vrijdag 30 januari 2009

Langzaam word ik ouder


Een ‘10 Voor 12’ avond in de Bitterzoet (Amsterdam). “De deuren gaan open om 9.30 uur en de eerste act moet om 10.00 uur op”, vertelt een medewerker als ik er om 8.45 uur voor de deur sta. Een mooi excuus om een biertje te halen bij de oude vertrouwde Duivel. De reden dat ik in de stad ben? Een klein optreden van M.O. & Brakko later die avond in De Bitterzoet. Ze hoeven pas om 11.00 uur op. “Dus we hebben geen haast”, zeg ik tegen mezelf terwijl ik naar de Duivel loop.

Aan de bar, van De Duivel, zitten een drietal twintigers vol met passie de teksten mee te rappen van nummers die uit kwamen toen ik twintiger was. Q-Tip, Buckshot en Masta Ace met Brooklyn Dodgers. Ed O.G. & The Bulldogs met euhm… En ook Fat Joe en Big Pun met hun versie van 187 On The Under Cover Cop. Althans dat denk ik, corrigeer me als ik het verkeerd heb.

Met een warm aangenaam gevoel hang ik boven mijn biertje. Misschien dat de paar joints die gerookt worden ook aan dat warme gevoel bijdragen, wie weet? Ik vermaak mezelf met een gedachten over het geldende rookverbod in relatie tot de poging om De Duivel iets te verbieden. Lijkt me nogal een onmogelijke zaak. Enfin, ik vermaak me dus wel.

Ik bekijk het interieur, van wat er is overgebleven van het oude, in ieder geval het glas in lood, en wat is er nieuw? Vraag mezelf af wat de reden zou zijn geweest dat de bar naar de rechter helft (vanaf de ingang gezien) is verhuisd? En hoe lang geleden het alweer is dat ik voor het eerste voor het café stond? Oftewel, totaal overbodige levensvragen. “Het lijkt wel of de tijd stil staat”, is mijn gedachten. Mijn horloge geeft 9.30 uur aan en ik voel me best. Kan nog wel even blijven zitten, geen haast. Even de iPhone controleren op sms-jes. De iPhone geeft 10.10 uur aan.... "Verrek! Mijn tijd staat echt stil", zeg ik tegen mezelf.

Zwaai naar de barman, hij ziet me niet. "Yo!", roep ik; hij ziet me. "Mag ik even afrekenen?", "Ja, ‘tuurlijk", en hij loopt naar de kassa om te kijken wat de rekening is. Het was zijn collega die mij eerder bediende. Ik roep: "Het was één biertje!" Hij komt terug: "Wat zei u?", "Het was één biertje", "Oh, 2 euro"

Tijdens mijn wandeling naar de Bitterzoet heb ik een geweldig binnenpretje, “Krijg nou wat! Hij zei u tegen me?!” Terwijl ik de rokersruimte van de club binnen loop, ik zelf rook overigens niet, ben ik er nog steeds om aan het lachen. Ik groet mijn mannen: Spliff, M.O., Brakko, Mrs Jane Doe, Krulle, Dret, Mortier en de rest. Ze zijn blij me te zien: "Hé, ouwe!"

Auke VanderHoek

donderdag 29 januari 2009

Breach Of The Right To Freedom Of Expression


His Excellency Paul Biya
Office of the President
President of Cameroon

21 January 2009


Your Excellency, 


We are writing on behalf of the World Association of Newspapers and the World Editors Forum, which represent 18,000 publications in 102 countries, to express our serious concern at the jailing of journalist Lewis Medjo.

According to reports, Mr Medjo, managing editor of the weekly La Détente Libre, was convicted of “spreading false news” and sentenced to three years in jail on 7 January. He was also fined two million CFA francs. Mr Medjo had been detained in prison in Douala since 22 September 2008 on charges relating to an article published on 7 August 2008, in which he reported that you were urging the first president of the Supreme Court to take early retirement.

We respectfully remind you that jailing Mr Medjo for the crime of “spreading false news” constitutes a clear breach of the right to freedom of expression, which is guaranteed by numerous international conventions, including the Universal Declaration of Human Rights. Furthermore, the jailing of journalists for carrying out their profession contradicts the principles of the Declaration of Table Mountain, issued by our organisations at the 60th World Newspaper Congress and 14th World Editors Forum Conference in Cape Town, South Africa, in June 2007, which calls for the abolition of “insult’” and criminal defamation laws in Africa as a matter of urgency.

We respectfully call on you to ensure that Mr Medjo is immediately released from prison and that all charges against him are dropped. We also urge you to ensure that your government abolishes the criminal charge of “spreading false news”, which is an unreasonable response to possible errors in reporting.

We look forward to hearing from you at your earliest convenience.

Yours sincerely,

Gavin O’Reilly
President
World Association of Newspapers

Xavier Vidal-Folch
President
World Editors Forum


cc to Amadou Ali, Deputy Prime Minister and Minister of Justice

WAN is the global organization for the newspaper industry, with formal representative status at the United Nations, UNESCO and the Council of Europe. The organization groups 18,000 newspapers in 102 countries, 12 news agencies and 11 regional and world-wide press groups. WAN is non-governmental and non-profit.

zaterdag 24 januari 2009

Perbericht: Cameroon now second-worst jailer in Africa


January 16, 2009

H.E. Paul Biya
President of the Republic of Cameroon

c/o The Embassy of the Republic of Cameroon to the United States
2349 Massachusetts Ave. NW
Washington, D.C. 20008


Dear President Biya,

We are writing to express our alarm that four newspaper editors have been jailed in Cameroon for their work since September--making your country the second-worst jailer of journalists in Africa, according to our research. We ask you to eliminate criminal defamation laws for press offenses. Libel should be settled in civil court.

On January 7, a judge in Douala sentenced editor Lewis Medjo of the weekly La Détente Libre to three years in prison and a fine of 2 million CFA francs (US$4,200) on charges of publishing false news, according to local journalists and news reports. The charges are linked to an August 2008 column about a presidential decree that extended the terms of some senior judges approaching retiring age, according to the editor-in-chief of La Détente Libre, Michée Medjo Gatheu.

Defense lawyers filed an appeal, but Medjo remains in Douala's New Bell prison, where he says he has suffered two heart attacks and respiratory problems since he was jailed on September 26, Gatheu told CPJ. The newspaper has not published since, he said.

Medjo was arrested on September 22 and questioned for several days by police, according to local journalists. Officers pressed the journalist to reveal his sources about an exclusive story on a high-profile corruption scandal dubbed "Albatross" involving the fraudulent purchase of a faulty presidential jet in 2004, Gatheu said

Meanwhile, three other newspaper editors, Michel Mombio, Flash Zacharie Ndiomo, and Armand Ondoa, have been in Nkondengui Central Prison in the capital, Yaoundé, for more than three months facing criminal charges for critical coverage of government officials, according to CPJ research.

Mombio, who runs the bimonthly L'Ouest Républicain in the western town of Bafoussam, was arrested on September 4 and charged with attempted fraud, blackmail, and insult over a column about a scientific research minister, according to defense lawyer Blanche Renée Mbenoun. Mombio has been unable to pay 15 million CFA francs (US$31,000) in bail for his provisional release in November. His trial is expected to resume on January 19, according to local journalists.

Ondoa, the editor of the Yaoundé weekly Le Régional, was arrested on October 15 after he arrived at the office of Patrice Tsele Nomo, director of Cameroon's National School of Administration and Magistracy, for an interview on allegations of corrupt practices in its admission procedures, according to local journalists. Editor Max Mbida of the bimonthly Le Ténor de L'information, who was with Ondoa at the time of the arrest, was also detained, he told CPJ. The next day, Ndiomo, editor of the weekly Zénith was picked up after he arrived at Nomo's office to do an interview.

A public prosecutor charged Ondoa and Ndiomo with attempted extortion and insulting his character based on a complaint Nomo filed, according to local news reports. Their trial is set to resume on January 22, local journalists told CPJ.

These journalists should never have been prosecuted, and we ask you to ensure that they are released from jail. Sending journalists to prison and harassing them with criminal prosecutions for investigating corruption cows the press into self-censorship and, in the long run, undermines your government's efforts to root out bad governance in the national interest.

We believe that journalists should not be imprisoned for their work and that defamation and libel are civil, not criminal, matters. We therefore urge you to scrap criminal defamation laws used to prosecute and imprison journalists for their critical coverage of public affairs.

Sincerely,

Joel Simon
Executive Director


Link:
Committee To Protect Journalists

woensdag 21 januari 2009

Een mijlpaal in de moderne wereldgeschiedenis

20 januari 2009, de benoeming van de Amerikaanse President Barack Obama, is een mijlpaal in de moderne wereldgeschiedenis.

Soms blijkt ‘een moment’ pas achteraf een historisch moment als het in context van allerlei gebeurtenissen wordt geplaatst. Zoals Rosa Parks (1 december 1955), die weigerde van zitplaats te veranderen. En bijvoorbeeld, toen de Britse premier Chamberlain werd vervangen door Winston Churchill.

Het zijn voorbeelden van iets kleins die grote invloed hadden op de wereldgeschiedenis. Hoe kwalijk kan ik het iemand nemen dat hij of zij hier geen weet van heeft? Ik ben er aan gewend, ondanks dat ik me eraan stoor neem ik het niemand kwalijk.

Maar soms is het zo duidelijk dat het historisch is, dan kan het belang ervan iemand toch niet ontgaan? De dag dat de Berlijnse Muur naar beneden kwam (9 november 1989)? De beelden staan me bij, ik moet inderdaad even diep nadenken over waar ik was en wanneer het precies gebeurde. Wat deed ik toen Mandela de gevangenis uit liep (11 februari 1990)? Ik zat vastgelijmd voor de TV. En toen hij president werd? Hetzelfde, tranen rolden over mijn wangen.

Waar was ik op 9-11-2001 toen het World Trade Centre naar beneden kwam? Verbijsterd stond ik naar de TV te kijken. Tegelijkertijd dat ik vol bewondering dacht: “Wat een meesterlijke aanslag: de drie symbolen van het Amerikaanse Rijk (WTC, Pentagon en het Witte Huis). Hollywood had geen beter script kunnen schrijven”, zonk bij mij de moed in mijn schoenen. In mijn hand had ik twee vliegtickets naar Kameroen. Juist op het moment dat passergiersvliegtuigen als zeer praktische vliegende bommen waren ontdekt, moest ik met mijn zwangere vriendin gaan vliegen. “Lekker dan.”

4 november 2008: de Amerikaanse verkiezingsuitslag. Stilletjes rolden tranen van blijschap over mijn wangen. Met mijn zoontje, Jelle, ben ik warme chocolademelk met slagroom gaan drinken om het bijzondere feit te vieren. De eerste zwarte president-elect en eindelijk weer iemand met werkende hersens in het Witte Huis. Dat geeft mij hoop.

Hopelijk zal Jelle later die dag herinneren. ‘We have overcome’ zong ik in gedachten en mentaal ramde ik met mijn grootste denkbare moker eindelijk de vervloekte onzichtbare muur kapot. Een traan gemengd met vreugde en woede rolde wederom over mijn wang. “Niks dan jezelf zal je tegen kunnen houden, mijn zoon”, zei ik zacht tegen hem terwijl hij met slagroom op zijn neus zat te smullen van een warm kopje chocolademelk.

Op 20 januari 2009. Streng waakte ik over de afstandsbediening. Even geen Dr Phil, Oprah, Girls van Playboy Mansion en As The World Turns. De beëdiging van de 44ste Amerikaanse president. Dat gingen we live zien op TV en niks anders.

Jelle speelde ondertussen met de trein voor de TV en viel later in slaap op de bank. Moeders moest halverwege naar haar werk. Na de beëdiging sms-te ik ‘Gefeliciteerd’ aan mijn vrienden. De helft sms-te of belde terug, waaruit een besef van de historische gebeurtenis sprak. Een deel, waaronder mijn vrouw, antwoordde met de vraag: “Met wat?”

Geduldig antwoordde ik dan: “Met deze historische dag”. Bij mijn vrouw liet ik even mijn bij-de-handheid de vrije loop: “Heb je enig besef van wat er in de wereld gebeurt?” Wat mij vervolgens op de ‘silence-treatment’ kwam te staan die nog wel even zal duren, leert de ervaring mij. Ach, de volgende keer beter. Ze zeggen dat de geschiedenis de gewoonte heeft om zich zelf te herhalen.

AQ/Auke

maandag 19 januari 2009

12 Shots of Deams & Ice T, 013 Tilburg


Op dag twee van het nieuwe jaar gaf Deams de eerste preview van The Legacy op de Mic Check avond in de 013 in Tilburg. De dag erna volgde de Melkweg in Amsterdam. Dit allemaal als voorprogramma van de Live & Legendary Ice motherfucking T. De Original Gangster of te wel You Pusher… ga zo maar door.

Deams gaf twee maal een preview van zijn nieuwste project ‘The Legacy’ dat in het voorjaar van 2009 gelanceerd zal worden. Ook promootte hij zijn eerste single: ‘State Your Game’; een nummer met de legende Big Daddy Kane uit New York.

Op het podium wordt Deams bijgestaan door DJ Chainsaw. Een DJ die bekend staat om zijn show kwaliteiten. En Deams is druk bezig met een productieteam om The Legacy ook op een zeer creatieve manier op te zetten die de naam eer doet.


Wat de volgende gesprek opleverde tussen Ice T en Sean E Shaun terwijl ze de sound check van Deams bekeken: “Why don’t we have that?!” En later, in de kleedkamer tegen Deams: “Well if people are copying your idea, it means you have a good idea.”


AQ/Auke

Gepubliceerd op 14 januari 2009 op:
House of Hip Hop

vrijdag 9 januari 2009

Car Wash, legendarisch


Het lied van Rose Royce heeft een meest aanstekelijke bassline waarop mijn kont niet stil kan blijven staan of zitten. De hele compositie is er één waar ik gewoon vrolijk van wordt. 'Feel that funk, baby! Oeh ja!' En de bovenvermelde tekst blijf ik zingen… meezingen… zover ik ook maar een tekst kan onthouden. Of overigens kan zingen…

“You might not ever get rich but let me tell ya it's better than digging a ditch/There ain't no telling who you might meet, a movie star or maybe even an Indian chief…”
Rose Royce - Car Wash

Fok! Net te kort voor een stevige knoop…

Aan de rol met mijn crew, Deams presents The Legacy, werken we hard. En zoals altijd al in de kunst, over het algemeen ‘as broke ass motherfuckers’. Motherfucker? Ja. Aangezien ik geen meiden meer neuk maar de moeder van mijn kind.

Broke ass? Ja. Komt ‘with the trade’. Kunst en een gezonde geldstroom is een moeilijke combinatie. Totaal wordt er genoeg verdiend 'aan' in de kunst, niet zo zeer door degene die het verdienen; dat is de gemene deler van het gemiddelde…

Een aantal artiesten en aanhang die het financieel heel goed doen. Maar het gross doet het met de hak over de sloot, vaker in dan over, net het ene eindje aan het andere eindje weet te krijgen. En dan weer tot de conclusie komen: “Fok! Net te kort voor een stevige knoop…”


Maar dan

Maar dan… Sta je in het ene weekend gezellig met Chuck D te kletsen. Over zijn 22 jarige dochter die de weide wereld begint te ontdekken en nu begint te realiseren wat haar vader heeft gedaan. Vervolgens vertelt de man dat hij zoveel moeite heeft met teksten te onthouden. Waarop Jeffrey Croesse (Vinger.nl) hem verbaasd vraagt hoe hij dan in hemelsnaam al die teksten onthoud?

En het andere weekend zit ik met Ice T aan tafel te babbelen o.a. over de opvoeding van kinderen. Jr. was van de Private School getrapt: “I worked hard to give him a good education. Well, now he learns how it is on a public school and realises how privileged he is.” Waarop Sean E Shaun en ik in de lach schieten als we ons bedenken hoe de leraar van Ice junior zich moet voelen op het ouderlijke gesprek. ‘Euhm, mijnheer uw zoon…’


Om vervolgens de mooie uitspraak te mogen optekenen uit het gesprek tussen Ice T en All Star Fresh als ze het hebben over tattoo’s. Ice: “I never got a tattoo. I’m never 100% sure of things.”

Vandaar dat ik tegen mijn crew zeg: We zijn net de Car Wash, de kans dat we er rijk van worden is redelijk klein maar het swingt de pan uit en we weten nooit wie we ontmoeten! Dat geeft een rijkgevoel dat niet in geld is uit te drukken. En dat mijn vrienden, is de essentie van kunst. Dat is legendarisch. Deams The Legacy on the roll! Wooha!

AQ/Auke


Meer info:
www.DeamsMusic.com