dinsdag 5 augustus 2008

Kijk, luister…



‘Kijk’, was het eerste woord dat ik leerde schrijven. Pas bij het vaderschap realiseerde ik me dat het precies de essentie van mijn zijn verwoordt: kijken wat er gecreëerd wordt, wat er gebeurt, getuigen te mogen zijn van…. Ik rolde niet zo zeer in de journalistiek als, ‘goh laat ik eens een leuke studie doen’. Het was een proces van rijping en mezelf leren kennen, wat zit in me? ‘What makes me tick?’ Journalistiek, schrijven en fotografie heb ik mezelf geleerd, autodictactisch, vrij vertaald spreek ik dan over een diploma aan de School Of Hard Knocks.

Verslaggever

In 1994 begon ik een HipHop magazine www.ART12.com *1 (zeven jaar heeft het bestaan, eerst gedrukt op papier daarna volledig op internet) om verslag te doen van de opkomende Nederlandse HipHopscene. Vastleggen ‘…voor later als we opa en oma zijn’. Uit die periode stamt ook de naam ‘AQ’. Op zijn Engels uitgesproken, is het blijven hangen als naam nadat de rapper LaQuatal uit Zwolle mij voorstelde aan een Engelse rapper die Auke niet uitgesproken kreeg. [Eekjoe] kwam eruit. Klonk wel goed. Later bedacht ik dat het een mooie afkorting is voor ‘Answers Questioned’. Het wordt weleens verward met Auke & Quinta, mijn vrouw.

Ik werd verslaggever om te kunnen vertellen en te laten zien wat er werd gecreërd in onze eigen stad en andere steden. Bijna iedereen was gefocused op wat hen werd gevoerd door het lichtgevende kastje i.p.v. geïnteresseerd te zijn in wat recht voor hun neus gebeurde; waarvan ze zelf getuigen van konden zijn en aan mee konden doen. Daaruit volgde ook mijn behoefde om een HipHop magazine neer te zetten dat op een professionele manier de journalistiek bedreef. Onafhankelijk van kliekjes en de vriendjespolitiek waarmee heel Nederland zo doorspekt is. Het publiek, de artiesten en bijhorende industrie te pushen naar een professionelere manier van doen en laten. Om een plek te bieden waar artiesten zich zelf konden profileren. En om ons zelf een spiegel voor te houden. Een onafhankelijk magazine dat tegelijkertijd aardig tegen je kon zijn maar ook kon vertellen dat wat je maakte of deed nou niet het meest snuggere was, daar heeft de scene heel erg aan moeten wennen. Het heeft heel wat vermakelijke en pijnlijke leermomenten opgeleverd. Het management van Postmen wilde eerste een goede recensie voordat ze een interview wilde doen, is één van de vele voorbeelden. Publiceerde ik juist het telefoongesprek waarin die eis werd geuit….

Innerlijke drang

Niemand in HipHop had eigenlijk een idee wat er allemaal bij kwam kijken bij wat iedereen deed. We moesten alles ons zelf aanleren en ontdekken. Dat ging met heel veel vallen en weer moeizaam opstaan. Nu is HipHop algemeen geaccepteerd en normaal, is voor alles wel een opleiding waar je het eerst braaf kan gaan leren. Maar vroeger….

Met de luxe waarin we vandaag leven wordt er makkelijk vergeten dat onze vrijheden een luxe zijn. Daarom vermeld ik zo vaak mogelijk ‘Artikel 19 van de Universele Mensenrechten’ *2. Omdat het jouw recht is wilt nog niet zeggen dat het vanzelfsprekend is. Ik begon journalistiek te doen uit een innerlijke drang om te vertellen wat er gebeurde. Daarna begon ik te bestuderen wat ik eigenlijk aan het doen was, ‘laat ik eens een gebruiksaanwijzing lezen…’. Zo ben ik ook begonnen met fotografie. Ik had geen geld om een fotograaf te betalen dus nam ik zelf maar een fotocamera in de hand. Zo begon ik mijn roeping te ontdekken en te begrijpen.

Essentie van alles

Getuigen te kunnen zijn wat er in het leven gebeurt en gecreëerd wordt, dat is voor mij de essentie van alles. Met fotografie probeer ik het moment en de emotie vast te pakken en over te brengen. Een foto blijft op het netvlies achter, een blijvende herinnering. Woorden vertellen het verhaal achter de foto. Plaats het beeld in de juiste context en kan de nuances overbrengen, daarom hou ik van schrijven. Kan je het voor je zien?

Mijn grote uitdaging is om een krant, magazine en radiostation op te zetten en succesvol te laten draaien in Kameroen. Het vaderland van mijn vrouw. Vrijheid van meningsuiting en pers is daar ver te zoeken. Daarbij wil ik graag getalenteerde jeugd, die geen sociaal opvangnet hebben, opleiden en ontwikkelen. Als je geen goede familie achter je hebt staan, in Kameroen, ben je nergens. Onafhankelijke pers is essentieel voor elk volk dat onafhankelijk en vrij wil zijn. Ik wil mijn talenten inzetten daar waar het meest nodig is. Daarbij geldt voor mij, getrouwd met een Afrikaanse natuurlijk: ‘Africa, you love it or you hate it!’

AQ/Auke



Noten:


*1 En wat betekende Art12 dan?: het magazine is vernoemd naar een gemeentewet die een stad onder curatele plaats omdat ze niet met geld om kunnen gaan. Daardoor hun onafhankelijkheid verliezen en de plicht voor goed bestuur verzaken. Deventer, waar ik toen woonde was een artikel 12 stad. Later heb ik de volgende betekenis bij bedacht: ‘Archiving the Revolutionary Thoughts of the One and Two’s (1 mic and 2 turntables)’. Essentieel belangrijk voor ART12 was het werk van Martijn ‘DTF’ van Lanen, Rense ‘Sores’ VanderHoek en Rossi Sowirono.


*2 Artikel 19
Een ieder heeft recht op vrijheid van mening en meningsuiting. Dit recht omvat de vrijheid om zonder inmenging een mening te koesteren en om door alle middelen en ongeacht grenzen inlichtingen en denkbeelden op te sporen, te ontvangen en door te geven.

Geen opmerkingen: