indienen van een klacht, per email aan personeelszaken, wegens o.a. seksuele intimidatie.

“You don’t sent no email like this. Take it back, Kim,” he said. “If you don’t like the way we do shit over here, then you can step down.” It didn’t matter that I couldn’t get a word in because Ray seemed like he didn’t want to hear what I had to say. So I took a big gulp to push my fear from my throat to my stomach: “I’m not taking it back”, aldus Kim Osorio.

Als mede-eigenaar gebruikte, Raymond Benzino Scott, het tijdschrift om zijn eigen band ‘Made Men’ (aka ‘The Mighty RSO’ uit Boston) te promoten. Zijn totale journalistieke onkunde en de mogelijkheid van de macht om zijn eigen hersenspinsels te verkondigen, deed het tijdschrift de das om. En daarbij al het goede werk en reputaties van de mensen die The Source hadden opgebouwd.

Noodtoestand

Ray’s missie om Eminem als het grote gevaar voor de Hip Hop cultuur tot ontmaskeren speelde de hoofdrol. ‘State of Emergency in Hip Hop: “That was Ray’s new thing. He was going to ‘expose them’. Meanwhile, by doing these strories, the only ones truly being exposed where the editors ourselves, demonstrating our lack over control over the content of the magazine”, (blz. 142). Langzaam maar zeker keerde de hele industrie zich tegen de uitgever. Grote klanten trokken al hun advertenties terug en recordlabels werkte niet meer mee. Onder Kim’s journalistieke leiding bereikte het blad de hoogste oplage cijfers die het ooit zou halen… en onder haar leiding ging het ten onder. Ze schrijft hoe haar persoonlijke integriteit en journalistieke ethiek het aflegde tegen de terreur van de eigenaren en haar financiële afhankelijkheid.

Ze schrijft over haar innerlijke conflict (Blz 182): “I took a deep breath and sighed. The Source had officially become the machine for Ray’s twisted agenda and it had al been done under my watch… …He was destroying the magazine, though, and my career in the process” (blz 179). En “Whatever bit of integrity I had left was easily outweighted by my needs to pay bills. I figured I might as well just continue with Ray’s evil brand of journalsim. I was good at it”.



De rol van de media


Het boek bevat veel spannende details en verbazingwekkende anekdotes. Het geeft een kijkje in de persoonlijke relatie tussen haar, 50ct en Nas. Ze geeft haar visie van hoe Ja Rule succesvol had kunnen anticiperen op de aanvallen van 50ct. En welk boek Ja dan had moeten lezen om te weten dat 50ct het betreffende boek op de regel uit zijn hoofd kende en toepaste. “Fascinating. He can actually read, I thought, but he did more than read the book. He lived it”, aldus Kim (blz. 69). En de rol van de media in een beef, (blz 106): “We didn’t create the problems, we just published them. But sometimes, putting the beef out there, put pressure on the artists to deal with it. If someone says something about you behind closed doors, no one calls you a punk if you don’t respond, but once it’s in print, you’ve got an image to uphold.”

Belangrijker: de lezers

Eén van de spraakmakende items in het tijdschrift waren de waarderingen van albums met de beroemde c.q. beruchte mics. Met vier ‘mics’ was een album al een verdomd goed album. Zoals ‘Reasonable Doubt van Jay-Z en ‘Me Against The World’, van Tupac. 4,5 mics betekende een superieur album o.a. ‘The Chronic’, van Dr Dre. en ‘Whut? Thee Album’, van Redman kregen deze waarderingen. En 5 mics, dat was ‘legendarisch’, een ‘klassieker’, om een aantal te noemen: ‘Illmatic’, van Nas, ‘Paid In Full’, Eric B & Rakim en ‘Straight Outta Compton’, NWA.

Ze vertelt hoe deze waarderingen gewogen tot stand kwamen en hoe de betrouwbaarheid van dit systeem uiteindelijk werd ondermijnd in opdracht van de eigenaren: “And to put Made Men in the same category as someone like Jay-Z was damn near blasphemy, especially when the album ratings where taken so seriously by the editors, the industry and more important: the readers”, aldus Kim over de wonderbaarlijke hoge waardering voor het bandje van de eigenaar: Made Men aka The Mighty RSO.

Wonderbaarlijke werksfeer

De wonderbaarlijke werksfeer die er heerste op kantoor wordt omschreven met voorbeelden en anekdotes. De eigenaren hadden van een redactionele onafhankelijkheid nog nooit gehoord. Mensen die precies gedaan hadden wat ze behoorden te doen werden ad hoc ontslagen omdat het resultaat niet paste in de visie van de eigenaren. De omslagfoto met het corresponderende hoofdinterview werd te pas en onpas als ruilmiddel ingezet ten behoefte van de wensen en grillen van Ray en Dave. Zelfs als alles al klaar was gemaakt om weg te worden gestuurd naar de drukker, kon er nog de opdracht komen om alles om te gooien.

“Criticizing him, usually cost someone his or her job”, schrijft ze over Ray (blz 130). Het boek roept de vraag op waarom ze in hemelsnaam zolang in zo’n verschrikkelijke omgeving bleef werken? Het was de plek waar ze zo graag wilde werken, net zoals de vele freelance journalisten, schrijven over de cultuur die ze lief hebben. Tekenend was dat The Source freelance journalisten nooit betaalde voor het geleverde werk. En hoe het eigenlijk kan dat iemand zo makkelijk kon worden ontslagen? Dat is tegen de wet, zelfs in Amerika. Maar daar hadden de eigenaren lak aan, aldus Kim. En over haar eigen positie: “When it came to my job, I was hungry, and I was willing to do whatever I had to do for the benefit of the magazine… …I was truly loyal to only one thing, and that was the black and white ink on the pages that got published every month.” (blz 75 & 76)



Ontslagen

Kim Osorio heeft uiteindelijk een klacht ingediend o.a. voor seksuele intimidatie en werd daarom ontslagen. Hier kwam een rechtszaak uit voort met als resultaat $ 7,5 miljoen schadevergoeding voor haar en een andere vrouwelijke collega. De aandeelhouders grepen eindelijk in, de ‘eigenaren’ Raymond Scott en Dave Mays werden ontslagen. Momenteel werkt Kim bij BET (Black Entertainment TV) en heeft ze haar eigen blog. Raymond Benzino Scott en Dave Mayes zijn een nieuw blad begonnen: Hip Hop Weekly. Schijnt een soort Privé te zijn maar dan voor de Amerikaanse Hip Hop.

Het boek is niet een allesomvattende geschiedenis van het blad. Het is een persoonlijk verslag over een zeer belangrijke tijd van het magazine en Hip Hop. Het bevat veel spannende informatie maar het is niet spannend geschreven daarbij het heeft een knap lelijke vormgeving. Verzorgd door Nate Salcicciole/Design Works Group. Daarmee doet het boek het historische belang van de inhoud geen recht aan. Al is The Source niet meer het belangrijkste en grootste Hip Hop magazine, dat is nu XXL, het blad heeft wel een zeer belangrijke rol gespeeld in de hele geschiedenis van onze cultuur. Na het lezen blijft er een misselijkmakende indruk achter: wat zijn we toch genaaid al die tijd.

Een mooi citaat die even geen directe inhoudelijke connectie heeft met de recensie, maar die ik toch even wil noemen:
I make the distinction between artist and rapper because not all rappers are artists.
Artists make creative contributions to their art form for its benefit.
Rappers make words rhyme in a verse and crowd the art form with songs and album releases.”

Kim Osorio, (blz 172).

Auke



Straight from the Source - An expose from the former editor-in-chief of the Hip Hop Bible
ISBN: 978-1-4165-5968-9
Uitgever: VH1/Pocket Books, 2008
www.SimonSays.com

Meer informatie:
www.KimOsorio.com
www.TheSource.com
www.hiphopweekly.com
http://www.xxlmag.com/

www.hiphopdx.com/index/features/id.406
http://en.wikipedia.org/wiki/The_Source_(magazine)
http://en.wikipedia.org/wiki/Kimberly_Osorio

1 opmerking:

Bleek zei

Dope Auke, ik was niet van plan het boek te gaan lezen maar heb door jou toch weer meer inzicht in wat ook ooit mijn bijbel was.

ga je dit ook op HIJS publiceren?