woensdag 21 januari 2009

Een mijlpaal in de moderne wereldgeschiedenis

20 januari 2009, de benoeming van de Amerikaanse President Barack Obama, is een mijlpaal in de moderne wereldgeschiedenis.

Soms blijkt ‘een moment’ pas achteraf een historisch moment als het in context van allerlei gebeurtenissen wordt geplaatst. Zoals Rosa Parks (1 december 1955), die weigerde van zitplaats te veranderen. En bijvoorbeeld, toen de Britse premier Chamberlain werd vervangen door Winston Churchill.

Het zijn voorbeelden van iets kleins die grote invloed hadden op de wereldgeschiedenis. Hoe kwalijk kan ik het iemand nemen dat hij of zij hier geen weet van heeft? Ik ben er aan gewend, ondanks dat ik me eraan stoor neem ik het niemand kwalijk.

Maar soms is het zo duidelijk dat het historisch is, dan kan het belang ervan iemand toch niet ontgaan? De dag dat de Berlijnse Muur naar beneden kwam (9 november 1989)? De beelden staan me bij, ik moet inderdaad even diep nadenken over waar ik was en wanneer het precies gebeurde. Wat deed ik toen Mandela de gevangenis uit liep (11 februari 1990)? Ik zat vastgelijmd voor de TV. En toen hij president werd? Hetzelfde, tranen rolden over mijn wangen.

Waar was ik op 9-11-2001 toen het World Trade Centre naar beneden kwam? Verbijsterd stond ik naar de TV te kijken. Tegelijkertijd dat ik vol bewondering dacht: “Wat een meesterlijke aanslag: de drie symbolen van het Amerikaanse Rijk (WTC, Pentagon en het Witte Huis). Hollywood had geen beter script kunnen schrijven”, zonk bij mij de moed in mijn schoenen. In mijn hand had ik twee vliegtickets naar Kameroen. Juist op het moment dat passergiersvliegtuigen als zeer praktische vliegende bommen waren ontdekt, moest ik met mijn zwangere vriendin gaan vliegen. “Lekker dan.”

4 november 2008: de Amerikaanse verkiezingsuitslag. Stilletjes rolden tranen van blijschap over mijn wangen. Met mijn zoontje, Jelle, ben ik warme chocolademelk met slagroom gaan drinken om het bijzondere feit te vieren. De eerste zwarte president-elect en eindelijk weer iemand met werkende hersens in het Witte Huis. Dat geeft mij hoop.

Hopelijk zal Jelle later die dag herinneren. ‘We have overcome’ zong ik in gedachten en mentaal ramde ik met mijn grootste denkbare moker eindelijk de vervloekte onzichtbare muur kapot. Een traan gemengd met vreugde en woede rolde wederom over mijn wang. “Niks dan jezelf zal je tegen kunnen houden, mijn zoon”, zei ik zacht tegen hem terwijl hij met slagroom op zijn neus zat te smullen van een warm kopje chocolademelk.

Op 20 januari 2009. Streng waakte ik over de afstandsbediening. Even geen Dr Phil, Oprah, Girls van Playboy Mansion en As The World Turns. De beëdiging van de 44ste Amerikaanse president. Dat gingen we live zien op TV en niks anders.

Jelle speelde ondertussen met de trein voor de TV en viel later in slaap op de bank. Moeders moest halverwege naar haar werk. Na de beëdiging sms-te ik ‘Gefeliciteerd’ aan mijn vrienden. De helft sms-te of belde terug, waaruit een besef van de historische gebeurtenis sprak. Een deel, waaronder mijn vrouw, antwoordde met de vraag: “Met wat?”

Geduldig antwoordde ik dan: “Met deze historische dag”. Bij mijn vrouw liet ik even mijn bij-de-handheid de vrije loop: “Heb je enig besef van wat er in de wereld gebeurt?” Wat mij vervolgens op de ‘silence-treatment’ kwam te staan die nog wel even zal duren, leert de ervaring mij. Ach, de volgende keer beter. Ze zeggen dat de geschiedenis de gewoonte heeft om zich zelf te herhalen.

AQ/Auke

Geen opmerkingen: