woensdag 12 november 2008

Van Roem Naar Armoede, interview


Ramcy Simoons aka Arc-S: “Mijn grootste blunder? Bij een groot concert stonden we op een heel hoog podium. Met de mensen verweg beneden ons. Ik sprong van het podium. Ging de mensen groeten. Op en neer rennend, handen schuddend. Ondertussen bedenken: ‘Fuck! Hoe kom ik in hemelsnaam weer terug op dat podium?!” Het was een stuk hoger dan ik dacht.”

De naald glijdt door de groef van het vinyl. Meerdere klokken, die nog steeds te horen zijn in het centrum van Eindhoven, beginnen te luiden. Een gesproken oproep tot bezinning volgt. Het is het begin van een HipHop klassieker uit 1989: ‘No Enemies’ van 24K, DJAX Records 001. De eerste Nederlandse HipHop langspeelplaat op een Nederlands label.

Weg van alles

Valkenswaard, 1991. Arc-S op zijn top en patsboem: foetsie. Van de hak op de tak, weg was hij. Weg van alles. Gevlogen, gevlucht, terug naar rock bottom, hard. Naar Curacao. Vermist, gemist en vergeten. Een traan gelaten…. Staat hij daar, meer dan vijftien jaar later in Amsterdam. Oude vriend, opkijkend tegen hem, uitkijkend naar hem. Nu terug, maar niet meer bij af, doet hij zijn verslag van zijn speurtocht vanuit een diep dal naar boven. Ik probeer mijn aandacht bij hem te houden ondanks dat mijn eigen problemen om aandacht schreeuwen in mijn hoofd. Heb ikzelf het idee: “Weg van hier!” Huwelijkscrisis, carrièrecrisis, creatievecrisis, levenscrisis. Klem zitten en de drang om te vluchten. Het lef hebben om los te laten en te vallen… en het lef hebben om door te gaan. “If you’re going through hell, keep going!”, aldus Winston Churchill.

Een doel

24K, het waren vier talentvolle jongens: E.N.B., DJ Wan2, Zar-One en Arc-S.
“We hadden echt een missie. Een ideaal. We wilden signaleren wat mis was in de samenleving. Het aankaarten. Aandacht er voor opeisen. Mensen aan het denken zetten. Verwoorden wat de straat niet kwijt kon. Bewustzijn creëeren. Dat verpakten we in nieuwe sounds. Voeg daarbij de dynamiek van militante, vernieuwende en soms way out of there beats en je hebt 24K in een nutshell”, aldus Arc-S. “Het maken van het album was een manier om ons doel te bereiken. Nu is het maken van albums een doel opzich geworden.” Klinkt het verbitterd. “Zodra je een pen oppakt, de MIC aanzet. Dan draag je verantwoordelijkheid. Als je de straat wilt vertegenwoordigen dan draag je verantwoordelijkheid”, spreekt hij passievol.

“We maakten het album in de Tango Studios, Eindhoven, in een week tijd. We werkten de klok rond. Op een gegeven moment zaten Wan2 en ik zo uitgeput op de bank voor de TV. Dat we pas na een half uur doorhadden dat de TV niet eens aanstond!” Ze stonden op elk podium dat er maar was. “Als Europese act moest je dubbel zo hard werken dan de Amerikaanse acts. Zij kwamen hier, zuipen, blowen en neuken. Gaven belabberde shows. En het publiek pikte het allemaal. Doen ze nog steeds!”

Een weg naar roem

Het harde werken resulteerde in een naam die stond en een weg naar roem. Geen gemakkelijke voor een jonge geest. “Op een zondag stond ik voor 20.000 man te spelen. De volgende dag zat ik in de klas.” Een wereld van verschil, moeilijk en moeizaam zijn om met beide benen op de grond te blijven staan. Het drukte zwaar op de schouders. Ieder zijn eigen demonen. Arc-S kon er niet mee omgaan. “Mijn middelbare school lukte nog net met de hak over de sloot. Mijn HBO studie Tolk/Vertaler Japans liep binnen no time stuk.” Voor de jonge artiesten was er totaal geen begeleiding. “Jonge mensen moeten begeleid worden in hun keuzes. Dat ze hun kunst weten om te zetten in een onderneming. Dat ze zich voorbereiden op de carriére na hun muzikale loopbaan.” Nu is tegelijkertijd zijn klacht dat zakelijkheid te veel doorgeslagen is. “Alles draait nu om het marketingsplan. Wat verkoopt? Dat gaan we maken! De essentie van het artiest zijn is zoek.”

"Stepped out of the game on my terms nigga,
Fuck do I need 15, had mine plus 9 nigga”

When Fame Turns Into Famine, Arc-S 2008

In 1991, verdween hij, zijn eigen familie wist eerst niet waar hij was. Officieel vermist. Arc-S: “Van de ene op de andere dag. Weg was ik. Eerst opgevangen door mijn familie. Maar toen moest ik mijn eigen boontjes doppen. Want de familie die mij opving kon die extra financiëele last niet blijven dragen. En dan? …Er heerst daar echte armoede (op Curacao). Een zeer klein gedeelte is machtig rijk. Het gross is echt arm. Wat doe je dan? Ik kon niks. Ik had geen opleiding. Ja, ik kon leuk rappen… Maar welke papieren had ik? Wat kon ik doen met mijn handen? NIKS! …Dus ik werd ober.”

Zo weinig betekenis

“Juist die dingen waarvoor ik zo vocht tijdens mijn muzikale carrière, hebben zo weinig betekenis na mijn artiestenbestaan gehad. Als ik al die dingen niet weet te koppelen aan een opleiding, hoe staat het op mijn C.V.? Wat ik uiteindelijk heb gedaan? Als artiest heb je commerciële talenten want je verkoopt iets. Dat trucje kon ik ook inzetten voor een bedrijf.” Tien jaar later kwam hij terug op het vasteland, “Nu heb ik een commerciële functie. Een nine to five.” En gaat hij met een auto van de zaak op in de massa zoals velen. In zijn vrije tijd bezig met muziek en zijn eerste single: “When Fame Turns Into Famine.”

Hij durfde te vallen

Uit zijn woorden spreekt een verbitterd gevoel. Dat hij te weinig respect krijgt voor zijn aandeel in de Nederlandse HipHop geschiedenis. In de paar standaardwerken over de Nederlandse scene wordt 24K geciteerd door anderen die er toe doen. De band zelf komt niet zodanig aanbod dat eer doet aan 24K. Het hebben over vriendjes politiek en eerlijkheid is en blijft een actueel onderwerp. Het blijft draaien om wie je kent. Zijn plaats verkrijgen in de geschiedenis die hem recht doet, moet hij opeisen door er weer toe te doen in het heden. Maar volgens wie er weer toe doen? Hij durfde te vallen, te leven, door te gaan. No Enemies.

Gepubliceerd op www.HipHopInJeSmoel.com 25 Sep ’07

Geen opmerkingen: