woensdag 31 december 2008

Gelukkig nieuwjaar!


En dan is de vraag: Wie weet als eerste te achterhalen van wie het citaat is? Veel plezier.

Deams geeft een preview van: The Legacy



Amsterdam Zuid-Oost, 31 december 2008. Deams is de Hiphop legende die er sinds het begin van Hiphop in Nederland bij was en er nog steeds toe doet. Op 2 en 3 januari 2009 staat Deams als voorprogramma van Ice T & DJ Evil E op de podia van 013 in Tilburg en van de Amsterdamse Melkweg.

Met deze shows geeft Deams een preview van zijn nieuwste project ‘The Legacy’ dat in het voorjaar van 2009 gelanceerd zal worden. Ook promoot hij zijn eerste single: ‘State Your Game’; een nummer met de legende Big Daddy Kane uit New York.

Dat is Hiphop; dat is Deams

The Legacy: harde beats, rauwe flows en oprechte teksten. Vol met zelfkritiek, pijn, maatschappelijke vraagstukken en natuurlijk met ‘bragging and boasting’ (egostrelende opschepperij). Wat kan ervan gezegd worden? Dat is Hiphop, dat is Deams.

“Ik zie de Hiphop cultuur langzaam maar zeker gewurgd worden door de industrie. Ze verblinden de jeugd met stereotyperende videoclips. Het gevolg: een obsessieve toewijding aan nutteloze dingen! Ik wil ze laten zien dat het een cultuur is met een heel erfgoed. Een erfgoed dat nog steeds relevant is. En dan wil ik niet blijven hangen in ‘vroeger-was-alles-beter’. We leven in het nu en daar ligt ook mijn focus.”



BDK: “So what’s your game?”
DEAMS: “MC-ing!”
BDK: “Where you from?”
DEAMS: “Amsterdam. Southeast to be exact, where the warriors dwell! What’ you claim?”
BDK: “Hiphop!”
Deams Ft. Big Daddy Kane - State Your Game

Legendarisch

Deams is de eerste Nederlander die lid werd gemaakt van de legendarische Zulu Nation door de grondlegger Afrika Bambaataa zelf. De eerste Nederlandse rapper die een Amerikaanse productiedeal verdiende bij de Gangstarr Foundation (van Guru en DJ Premier). Uit deze samenwerking kwam de single ‘Mad Game’ met een videoclip geschoten op Times Square, New York, met een gastrol van de beruchte pornoster Heather Hunter.

In een gesprek met Deams komen er zoveel legendarische personen en momenten voorbij dat het woord legendarisch versleten raakt. Beter laat men het woord weg: Deams is het synoniem van legendarisch. En als men de naam niet kent, dan is het zoals het Hiphop gezegde gaat: “You better ask somebody!”

Samenwerking

Op het podium wordt Deams bijgestaan door DJ Chainsaw. Een DJ die bekend staat om zijn show kwaliteiten. En Deams is druk bezig met een productieteam (o.a. met Vinger.nl, inTOWN Management en AukeVanderHoek.com) om The Legacy ook op een zeer creatieve manier op te zetten die de naam eer doet.

Daarvan is dit weekend dus al een voorproefje van wat we later in 2009 voor de kiezen zullen krijgen. Een gewaarschuwd man telt voor twee; dat vraagt erom om gechecked te worden!

AQ/Auke

maandag 22 december 2008

Jeru The Damaja in Zuidoost


Afgelopen vrijdag, 19 december 2008, trad Jeru The Damaja op in het jongerencentrum No Limit, Amsterdam Zuidoost. Eindelijk een Hip Hop concert met een artiest van naam die niet zou misstaan op een podium in een provincie stad van gemiddelde grootte.

De organistatie One Four One ging de uitdaging aan om een goede avond neer te zetten. Dat lukte niet. Helaas liet het grote publiek en de electriciteit het afweten. Wat eruit zag om volledig te mislukken werd onverwachts toch een bescheide klassieke avond.


Fans en liefhebbers

De grote zaal van No Limit (± 3x zo groot als de kleine zaal van Paradiso) was gevuld met hooguit honderd man. Wat een grote domper was op de feestvreugde. Na optredens van o.a. Kain Slim en Pan Africans was het de beurt aan de Brooklyn rapper. Na wat serieuze technische problemen bracht hij nieuw en oud werk ten gehore.

De bekende nummers werden volop meegerapt door de kleine schare fans en liefhebbers die wel waren komen opdagen. Een deel kwam zelfs helemaal vanuit Nijmegen. Het nieuwe werk van het komende album ‘Still Rising’ klonk aangenaam en is de moeite waard om uit te checken. De klassieker ‘Come Clean’ was de voorspelbare afsluiter van de avond.

Spittende rappers


Een ander nummer, dat de spijker op de kop zou hebben geslagen is ‘Static’. Nadat de problemen met de electriciteit provisorisch waren verholpen en de stroom weer vloeide bleef er een zeer irritante en luidde electrische kraak zo nu en dan de kop opsteken. Toepasselijk vaak op het moment dat Jeru vroeg: "Make some noise!"

Het gekut met het geluid was in iedergeval niet de schuld van Damaja's DJ, de Nederlandse DJ Shaft. Na wat gemopper van de zaal zei Jeru: "It ain't his fault, you better say sorry." Waarop de zaal lief 'sorry' in koor riep.

Het nummer ‘In The Jungle’ met de beesten geluiden was een vrolijke noot m.b.t. de lokatie: gelegen midden in de betonnenjungle van de oude Bijlmer flats met recht voor de deur een Kinderboederij. Na een avond met spittende rappers staat men na het verlaten van het pand oog in oog met een Lama. Schijnen ook te kunnen spitten.


A capella wat rijms

De lage opkomst beloofde het geheel als domper in de statistieken te doen laten verdwijnen. Echter juist het uitvallen van het geluid en licht, net voor het optreden van Jeru, zorgde dat de avond als een klassieker in de geschiedenisboeken zal worden opgenomen.

De host presenteerde grotendeels in het Engels. Als nederlandstalige voor een nederlandstalig publiek heeft dat een groot ‘wanna-be’ gehalte. Wat hem echter sierde is dat hij de avond redde door op het moment supreme, bij het uitvallen van het licht en geluid, bleef hosten.

In het nederlands zette hij aan tot een freestyle sessie en maakte van het podium een klankkast. Met voeten en handen verzorgde hij met gestamp en geklap voor de 'boom, boom-bap'. Waardoor er toch sfeer in het geheel kwam. Jeru deed a capella wat rijms, vertelde een mop en liet de mic voor andere. Totdat de stroom eindelijk terug was en de show dan ook eindelijk kon beginnen.


Intiemere volle kleine zaal

Het grotere probleem van deze avond was de capaciteit en ruimte. Die was in verhouding afgesteld aan het potentiële bezoekers aantal, toch laat het publiek het massaal afweten. Halverwege het concert van Jeru werd er een afscheidingswand dicht getrokken. Hierdoor veranderde een onpersoonlijke driekwart lege grote zaal in een intiemere volle kleine zaal. En dat is nou de truc en de tip voor de organisatie.

Begin nou eens kleinschalig voordat het publiek meteen verdwaalt in de zee van ruimte. Schouder aan schouder staan maakt een betere indruk dan een zee aan ruimte. Daardoor werkt het dus ook beter ter promotie met als resultaat meer bezoekers.

Het mooie van Hip Hop is juist dat er niet meer ruimte nodig is dan voor twee draaitafels en een microfoon. Maak van de zwakte de sterkte. Juist de kleinschalligheid met daarbij een act als Jeru, die rondwandelende tussen het publiek en zeer makkelijk aanspreekbaar was, maakt het geheel zeer bijzonder. Al was het een MTV Unplugged concert.

Bescheide legandarische


Hopenlijk zet de organisatie met hetzelfde enthousiastme een volgend concert neer op een klein podium in de bar. Want het lokale publiek schreeuwt om een (Café) Duivel in hun eigen stadsdeel: klein maar fijn! Grootschalligheid is altijd de dodelijk gemene deler geweest in de Bijlmermeer. Met de vele tegenstrijdigheden die de wijk rijk is, kan deze er ook bij: het was kut, maar juist door het uitvallen vam de electriciteit werd het een bescheide legandarische avond.

AQ/Auke


Meer informatie over Jeru The Damaja:
http://en.wikipedia.org/wiki/Jeru_the_Damaja
http://www.myspace.com/jeru



Entree: €10,-
Garderobe: geen
WC: gratis
Bier, wijn en rose: €2,-
Fotograferen en video: jahttp://www.blogger.com/img/blank.gif
Hoogtepunt: unplugged gedeelte en aanpreekbaarheid van Jeru
Dieptepunt: lage bezoekers aantal/te grootschallig
Geluid: niet, redelijk, te hard
Cijfer: mager zesje met een dikke plus

vrijdag 19 december 2008

Broodverkoper


Back Market, Bamenda, Kameroen. Van alles en nog wat loopt de markt, achter de markt, op en af. Onze Mercedes staat geparkeerd met mijn schoonvader achter het stuur. Met zijn driëen zitten Sister Jane, Small Quinta en ik achterin. Small Quinta in het midden. Aunty Quinta, mijn vrouw, zoekt op de markt naar sieraden voor haar broer Donald. De West-Afrikaanse zon staat hoog aan de hemel. Alle ramen staan open. Wij wachten geduldig.

Bread? 1x…

Een broodverkoper, een jonge tiener met twintig broden op het hoofd en één in de hand, loopt naar ons toe. Steekt een brood door het bestuurdersraam en vraagt : “Bread?” Vader maakt met een korte armbeweging duidelijk dat de verkoper niet gewenst is. Dan mijn raam, duwt hetzelfde brood door het raam en vraagt: “Bread?” Ik antwoord beleefd: “No, thanks.” Hij steekt het brood verder naar binnen. “No!”, antwoordt Small Quinta. Wringt zo goed mogelijk als het gaat zijn hele arm naar binnen, zonder de balans van de twintig broden op zijn hoofd te verliezen, en herhaalt zijn vraag aan Sister Jane: “No!”, antwoordt ze.

Bread? 2x…

De verkoper loopt weg van onze zijde van de auto. Met enige waardering zeg ik: “At least he doesn’t give up that easily.” Om aan de andere zijde zich door het rechter voorraam te wringen. Hetzelfde brood, dezelfde vraag gevolgd door dezelfde armbeweging van mijn schoonvader. Het rechter achterraam. “Bread?” “No.”, antwoordt Sister Jane. Gevolgd door het voorspelbare antwoord van Small Quinta: “No.” Zijn hele arm strekt zich over de achterbank. Uit nieuwsgierigheid stel ik hem de vraag: “If I don’t want your bread from the left side of the car, what makes you think I would like it from the right side of the car?” Onbegrijpend kijkt hij me aan en herhaalt zijn vraag: “Bread?” “No.”


AQ/Auke

dinsdag 2 december 2008

Gewoon in die UFO stappen


July 2008, Kruitberg. “Ik doe alles wat de Kunstacademie verboden heeft. Volgens hen moet een lijn in één keer gezet worden anders is het geen kunst.” Met die redenering wordt Piet Mondriaan stijlloos uit de canon van de Moderne kunst geveegd. “Mag je nadenken over je lijn? Moet alles in één keer goed? Eigenlijk ben ik geen schilder, niet hoe het volgens hen zou moeten zijn.” Ondertussen heeft ze onopvallend wereldfaam verzameld. “Graffiti Woman celebrates the rise of female graffiti and street artists, showcasing the work of over 125 women, from those at the top of the game, such as New York’s Lady Pink and Amsterdam’s Mickey, to a galaxy of rising stars.”, aldus een omschrijving van een boek.

Rood dekt dus nooit op blauw

Vanuit haar atelier, 1 hoog in het gerenoveerde Kruitberg waar vroeger de Binnenstraat liep, heeft Mickey een mooi uitzicht over het marktpein. Hoog erboven rijdt de metro naar Gaasperplas. Aan de overkant van het plein siert een kleurige Mickey piece de tennismuur in de drukbezochte speeltuin. Op de atletiekbaan wordt getraind op ambitieus niveau. Aan de zuidkant van het plein steekt de Haibah Moskee in al haar glorie af tegen het beton van het metrostation Kraaiennest en de betonnen parkeergarage van de flat Kempering. In het atelier zijn de omroepberichten van het metrostation te verstaan. De ‘ping’ zorgt even voor verwarring. Zoekend naar welk apparaat het geluid maakte….

Binnen zet Mickey geconcentreerd voor de vierde keer een rode lijn op haar canvas. “Rood dekt dus nooit op blauw.” Ze werkt met Acryl, op waterbasis, dat niet in één keer dekkend is. Ze ervaart het als een zeer arbeidsintensieve techniek. “Ik moet elke lijn wel vier keer zetten.” Waarom niet met olieverf? “Dat durf ik niet zo. Ik en terpentine (de verdunner voor olieverf) gaan niet zo goed samen.”

Waarom ik nu nog schilder?

Als jonge tiener begon ze met graffiti. Een wereld in ontwikkeling vol met avontuur en rebellie. “Waarom ik nu nog schilder?” Kan men het beste beantwoorden met een vraag: waarom zou men stoppen met iets wat men leuk vindt om te doen? “Ik was niet anders gewend om dingen te maken. En wat ik nu probeer te vinden… Mijn eigen stijl verder te ontwikkelen. Om nieuwe grenzen op te zoeken. En deze weer te verleggen. Ik ben met grafitti begonnen…”

Grafitti in een notendop: met spuitbus zet de artiest zijn of haar naam op een muur. Met orginaliteit, kwaliteit, locatie en/of kwantiteit probeert men dan naam te maken. Letters zijn de basis objecten waarmee de kunstenaar zijn boodschap verwoordt. “Het begrenst mij ook weer in mijn mogelijkheden. Ik durf heel moeilijk van grafitti af te stappen. Voor mij is grafitti veilig… omdat het is wat ik ben, wie ik ben.”

Dat dan de stijl voor zich spreekt

“De grens die ik nu aan het verleggen ben is om een eigen beeldtaal te ontwikkelen die van mij is. Als ik een piece zet is het nogal duidelijk dat het van mij is. Er staat heel groot mijn naam. Nu probeer ik de letters zodanig van vorm te veranderen dat het geen letters meer zijn. Vervormen, spiegelen, fill-in, achtergrond, vorm en restvorm. Zodat het 2d objecten worden. En dat dan de stijl voor zich spreekt: Mickey!”

Vier vormen die deze overgang van Mickey tekenen zijn Het Oog, UFO’s, Robots en Onderbroekenmannetjes. “Het gebruik van Het Oog in mijn pieces was de eerste aanzet om het veilige los te laten. Eerst was het oog een eye-catcher. Nu staat het geheel los van al het andere. Alleen oog voor het oog… zo gezegd. Het is een verbeelding van, niet hoe ik het zie, maar hoe ik naar de wereld kijk. In Kopenhagen heb ik in een van mijn beste graffiti weken mezelf in een UFO geschilderd. Zit ik in mijn eigen space, kon ik afstand nemen van mijn eigen wereld. Van een afstand kijken hoe het allemaal gaat. Ik kon gewoon in die UFO stappen.”

“Zo ben ik in staat het oude los te laten en verder te gaan naar het onbekende: het worden van een volwassen vrouw. Het krijgen van kinderen. Je ziet ook dat de UFO’s heel kinderlijk zijn geworden en geen serieus onderwerp meer zijn in mijn pieces. Ik gebruik ze nu voor mijn kinderkleren die ik maak. Met de UFO heb ik me kunnen losmaken van de graffiti stijl en de regels waar ik aan gebonden was. Daardoor durfde ik eindelijk andere dingen te doen. Zoals alleen oogballen, robots en onderbroekenmannetjes.”

Dus wie ziet ze wel?

Onderbroekenmannetjes is een zelfopgelegd project. “Het moest iets zijn wat totaal uniek was. Ik moest een pop maken. En die gaf ik ondeugende oogjes. Ondeugende mannetjes hebben vaak iets over het hoofd. Een bivak muts was te groot. Ik kwam uit bij onderbroeken. Komt ook weer door Japanse mannen die meisjesonderbroeken uit de automaat trekken om eraan te ruiken. Nu ben ik bezig met het schilderen van mijn onderbroekpoppetjes en hun familie in de Bijlmer sloopflats. Een plek waar eigenlijk niemand ze ziet. Dus wie ziet ze wel? Dat is dan niet te zien.”

Moet alles in één keer goed?

“ Ja en waar staan die robots voor…”, een lange stilte volgt. “Ik denk… en daaruit komt het dan ook voort. Het staat voor de technolisering van de maatschappij. Alles draait nu om het verzamelen van informatie. Het zijn de robots uit Japan van midden vorige eeuw. Wat de Japanners al heel erg zagen was dat de technologie het menselijke gaat overheersen. Het werd toen nog heel figuratief voorgesteld, speelser dan wat ze er toen mee bedoelden. Inmiddels is het geworden tot iets heel serieus. Levensbedreigend. Computers vervangen mensen. Mensen worden in de gaten gehouden…. de OV-Chippas, wie weet er allemaal waar ik geweest ben? Camera’s die automatisch verdachte handelingen opmerken: inzoomen zodra er iemand stil staat waar iedereen geacht wordt om door te lopen? Mag je nadenken over je lijn? Moet alles in één keer goed? Wat is verdacht en volgens wie? Ik hou van mijn robots die ik maak. Maar ze staan voor… al die toestanden. Ik haat de info-society. Het schilderen van happy robots is voor mij een escapisme. Omdat de informatiemaatschappij mij heel erg bezig houdt. Waar gaat het naartoe? Ik draai daar helemaal van door.”

AQ/Auke

maandag 1 december 2008

MC Lyte: Lyte As A Rock


MC Lyte’s debuut album ‘Lyte As A Rock’ kwam uit in 1988. Destijds hadden mijn vrienden en ik de plaat gejat uit de Bullit Records winkel op het Stratumseind, Eindhoven. Op een zolder in Tongelre draaide we het grijs en kapot. Twintig jaar later sta ik bij Classic Material, van Deams en All Star Fresh in de Melkweg, eindelijk eens echt oog in oog met een vrouw waar ik al die tijd tegen op heb gekeken. Haar muziek heeft de tand des tijds doorstaan, en zelf is ze er alleen maar mooier op geworden. Deze show wilde ik niet missen.

Een icoon

MC Lyte is een icoon. Geen discussie mogelijk. Een rolmodel voor alle vrouwlijke rapsters. En voor degene die het willen worden. Een bewijs van ongelijk aan diegene die denken dat vrouwen er niet toe doen. Op het podium kan bijna elke rapper, met klem ook de mannen, van haar leren. Hoe ze de mic vasthoudt: niet met de hele handpalm dat gedeelte vasthouden wat juist het stem geluid moet opvangen. Een mic heeft een handvat, so use it. Ze is duidelijk verstaanbaar door een goede articulatie. Met een geoefende krachtige stem. Haar woorden vloeien uit het swingende lichaam.

Dosis sex appeal

Waar ze op de voorkant van haar debut album als de doorsnee ‘girl-next-door-staat’ en een hete meid links het beeld uitloopt is zijzelf nu uitgegroeid tot een zeer mooie vrouw met een aangename dosis sex appeal. Ze hoeft zich niet te verlagen in schaarse of bewust erotisch getinte kleding om de aandacht op te eisen. Ze is een dame waar ik u tegen zeg en vervolgens gewoon van haar aanwezigheid geniet.

Nederland is niet echt leuk voor haar

In Nederland stond ze op Real Hot R’n’B event met Wu Tang Clan en andere in een lege Kuip. Alleen het veld was redelijk vol. En nog langer geleden als main event in de Brabanthallen voor een bezoekersaantal wat ver onder de honderd bleef. Dat is dus kut. Vrijdag 21 november 2008 in Groningen, aldus Mickey, voor 31 man. Zaterdag 22 november, Amsterdamse Melkweg was ook niet uitverkocht. Aanvangstijd werd naar later verschoven, het publiek kwam langzaam binnen druppelen. Noodgedwongen werd de zaal angekleed met planten, wat inderdaad sfeer bevoordelijk werkte. Goed idee dus, moeten ze vaker doen. En uiteindelijk was de zaal toch nog aardig gevuld. Nederland, met steeds weer een zeer magere opkomst, is niet echt the place to be voor haar. Leuk is anders. Op de vraag van een interviewer hoe het voelt om weer terug te zijn in Amsterdam volgde een politiek correct antwoord. Haar werkelijke gevoel hield ze verborgen.

Makkelijk, luchtig en light

Op het podium schudde ze routine gewijs een aangename show uit de mouw. Met behulp van een live drummer, een dj en een back-up/side kick mc. De hele show is vooral ‘makkelijk, luchtig en light’. Jammer. Het is een mooie vrouw om te zien en een zeer aangename om te horen. Maar ze laat ook zien dat een show van haar nou niet iets is wat ik absoluut niet mag missen. En daarmee zet ze de lage opkomst niet als onverdiend weg.

Almost September

Op het podium promootte ze haar nieuwe project Almost September. “In the US, school starts in September. We’re about to teach what HipHop is all about”, aldus de dame. Refereren aan september als het begin van het najaar, aan ouderdom in het leven, slaat het de spijker ook op de kop als gezegde: wijsheid komt met de jaren. Vanuit die positie in de luwte geeft men dan wijs advies aan de jeugd die dan meestal toch weer bezig is met het wiel uit te vinden. Zal het haar nog lukken om een jong publiek te veroveren? Die graag bij de les blijft en aanwezig is tijdens haar hoorcolleges, wie weet?

In iedergeval waren er heel wat oude schoolgenoten in het publiek te vinden die nu zelf voor de klas kunnen staan. Waaronder L.J. Fresh, als ik haar muziek eens terug zou kunnen vinden… Wat mij het meest bij blijft, twintig jaar naar MC Lyte opgekeken te hebben, was mijn eerste gedachten toen ze dan eindelijk voor me stond op het podium: “Verrek, wat is ze klein!?”

AQ/Auke

Voor meer info:
http://en.wikipedia.org/wiki/MC_Lyte

En natuurlijk even googlen en youtuben…